III SA/Lu 743/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. D. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy wydania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania skarżącej [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Lublinie reprezentowanej przez pełnomocnika radcę prawnego M. D. od decyzji Starosty z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] o odmowie wydania informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków, poprzez wskazanie numerów ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości, których T. S. jest właścicielem lub współwłaścicielem, użytkownikiem lub współużytkownikiem wieczystym, w tym na prawie małżeńskiej wspólności ustawowej – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organy obu instancji uznały, że [...] Spółka z o.o. z siedzibą w L. jako wierzyciel dłużnika T. S. dysponujący tytułem wykonawczym, którym zasądzona została od dłużnika należność pieniężna, nie posiada interesu prawnego lecz wyłącznie interes faktyczny w uzyskaniu informacji dotyczących nieruchomości posiadanych przez dłużnika, które mogłyby być przedmiotem zabezpieczenia roszczenia lub egzekucji należności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. wniósł M. D. – działający w postępowaniu przed organami jako pełnomocnik spółki – jednak nie w imieniu spółki, lecz w imieniu własnym. Skarga została podpisana przez jego pełnomocnika procesowego, którego w sprawie ustanowił. Pełnomocnictwo upoważniało radcę prawnego R. Z. do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi wszystkich instancji w sprawie skargi na wymienioną decyzję (pełnomocnictwo – k. 7 akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Powołany przepis wymienia zatem dwie kategorie podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi. Uprawnienie takie przysługuje przede wszystkim "każdemu, kto ma w tym interes prawny" oraz pozostałym wymienionym tam podmiotom. Interes prawny oznacza, że ustawa przy określaniu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi odeszła – co do zasady – od pojęcia strony, co jest konsekwencją tego, że właściwością rzeczową sądów administracyjnych objęto nie tylko akty podejmowane w postępowaniu administracyjnym, lecz także inne akty i czynności poza tym postępowaniem. O interesie prawnym w rozumieniu powołanego przepisu można mówić wówczas, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. Najczęściej są to przepisy prawa materialnego, choć mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe, jednakże należy zaakcentować, że chodzi o własny interes prawny podmiotu występującego ze skargą, nie zaś interes prawny innego podmiotu (cudzy). Od wykazania bowiem związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do skutecznego złożenia skargi. W literaturze przyjmuje się, że podmiotem mającym interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną lub inny akt organu jest zarówno osoba mająca obiektywny interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i niemający interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu adresat decyzji administracyjnej, np. decyzji skierowanej do osoby niebędącej stroną postępowania administracyjnego. W każdym razie skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. W orzecznictwie zaś przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Z akt sprawy wynika, że stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. była w tej sprawie [...] Spółka z o.o. z siedzibą w L. To ona w postępowaniu administracyjnym wystąpiła do Starosty z wnioskiem o udostępnienie danych zawartych w rejestrze gruntów poprzez wskazanie numerów ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości, których T. S. jest właścicielem lub współwłaścicielem, użytkownikiem lub współużytkownikiem wieczystym, w tym na prawie małżeńskiej wspólności ustawowej. Wniosek zaś dotyczył danych objętych rejestrem gruntów w całym powiecie [...]. Pomijając to, że organ I instancji nie był miejscowo właściwy do udzielenia skarżącej spółce wszystkich żądanych przez nią informacji, to należy zwrócić uwagę, że spółka jako strona postępowania reprezentowana była w postępowaniu przed organami administracji przez radcę prawnego M. D. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu [...] grudnia 2010 r. (k. 2 akt administracyjnych), które nie obejmowało prawa do reprezentowania jej przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnictwo to – co oczywiste – nie pozbawiło spółki przymiotu strony toczącego się postępowania administracyjnego, ani tym bardziej takiego przymiotu nie dało umocowanemu pełnomocnikowi. Zakres przedmiotowy pełnomocnictwa obejmował upoważnienie do reprezentowania Spółki przed sądami powszechnymi oraz w postępowaniu egzekucyjnym w sprawach o zapłatę przeciwko T. S. Tym samym pełnomocnictwo nie upoważniało pełnomocnika do reprezentowania spółki przed sądem administracyjnym. Z powyższych ustaleń wynika, że uprawnioną do ewentualnego wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] sierpnia 2012 r. była [...] Spółka z o.o. z siedzibą w L. jako strona postępowania administracyjnego. Uprawnienia takiego nie posiadał zaś M. D. którego uprawnienie do podejmowania czynności w sprawie wynikało wyłącznie z umocowania udzielonego mu przez stronę jako radcy prawnemu. Jako pełnomocnik strony M. D. nie był tym samym legitymowany do wniesienia skargi w imieniu własnym, bowiem nie posiada żadnego własnego indywidualnego interesu prawnego w żądaniu podjęcia przez organ administracji czynności w zakresie udzielenia żądanych informacji z danych ewidencji gruntów. To strona bowiem (spółka) jako wierzyciel dłużnika T. S. powołując się na swój interes prawny żądała od organu udzielenia informacji zawartych w rejestrze ewidencji gruntów, które odnosiły się do nieruchomości dłużnika. W niniejszej sprawie skarżący zaś brał udział na etapie postępowania przed organami wyłącznie jako pełnomocnik strony. Reasumując należało uznać, że skoro wnoszący skargę M. D. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, to nie posiadał własnego indywidualnego interesu prawnego w zaskarżeniu takiej decyzji, a w konsekwencji nie był legitymowany do skutecznego wniesienia skargi w imieniu własnym. Skargę mógłby on wnieść – po uprzednim należytym umocowaniu przez stronę – wyłącznie w jej imieniu. Tak się jednak w tej sprawie nie stało, dlatego należało stwierdzić, że wniesienie skargi przez M. D. było z innych przyczyn niedopuszczalne. Nie ma przy tym żadnego znaczenia okoliczność, że wpis od skargi wniesionej przez skarżącego M. D. opłaciła reprezentowana przez niego w postępowaniu administracyjnym spółka. W takich warunkach zachodziła podstawa do odrzucenia skargi wniesionej przez nieuprawniony podmiot na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w postanowieniu.