III SA/Lu 751/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi[...] P. L. K. S.A. z siedzibą w W. na decyzję L. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie realizacji obowiązku wynikającego z przepisów przeciwpożarowych zapewnienia pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Z. nakazał spółce P. [...] S.A. z siedzibą w W. zapewnić pas przeciwpożarowy wzdłuż linii kolejowej relacji Z. – J. przechodzącej przez powiat z. w lasach Nadleśnictwa Z. Jako podstawy prawne nałożonego obowiązku organ wskazał art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 16, poz. 894, ze zm.; dalej jako: u.t.k.) oraz § 38 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719). Organ powołał się na ustalenia wynikające z protokołów czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej przeprowadzonych w dniu 27 czerwca 2012 r. W trakcie tych czynności stwierdzono, że wzdłuż linii kolejowej P. [...] S.A. w obrębie leśnictwa Z. i D. nie wykonano pasa przeciwpożarowego. W odwołaniu od decyzji spółka P. [...] podniosła, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma podstaw aby nakładać na zarządcę linii kolejowej, jakim jest strona odwołująca się, obowiązku urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych położonych na terenach leśnych. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], L. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w L. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na wydane w oparciu o upoważnienie zawarte w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., nr 178, poz., 1380, ze zm.; dalej jako: u.o.p.) wspomniane wyżej rozporządzenie w sprawie ochrony przeciwpożarowej z 2010 r. Zgodnie z § 38 ust. 1 rozporządzenia obiekty mogące stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu, oddziela się poprzez wykonanie pasów przeciwpożarowych, utrzymywanych w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. Organ wskazał, że rozporządzenie nie określa w sposób jednoznaczny sposobu wykonywania pasów przeciwpożarowych oraz podmiotów właściwych i zobowiązanych do ich urządzania i utrzymywania. W odróżnieniu od niego poprzednio obowiązujące rozporządzenie z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowanych i terenów (Dz. U. 2006 r., nr 80, poz. 563) w § 34 ust. 3 pkt. 2 nakładało jednoznacznie obowiązek urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych na właścicieli linii kolejowych. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie w kwestii rodzajów i sposobów wykonywania pasów przeciwpożarowych oraz podmiotów właściwych do ich wykonania i utrzymywania odsyła do ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, ustawy o transporcie kolejowym oraz ustawy o ochronie przeciwpożarowej, a także do wydanych na podstawie tych ustaw aktów wykonawczych. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. nr 153, poz. 955) reguluje jedynie techniczne kwestie prowadzenia robót i odległości dotyczących pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych. Kwestii podmiotowych dotyczą przepisy ustawy o transporcie kolejowym. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.tk., zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające: 1) bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego; 2) bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych; 3) ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Z kolei art. 55 ust. 1 pkt 1-3 u.t.k. określa sposoby realizacji obowiązków, o których mowa w art. 17 ust. 1, stanowiąc, że zarządca infrastruktury kolejowej ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem: ustawiać zasłony odśnieżne, zakładać żywopłoty, urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe. Jednocześnie, wyjątek opisany w art. 55 ust. 3 u.t.k., dotyczący wskazania, kto ponosi faktyczne koszty wykonywania pasów przeciwpożarowych, świadczy o tym, że podmiotem zobowiązanym do wykonywania pasów jest zarządca linii kolejowej, który na podstawie umowy cywilnoprawnej może domagać się ich poniesienia przez właścicieli gruntów. Zatem prawo zarządcy o którym mowa w art. 55 ust. 1 u.t.k., dotyczy możliwości korzystania z tych gruntów, celem prowadzenia niezbędnych dla ruchu pociągów prac, przy czym urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych jest obowiązkiem zarządcy infrastruktury kolejowej. Zarządcą infrastruktury kolejowej jest natomiast podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie. Infrastrukturę kolejową stanowią zaś linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym (art. 4 pkt. 7 i 1 u.t.k.). Organ odwoławczy wskazał, iż głównym zagrożeniem, ze strony składu pociągu dla położonych w bezpośrednim sąsiedztwie torowisk obszarów leśnych jest proces hamowania, w trakcie którego może dojść do wytwarzania snopów iskier stanowiących rozżarzone cząstki metali. Ponadto może dochodzić do zablokowania systemu jezdnego na skutek awarii hamulców. Elementy rozgrzane odrywając się ze składu pociągu odlatują na znaczne odległości, co w sprzyjających warunkach niewątpliwie może zainicjować pożar na terenie leśnym. W ocenie organu odwoławczego potwierdza to słuszność twierdzeń, iż to właśnie na P. [...] S.A., jako zarządcy linii kolejowej. ciąży obowiązek dokonania czynności wskazanych w decyzji organu I instancji. W skardze do sądu administracyjnego spółka P. [...] wniosła o uchylenie decyzji z [...] września 2012 r. jako naruszającej prawo. W uzasadnieniu skargi powołano się na przepisy ustawy o ochronie przeciwpożarowej, z których wynika, że odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Przepisy wykonawcze powoływane przez organ nie wskazują podmiotów, które zobowiązane byłyby do utrzymania pasów przeciwpożarowych. Zdaniem skarżącej spółki obowiązki z tym związane spoczywają na właścicielu lub też zarządcy, ewentualnie na innym podmiocie, gdy obowiązek taki został przeniesiony w drodze umowy cywilnoprawnej. Skarżąca Spółka nie jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) gruntów, na których zlokalizowane są pasy przeciwpożarowe. Nie przejęła również obowiązku ich oczyszczania w drodze umowy cywilnoprawnej. Art. 17 u.t.k. w sposób ogólnikowy nakłada obowiązek ochrony przeciwpożarowej na trzy podmioty: przewoźnika, zarządcę infrastruktury oraz użytkowników bocznic. Nie jest uprawnione wybiórcze przyjęcie, że zarządca infrastruktury jest wyłącznie zobowiązany do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych. Z kolei z art. 55 ust. 1 u.t.k. wynika, że zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem, m.in. urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe. W ocenie strony skarżącej przepis ten daje zarządcy jedynie takie uprawnienie, a nie nakłada obowiązek. Z treści powoływanego przez organ art. 55 ust. 3 u.t.k. wynika, że koszty urządzenia i utrzymania pasów przeciwpożarowych obciążają właściciela gruntu, gdy posadowienie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej. Zarządca linii kolejowej ponosiłby te koszty w przypadku, gdyby wybudował linię kolejową przy istniejącym drzewostanie. W ocenie skarżącej powoływane przez organ przepisy mają charakter blankietowy i nie mogą stanowić podstawy przypisania jej obowiązku urządzenia pasów przeciwpożarowych w drodze domniemania. Brak obowiązku utrzymywania pasów przeciwpożarowych po stronie zarządcy infrastruktury potwierdza także Ministerstwo Infrastruktury w piśmie z 9 listopada 2011 r., znajdującym się w kartach sprawy. W odpowiedzi na skargę L. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy § 38 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 i 3 i art. 55 ustawy z o transporcie kolejowym. Paragraf 38 rozporządzenia w sprawie ochrony pożarowej w ust. 1 stanowi, że lasy położone przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się od tych obiektów pasami przeciwpożarowymi, utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. W ust. 2 § 38 rozporządzenia przewidziano, że rodzaje oraz sposoby wykonywania pasów przeciwpożarowych przez podmioty określone jako właściwe do ich wykonania i utrzymywania w: ustawie z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz. U. z 2005 roku Nr 45, poz. 435, ze zm.), ustawie o transporcie kolejowym oraz ustawie o ochronie przeciwpożarowej, określają rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 roku w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. Nr 58, poz. 405 i Nr 82, poz. 573) i przytaczane wyżej rozporządzenie z dnia 7 sierpnia 2008 roku w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów (...). Wynika z tego, że w rozrządzeniu z dnia 7 czerwca 2010 roku, w przeciwieństwie do poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563; § 34 ust. 3 pkt 2) oraz wcześniejszego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 121, poz. 1138; § 34 ust. 3 pkt 2), nie określono podmiotów zobowiązanych do wykonania pasów przeciwpożarowych. W tej materii obecnie obowiązujące rozporządzenie odsyła do przepisów właściwych ustaw. Trzeba przy tym podkreślić, że fakt, iż stosowne przepisy ustawy o transporcie kolejowym pozostają w tym samym brzmieniu, które obowiązywało przed wejściem w życie rozporządzenia z 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej, wbrew stanowisku skarżącej nie oznacza, że regulacja ustawowa nie określa podmiotów zobowiązanych do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych. Należy natomiast zwrócić uwagę, że unormowania w tym przedmiocie zawarte w uprzednio obowiązujących rozporządzeniach w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów wykraczały poza zakres delegacji ustawowej przewidzianej w art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.t.k. zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające: 1) bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego; 2) bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych; 3) ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Powyższy przepis nakłada na zarządców i przewoźników kolejowych obowiązek bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego oraz spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych na szlakach kolejowych i bocznicach w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Przepis ten ma wprawdzie charakter ogólny, jeśli chodzi o sposoby realizowania ochrony przeciwpożarowej, a także bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego, ale określa podmioty oraz zakres ich odpowiedzialności za zapewnienie bezpieczeństwa, w tym także pożarowego terenu, w obrębie którego usytuowana jest infrastruktura kolejowa. Z kolei przepis art. 55 ust. 1 u.t.k. konkretyzuje sposoby realizacji obowiązków, o których mowa w art. 17 ust. 1 u.t.k., stanowiąc między innymi, że zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe (pkt 3 ust. 1 art. 55 u.t.k.). Ustalenie odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych następuje w drodze umowy stron (ust. 2). Zestawienie przepisów art. 55 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.t.k. wskazuje jednoznacznie, że obowiązek urządzenia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych spoczywa na zarządcy infrastruktury kolejowej. Zarządca dla realizacji obowiązku wynikającego z art. 17 ust. 1 u.t.k. korzysta z uprawnień opisanych w ust. 1 art. 55, to jest ma możliwość korzystania z gruntów sąsiadujących z linią kolejową w celu urządzenia i utrzymywania na nich pasów przeciwpożarowych, a odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie tych pasów przez zarządcę należne są właścicielom gruntów. Dokonując wykładni art. 51 powyższej ustawy należy mieć na względzie umiejscowienie tego przepisu w systemie prawa a więc, nie można pominąć treści art. 140 kodeksu cywilnego. Przepis ten, opisujący istotę prawa własności i wymieniający atrybuty właścicielskie, wskazuje, iż wykonywanie tychże uprawnień następuje "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego". Właśnie ustawa o transporcie kolejowym jest jedną z ustaw szczególnych, wyznaczających granice władania rzeczą przez właściciela. Z mocy tej ustawy regulującej między innymi problematykę ochrony przeciwpożarowej, zarządca infrastruktury kolejowy upoważniony został do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu wykonania i utrzymania w należytym stanie pasów przeciwpożarowych. Realizując powyższe uprawnienie, działa w granicach określonych przez ustawy o transporcie kolejowym oraz o ochronie przeciwpożarowej, także akty wykonawcze wydane na ich podstawie t.j. rozporządzenie z 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej oraz rozporządzenie z 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów (...). Ponadto w ust. 3 art. 55 u.t.k. określono, że jeżeli posadzenie drzew lub krzewów, powodujące potrzebę urządzenia pasów przeciwpożarowych, nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, koszty związane z urządzeniem i utrzymaniem tych pasów obciążają już właścicieli gruntów (ust. 3). Słusznie wywiedziono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przewidziany w art. 55 ust. 3 u.t.k. wyjątek w zakresie wyłącznie kwestii ponoszenia kosztów wykonania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych potwierdza regułę, że podmiotem zobowiązanym do wykonania i utrzymywania pasów jest zarządca linii kolejowej, który w szczególnej sytuacji przewidzianej w ust. 3 art. 55 u.t.k. może jedynie domagać się poniesienia przez właścicieli gruntów kosztów związanych z ich urządzeniem. Należy bowiem dodatkowo zauważyć, że zarządcą infrastruktury kolejowej, o którym mowa w art. 17 ust. 1 i art. 55 u.t.k., jest podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie. Infrastrukturę kolejową stanowią zaś linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym (art. 4 pkt 7 i 1 u.t.k.). Pod pojęciem linii kolejowej należy rozumieć drogę kolejową mającą początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami, a przyległy pas gruntu to grunt wzdłuż linii kolejowych, usytuowany po obu ich stronach, przeznaczony do zapewnienia bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego (art. 4 pkt 2 i 3 u.t.k.). Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze art. 17 ust. 1 oraz art. 55 u.t.k. nie mają charakteru blankietowego. Są one ze sobą powiązane, normując – odpowiednio – obowiązki i odpowiadające im uprawnienia zarządcy infrastruktury kolejowej w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Stąd niezasadny jest zarzut dokonania przez organ błędnej wykładni art. 55 u.t.k. wobec tego, że w wymienionym przepisie mowa jest o uprawnieniach, a nie posługuje się on pojęciem obowiązku. Przeciwnie, właściwe ustalenie w zaskarżonej decyzji podmiotu odpowiedzialnego za wykonanie pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowej znajduje swoje potwierdzenie w art. 55 ust. 1 u.t.k., gdyż użyty w tym przepisie zwrot "ma prawo" dotyczy możliwości korzystania z cudzych gruntów sąsiadujących z linią kolejową w celu realizacji obowiązku wynikającego z art. 17 u.t.k., tj. zapewnienia właściwej ochrony przeciwpożarowej. Tym samym nie można z treści przepisu art. 55 ust. 1 ustawy wywodzić, iż zarządca ma jedynie prawo, a nie obowiązek urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych. Wskazać również należy, że pogląd o spoczywaniu na zarządcy obowiązku urządzenia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych, oparty na przepisach art. 17 ust. 1 i art. 55 u.t.k., dodatkowo wzmacnia art. 56 tej ustawy, gdyż wskazuje na właściwość zarządcy infrastruktury kolejowej także do wycinania drzew lub krzewów zagrażających bezpieczeństwu ruchu pociągów, a rosnących na gruncie, który nie należy do zarządcy infrastruktury. Nietrafne są zatem również argumenty odwołujące się do treści art. 4 ust. 1 u.o.p., dotyczącego określenia podmiotów odpowiedzialnych za ochronę przeciwpożarową obiektów w sytuacji oddania ich w zarząd lub użytkowanie. Po pierwsze – przepisy ustawy o transporcie kolejowym mają charakter lex specialis wobec przepisów ogólniejszej ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Nie można powoływać się na przepisy ogólniejsze w celu kwestionowania wniosków płynących z wykładni przepisów szczególnych. Po drugie – wbrew twierdzeniu strony skarżącej nawet odwołanie do art. 4 ust. 1a u.o.p. potwierdzałoby zasadność argumentacji organu. Z przepisu tego wynika, że w przypadku braku dokładnego określenia w umowie ustanawiającej zarząd lub użytkowanie obiektu (terenu) zasad odpowiedzialności za realizacje obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, obowiązki te spoczywają na faktycznie władającym – a więc m.in. zarządcy, w tym – jak w badanej sprawie – zarządcy infrastruktury kolejowej. Z treści art. 4 ust. 1a u.op. wcale zatem nie wynika, że obowiązki zarządcy obiektu w zakresie ochrony przeciwpożarowej powstają tylko w razie ich przeniesienia w drodze umowy cywilnoprawnej. . Z omówionych wcześniej względów, zdaniem Sądu przywołane wyżej obowiązujące obecnie normy prawne konkretyzują podmiot zobowiązany do urządzenia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowych. Dlatego w ocenie Sądu kwestionowana decyzja w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie pasów przeciwpożarowych została podjęta na podstawie i w granicach prawa, jak wymaga tego art. 7 Konstytucji RP, bowiem treść art. 17 ust. 1 oraz art. 55 u.t.k., do której przepisów odsyła § 38 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej, bezsprzecznie prowadzi do wniosku, że podmiotem zobowiązanym do urządzenia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych jest zarządca infrastruktury kolejowej. W niniejszej sprawie jest nim P. [...] S.A. Chybiony jest argument powołujący się na stanowisko Ministerstwa Infrastruktury wyrażone w piśmie z 9 listopada 2011 r. Pisma ministerialne nie stanowią źródła obowiązującego prawa w RP. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji organ dokonał prawidłowej wykładni prawa materialnego w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za realizację obowiązku wynikającego z przepisów przeciwpożarowych, a zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Wskazać również należy, że wydając decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Z. był na mocy art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.) upoważniony do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień przepisom przeciwpożarowym w ustalonym terminie. Zatem wskazanie w decyzji podmiotu zobowiązanego do wykonania mineralizacji pasów przeciwpożarowych, jak i określenie terminu wykonania tych prac w celu usunięcia stwierdzonych uchybień, odbyło się w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.