III SA/Lu 752/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: W dniu [...] grudnia 2011 r. "[...]" G. P. z Z., działając we własnym imieniu na rzecz L. C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. B., dokonał zgłoszenia celnego w procedurze uproszczonej dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Chin kalesony męskie z bawełny, piżamy męskie z bawełny i koszulki męskie z bawełny. W dniu [...] grudnia 2011 r. dokonano uzupełniającego zgłoszenia celnego SAD Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie długu celnego. Po zakończeniu postępowania, decyzją z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...], organ określił niezaksięgowaną kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 96.242,00 zł dla towaru dopuszczonego do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 30/14, odrzucił skargę. Następnie, pismem z dnia [...] marca 2014 r., G. P. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] o korektę zapisów w dokumencie SAD Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Zdaniem skarżącego, w polu 14 zgłoszenia popełniono oczywistą omyłkę wpisując symbol (3) zamiast symbolu (2) przy nazwie przedstawiciela. Do wniosku skarżący dołączył m.in. umowę o współpracy z dnia [...] września 2011 r., zlecenie celne nr [...] z dnia [...] października 2011 r. i upoważnienie z dnia [...] października 2011 r. do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany danych zawartych w wyżej wymienionym zgłoszeniu celnym, bowiem postępowanie w sprawie określenia kwoty długu celnego wynikającego ze zgłoszenia celnego nie zostało jeszcze zakończone. W zażaleniu, uzupełnionym pismem z dnia [...] maja 2014 r., na powyższe postanowienie G. P. podniósł, że wniosek o sprostowanie omyłki zapisu w zgłoszeniu celnym oparty został na art. 23 § 5 ustawy z dnia z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 727 z późn. zm.), dalej: Prawo celne w związku z art. 78 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE L Nr 302 z dnia 19 października 1992 r., str. 1), dalej: WKC. Nie był to natomiast wniosek o wszczęcie postepowania podatkowego. Skarżący wskazał również, że organ błędnie skierował postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. do Agencji Celnej "[...]" G. P., podczas gdy wniosek złożyła firma "[...]" G. P. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 165 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej). Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ podniósł, że do innych przyczyn, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte należą takie sytuacje jak brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego, jeżeli w danej sprawie zapadła już decyzja i to nienależnie czy nieostateczna czy ostateczna, bądź jeżeli w danej sprawie toczy się postepowanie podatkowe. W ostatnim przypadku przyczyna niedopuszczalności nie musi wynikać wprost z faktu prowadzenia w tożsamej sprawie pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Również w przypadku, gdy treść żądania jest objęta toczącym się już postepowaniem podatkowym, organ odmawia wszczęcia postępowania. Z udziałem skarżącego toczy się wszczęte z urzędu postepowanie celne dotyczące zgłoszenia celnego SAD Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., w sprawie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego z tytułu importu towarów. Decyzja organu pierwszej instancji w tym przedmiocie została uchylona decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...], sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, zaś skarga G. P. na decyzję organu II instancji została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Wobec uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] ponownie prowadzi postępowanie w zakresie wartości celnej i kwoty długu celnego. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w [...], żądanie strony sprowadza się do zmiany przedstawicielstwa w zgłoszeniu celnym. Wpisana w zgłoszeniu w polu 14 cyfra [3] oznacza zgodnie z instrukcją przedstawicielstwo pośrednie. Przedmiot postępowania w sprawie określenia przedstawiciela importera pokrywa się z przedmiotem postępowania dotyczącego określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego z tytułu importu towarów. To zaś uniemożliwia wszczęcie postępowania w sprawie zmiany zapisów w polu 14 zgłoszenia celnego. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 432 § 1 i 434 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. 2014 r., poz. 121 z późn. zm.), przedsiębiorca działa pod firmą, zaś firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych. G. P. jest przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobowo działalność gospodarczą. W takim przypadku, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą należy stosować przede wszystkim firmę przedsiębiorcy, którą jest imię i nazwisko strony będącej osobą fizyczną. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, organ pierwszej instancji nie mógł także merytorycznie rozpoznać wniosku skarżącego, bowiem odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku. Postanowienie to nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie G. P. zaskarżył powyższe postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 2, art. 51 ust. 4 i art. 78 Konstytucji RP, art. 23 § 5 Prawa celnego, art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 191, art. 210 i art. 217 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego oraz art. 78 ust. 1 i 3 WKC. W uzasadnieniu skargi G. P. powtórzył argumentację przedstawioną w zażaleniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący wskazał ponadto, że w toku postępowania celnego w sprawie ww. zgłoszenia celnego z dnia [...] grudnia 2011 r. przedłożył organowi celnemu upoważnienie do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego, innego rodzaju upoważnień nie składano. W wydanych decyzjach organy celne zignorowały złożone dokumenty, bezpodstawnie przyjmując, że skarżący występował w charakterze przedstawiciela pośredniego. Z tego względu skarżący złożył oddzielny wniosek o sprostowanie mylnego zapisu w zgłoszeniu celnym. Organy celne błędnie oceniły złożony przez skarżącego wniosek, który powinien być rozpatrzony w oparciu o art. 23 ust. 5 ustawy - Prawo celne oraz art. 78 ust. 1 i 3 WKC. Do sprostowania błędnego zapisu nie jest wymagane wszczęcie postępowania celnego. Organy celne w ogóle nie odniosły się do zasadności złożonego wniosku, z góry przyjmując błędną jego interpretację i zmieniając intencję zawartą we wniosku. Wyjaśnienia organów i przytaczane przepisy nie mają zastosowania w sprawie. W ocenie skarżącego organy powinny merytorycznie rozpoznać wniosek, a odstępując od jego rozpatrzenia naruszyły przepisy prawa w sposób uzasadniający uchylenie postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi skutkującymi koniecznością jego uchylenia (stwierdzenia nieważności). Istota sporu prawnego między skarżącym a organem sprowadza się do dopuszczalności zmiany danych w zgłoszeniu celnym z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...]. Rozstrzygnięcie tego sporu wymaga uwzględnienia szerszego kontekstu prawnego w zakresie roli zgłoszenia celnego i możliwości jego modyfikacji. W myśl art. 48 WKC, towary niewspólnotowe przedstawione organom celnym otrzymują dopuszczalne dla nich przeznaczenie celne. W badanej sprawie, jak wynika ze zgłoszenia celnego, przeznaczenie celne miało polegać na objęciu zgłaszanego towaru procedurą celną dopuszczenia do obrotu. Objęcie towaru określoną procedurą celną, nadającą mu określone przeznaczenie celne, wymaga dokonania zgłoszenia do tej procedury (art. 59 ust. 1 WKC). Formalne wymogi zgłoszenia określa art. 62 WKC. Zgłoszenia, które spełniają te warunki są natychmiast przyjmowane przez organy celne, pod warunkiem przedstawienia tych towarów organom (art. 63 WKC). Analogiczne zasady stosuje się do zgłoszeń w formie elektronicznej (z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych – art. 77 ust. 1 WKC). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 kwietnia 2011 r. (I GSK 497/10), przyjęcie zgłoszenia celnego jest zatem rodzajem czynności materialno-technicznej, "niedecyzyjnej", opartej na obliczeniu i wykazaniu przez zgłaszającego, którego obdarza się w ten sposób kredytem zaufania w zakresie rzetelnego i prawidłowego wypełniania zgłoszeń celnych, kwoty należności przywozowych lub wywozowych (art. 23 ustawy - Prawo celne). Dokonanie tej czynności powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz stanowi podstawę do zaksięgowania kwoty należności celnych. To na zgłaszającym spoczywa obowiązek wskazania w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych dotyczących przedstawionego organom celnym towaru. Dane zawarte w takim zgłoszeniu celnym, przyjętym przez organ celny po jego weryfikacji lub bez jej przeprowadzenia, są co do zasady wiążące zarówno dla zgłaszającego, jak i dla organu celnego. Ze względu na przedstawioną rolę zgłoszenia celnego, przepisy istotnie ograniczają możliwość zmiany jego treści przez zgłaszającego. Przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego przewidują dwie możliwości weryfikacji złożonego zgłoszenia celnego. Pierwszą stwarza art. 65 WKC, zgodnie z którym po przyjęciu zgłoszenia przez organy celne zgłaszający może dokonać, na własną prośbę, sprostowania jednego lub kilku elementów zgłoszenia. Sprostowanie nie może spowodować, aby zgłoszenie dotyczyło towarów innych niż te, które początkowo były nim objęte. Jednakże organy celne nie zezwalają na dokonanie jakiegokolwiek sprostowania, jeżeli odpowiedni wniosek został przedstawiony po tym, jak organy te: a) poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, lub b) stwierdziły nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu, lub c) zwolniły towary. Drugą podstawą jest art. 78, zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Relacje między tymi przepisami wyjaśnił Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 20 października 2005 r. (sprawa C-468/03, Overland Footwear Ltd p. Commissioners of Customs & Excise, ECR 2005/10B/I-8937). Trybunał wskazał, że artykuł 65 kodeksu celnego pozwala na jednostronne sprostowanie przez samego zgłaszającego zgłoszenia celnego do momentu zwolnienia towarów. Uprawnienie to uzasadnia okoliczność, że do chwili zwolnienia towarów organy celne są w stanie łatwo zbadać prawidłowość sprostowania, przeprowadzając fizyczną kontrolę towarów. Ponadto sprostowanie następuje przed ustaleniem przez organy celne wysokości należności przywozowych. Z kolei artykuł 78 wprowadza bardziej restrykcyjny reżim. Znajduje on zastosowanie po zwolnieniu towarów, czyli w chwili, gdy przedstawienie towarów może się okazać niemożliwe i gdy wysokość należności przywozowych została już ustalona. Powierza on więc organom celnym dokonanie rewizji na wniosek zgłaszającego, poddając ich ocenie zarówno samą zasadność jej dokonania, jak i jej wynik (pkt 65-66). W badanej sprawie skarżący wnosił o weryfikację (zmianę danych) zgłoszenia celnego już po zwolnieniu towarów. Nie jest więc dopuszczalne zastosowanie trybu z art. 65 WKC i samodzielne sprostowanie zgłoszenia przez samego zgłaszającego. Jedyną podstawą weryfikacji pozostaje w tej sytuacji art. 78 WKC. Skarżący w podstawie swego wniosku powołał, obok wspomnianego przepisu, art. 23 ust. 5 ustawy – Prawo celne. W myśl tego przepisu, po zwolnieniu towaru organ celny może, z urzędu lub na wniosek, wydać postanowienie w sprawie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym, innych niż określone w ust. 3. Na postanowienie w sprawie zmiany danych służy zażalenie. Dane, o których mowa w ust. 3 to dane mające lub mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną. W związku z powyższym, w zależności od tego, jakich danych zawartych w zgłoszeniu celnym dotyczą zmiany, ustawodawca krajowy wyróżnił dwie formy rozstrzygnięć w sprawie sprostowania (zmiany ) zgłoszenia celnego, po zwolnieniu towaru: 1) postanowienia, gdy zmiany nie dotyczą danych wpływających na określenie kwoty wynikającej z długu celnego lub nadania towarowi właściwego przeznaczenia celnego, 2) decyzji, gdy zmiany dotyczą takich danych (por. podobnie wyrok NSA z 24 czerwca 2014 r., I GSK 740/13; wyrok WSA w Gliwicach z 9 października 2012 r., III SA/Gl 984/12). Powołany art. 23 ustawy – Prawo celne musi być intepretowany w zgodzie z przytoczonymi wyżej przepisami Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Polskie krajowe przepisy nie korygują, ale jedynie uzupełniają przepisy prawa wspólnotowego (art. 1 Prawa celnego). W konkluzji należy przyjąć, że po zwolnieniu towarów objętych zgłoszeniem celnym weryfikacja zgłoszenia celnego może odbywać się wyłącznie w trybie uregulowanym art. 78 WKC, a art. 23 wskazuje jedynie formę rozstrzygnięcia – decyzji lub postanowienia, w zależności od wpływu zmian na kwestie długu celnego i zastosowania procedury celnej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy należy zauważyć, że wniosek skarżącego o "sprostowanie" zgłoszenia celnego z dnia [...] grudnia 2011 r. dotyczył pola 14, w którym wskazuje się rodzaj przedstawicielstwa. Jest to kwestia kluczowa z punktu widzenia strony podmiotowej długu celnego. Charakter przedstawicielstwa determinuje odpowiedzialność za dług celny w przypadku zgłoszenia towaru do obrotu, co wynika z art. 201 WKC. Dłużnikiem jest zgłaszający (w myśl art. 4 pkt 18 WKC - zgłaszającym jest ten, kto dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo ten, w którego imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne), a w przypadku przedstawicielstwa pośredniego również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne. W tym ostatnim przypadku mamy do czynienia z solidarną odpowiedzialnością dłużników (art. 213 WKC). Płynie z tego wniosek, że przedstawiciel bezpośredni nie jest dłużnikiem celnym, działa bowiem w imieniu i na rzecz innej osoby. Z tej przyczyny nie jest możliwe dokonanie zmiany w zgłoszeniu w formie "uproszczonej", poprzez wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 25 ust. 5 Prawa celnego. Niezależnie od tego, czy postępowanie w sprawie zmiany danych zakończyłoby się wydaniem postanowienia, czy decyzji, musiałoby być prowadzone w trybie określonym w art. 78 WKC. Na przeszkodzie wszczęciu postępowania w tym trybie stoi jednak fakt, że postepowanie w sprawie weryfikacji danych jest nadal prowadzone. Wydana w tym zakresie przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] decyzja z dnia [...] maja 2013 r., została uchylona przez Dyrektora Izby Celnej w [...]. Skarga na decyzję organu II instancji została natomiast odrzucona postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 26 lutego 2014 r. (sygn. akt III SA/Lu 30/14). Wobec uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, Naczelnik Urzędu Celnego w [...] ponownie prowadzi postępowanie w zakresie wartości celnej i kwoty długu celnego. W myśl powołanego przez organ jako podstawa prawa zaskarżonego postanowienia art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej jedną z podstaw odmowy wszczęcia postępowania jest sytuacja, gdy z jakichkolwiek innych przyczyn (poza brakiem przymiotu strony wnoszącego podanie) postępowanie nie może być wszczęte. Zwrot "nie może być wszczęte" zawarty w art. 165a cytowanej ustawy należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy w sprawie toczy się już postępowanie podatkowe (celne), zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna lub gdy w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego. Postępowanie w sprawie zmiany danych zawartych w zgłoszeniu celnym z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz wniosek skarżącego w sprawie korekty danych stanowią w istocie tożsamą sprawę administracyjną. Wszczęcie postępowania w sprawie korekty danych w zgłoszeniu, prowadziłoby do równoległego prowadzenia dwóch postępowań przez ten sam organ. W istocie bowiem strona domaga się wszczęcia postępowania wpadkowego – modyfikującego wcześniej złożone zgłoszenie celne, w sytuacji gdy weryfikacja danych zawartych w zgłoszeniu jest już w toku. Wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nie jest zatem dopuszczalne. Nie ma więc podstaw, aby podważyć zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej. Z uwagi na powyższe argumenty za chybione należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 23 ust. 5 Prawa celnego i art. 78 WKC. Chybione są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania i powiązane z nimi zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji. Organ prawidłowo zinterpretował treść podania skarżącego. Jak wywiedziono wyżej, nie było możliwości dokonywania ponownej weryfikacji zgłoszenia celnego w zakresie tych danych, co do których prowadzona jest weryfikacji w trybie art. 78 WKC. Wbrew zarzutom skarżącego uzasadnienie zaskarżonego aktu jest prawidłowe i w pełni wyjaśnia motywy, jakimi kierował się organ. Kompletnie niezrozumiały jest podniesiony w kontekście niniejszej sprawy zarzut naruszenia art. 51 ust. 4 Konstytucji, który dotyczy sprostowania danych osobowych. Chybiony jest też zarzut dotyczący art. 78 Konstytucji, wyrażającego zasadę dwuinstancyjności postępowania. Żadne prawo podmiotowe skarżącego wynikające z tego przepisu nie zostało naruszone, skoro jego wniosek o sprostowanie został dwukrotnie merytorycznie rozpatrzony przez organy celne. Nie ma również podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących przekroczenia terminu załatwienia sprawy i wywodzonych z niego konsekwencji w postaci fikcji prawnej rozpatrzenia sprawy zgodnie z żądaniem przedsiębiorcy (art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Wydanie decyzji lub postanowienia po upływie terminu załatwienia spraw nie ma znaczenia dla skuteczności tego aktu. Rozważanie kwestii zachowania terminu załatwienia sprawy ma sens tylko w przypadku skarżenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia sprawy przez organ, w badanej sprawie jest bezprzedmiotowe. Z kolei zastosowanie fikcji prawnej z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w badanej sprawie jest niemożliwe z dwóch przyczyn. Po pierwsze, jak wywiedziono wyżej, obowiązujące przepisu w ogóle uniemożliwiały merytoryczne załatwienie wniosku skarżącego o zmianę danych w zgłoszeniu celnym. Nie do zaakceptowania jest pogląd, że taka zmiana mogłaby, wbrew przepisom, nastąpić w drodze fikcji prawnej wynikającej z przytoczonego przepisu. Po drugie, krajowy przepis nie może modyfikować jednoznacznych regulacji prawa unijnego, bez podstawy prawnej w tym zakresie. Nie można przyjąć, aby możliwa była weryfikacja zgłoszenia celnego w oparciu o mechanizm fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy wbrew wymogom procedury weryfikacji zgłoszenia po zwolnieniu towarów określonej w art. 78 WKC. Niezależnie od zarzutów skargi sąd nie znalazł również innych podstaw do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).