III SA/Lu 756/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Radosław Stelmasiak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] o wymierzeniu D. W. kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące okoliczności faktyczne: W dniu [...] listopada 2013 r. na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w D. poddany został kontroli pojazd marki I. z przyczepą marki F. wyjeżdżający z terytorium Polski. Podmiotem wykonującym przejazd był przewoźnik D. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą D. W. A. F. Pojazdem wykonywano przewóz kombajnu zbożowego o wadze 8000 kg brutto z Francji na Ukrainę. W wyniku przeprowadzonych pomiarów parametrów zewnętrznych stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu wraz z ładunkiem o 0,4 m i przekroczenie długości pojazdu silnikowego i naczepy o 0,28 m. Przedstawione w trakcie kontroli zezwolenie kategorii V nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. uprawniało do przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m i długości nieprzekraczającej: 23 m dla zespołu pojazdów, 30 dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach. Przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu wyniosło 10%, a długości pojazdu 16,97%. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. wymierzył D. W. karę pieniężną w wysokości 2000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy omówił szereg przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), dotyczących ruchu pojazdów nienormatywnych, zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych oraz kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym karę za brak zezwolenia kategorii VII ustala się w wysokości: a) 500 zł – gdy nacisk jednej osi lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%; b) 2000 zł - gdy nacisk jednej osi lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o nie więcej niż 10% i nie więcej niż 20%; c) 15000 zł – w pozostałych przypadkach. Odnosząc się do niniejszej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że w trakcie kontroli w dniu [...] listopada 2013 r. stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu o 280 cm, tj. 16,97% oraz przekroczenie dopuszczalnej wysokości pojazdu z ładunkiem o 40 cm, tj. 10%. Okazane w trakcie kontroli zezwolenie kategorii V o numerze [...] nie pozwalało na przejazd zespołu pojazdów w niniejszej sprawie. Przejazd pojazdu nienormatywnego o parametrach jakie posiadał skontrolowany zespół pojazdów wymagał zezwolenia kategorii VII. Organ odwoławczy stwierdził, że w tych okolicznościach sprawy, organ pierwszej instancji prawidłowo wymierzył karę pieniężną w wysokości 2000 zł, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym za brak zezwolenia kategorii VII. Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia kary wobec podmiotu wykonującego przejazd na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie działalności, aby uzyskać rezultat w postaci zachowania zgodnych z normami wymiarów pojazdu, masy i nacisków na osie. D. W. jest przedsiębiorcą wykonującym międzynarodowe przewozy drogowe z użyciem niestandardowej naczepy. Długość kontrolowanego pojazdu wskazuje, że jest to pojazd nienormatywny, którego ruch po drogach publicznych wiąże się z koniecznością uzyskania zezwolenia. Obowiązkiem przewoźnika w tej sytuacji jest weryfikowanie parametrów pojazdu pod kątem użycia odpowiedniej kategorii zezwolenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że suma wysokości ładunku, jaką podano w zleceniu transportowym i wartość wysokości platformy załadunkowej naczepy jest niższa jedynie o 4 cm od parametru maksymalnej wysokości określonego w zezwoleniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Przedsiębiorca nie wziął po uwagę, że wysokość platformy załadunkowej nie znajduje się na stałej wysokości 760 mm, a zmienia się w zakresie od -45 do +145 mm, m. in. w zależności od wartości obciążenia tej platformy. Powyższe wynika z rysunku technicznego naczepy i oświadczenia dystrybutora pojazdu. Dyrektor Izby Celnej podniósł również, że masa własna naczepy wynosi 12500 kg, natomiast dopuszczalna masa całkowita tego pojazdu wynosi 48400 kg. Różnica między tymi wartościami - 35900 kg stanowi maksymalną masę ładunku jaki może być przewożony naczepą. Skoro obciążenie naczepy ładunkiem 35900 kg powoduje, że wysokość platformy załadunkowej znajdzie się na wysokości 715 mm, zaś nieobciążonej na wysokości 905 mm, to trudno zakładać by przy masie ładunku wynoszącej 8 t lub 10 t, wysokość pojazdu z ładunkiem mieściła się w granicach dopuszczalnych dla zezwolenia kategorii V. Organ podkreślił, że wysokość przewożonego ładunku oraz parametry naczepy wymagały od przewoźnika upewnienia się przed rozpoczęciem przewozu, że pojazd po dokonaniu załadunku spełnia wartości określone w zezwoleniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D. W. zaskarżył powyższą decyzję w całości, wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 140aa ust. 4 pkt i lit. a i b, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. a i b Prawa o ruchu drogowym. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że błędne jest stanowisko organów administracji, że naruszenie jednego z warunków zezwolenia eliminuje je z obrotu prawnego, co w konsekwencji nakazuje każdorazowe traktowanie konkretnego pojazdu jako pojazdu nienormatywnego. Powyższe nie wynika z żadnego przepisu ustawy – Prawo o ruch drogowym. Zdaniem skarżącego, z art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym wynika, że ustawodawca przewidział gradację wysokości kary pieniężnej w zależności od braku zezwolenia określonego rodzaju. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu błędne ustalenie, że doszło do przekroczenia dopuszczalnej długości pojazdu. Zmierzona długość 19,30 m mieściła się w granicach wynikających z udzielonego zezwolenia (30 m). Błędnie organ ustalił również zakres przekroczenia dopuszczalnej wysokości pojazdu. Zezwolenie kategorii V uprawniało skarżącego do poruszania się pojazdem nienormatywnym o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m. Przy uwzględnieniu mierzonych parametrów zespołu pojazdów (4,4 m) doszło do przekroczenia dopuszczalnej wysokości o jedyne 10 cm, tj. 4,3%. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest kara pieniężna za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Definicja pojazdu nienormatywnego zawarta jest w art. 2 ust. 35a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), dalej: Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, przez pojazd nienormatywny rozumie się pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że pojazd należący do przewoźnika D. W., poruszający się po drodze publicznej miał następujące wymiary: długość - 1930 cm, wysokość - 400 cm, szerokość - 255 cm, natomiast wymiary pojazdu z ładunkiem to: długość - 2030 cm, wysokość - 440 cm, szerokość - 300 cm. Pomiarów dokonano w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2013 r. przy wyjeździe pojazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (k. 6 akt administracyjnych). Wyniki tych pomiarów nie zostały przez skarżącego zakwestionowane. Prawidłowe jest stanowisko organu, że tak określone wymiary pojazdu nakazują zakwalifikowanie go jako pojazdu nienormatywnego w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym. Dopuszczalne wymiary pojazdów określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r., poz. 951 z późn. zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, dopuszczalna długość pojazdu członowego wynosi 16,50 m, szerokość pojazdu nie może przekraczać 2,55 m (§ 2 ust. 2), natomiast wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m (§ 2 ust. 4). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przez pojazd członowy rozumie się zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą (art. 2 ust. 35 Prawa o ruchu drogowym). Kontrolowany pojazd taki zespół stanowił (por. protokół Nr [...] – k 22 akt adm.). Słusznie zwraca uwagę organ, że długość kontrolowanego pojazdu bez ładunku wynosi 19,30 m, przekracza zatem dopuszczalne wymiary określone w rozporządzeniu. Jak wskazano wyżej pojazdem nienormatywnym jest zarówno pojazd którego wymiary bez ładunku są większe od dopuszczalnych, jak i pojazd, którego wymiary wraz z ładunkiem są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ustawy. Dopuszczalne wymiary pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały w przepisie art. 61 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 61 ust. 6 pkt 1 ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm, natomiast zgodnie z art. 61 ust. 6 pkt 2 ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów. Z kolei wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m (art. 61 ust. 10 ustawy). Jest poza sporem, że wysokość kontrolowanego pojazdu wynosiła wraz z ładunkiem 4,40 m, przekraczała zatem dopuszczalne wymiary wskazane w ustawie. Podkreślić należy, że w świetle przytoczonych przepisów rozporządzenia oraz ustawy wysokość pojazdu nie może przekraczać 4 m, niezależnie od tego czy jest to wysokość samego pojazdu czy też pojazdu z ładunkiem. Do uznania pojazdu za nienormatywny wystarczy przekroczenie jednego tylko parametru. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że w rozpoznawanej sprawie miało miejsce wykonywanie przewozu pojazdem nienormatywnym. Przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach publicznych jest dopuszczalny tylko po spełnieniu warunków określonych w ustawie. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej. Prawo o ruchu drogowym przewiduje siedem kategorii zezwoleń (kategorie I-VII). Wymiary, masa oraz naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń poszczególnych kategorii oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym). Prawidłowe jest stanowisko organu, że zgodnie z powołanym załącznikiem, pojazd o wysokości przekraczającej 4,3 m wymaga zezwolenia kategorii VII. Należy zauważyć, że w kategoriach od I do VI załącznika wymieniono pojazdy o wysokości bądź nieprzekraczajacej dopuszczalnej, bądź nieprzekraczajacej 4,3 m. Kontrolowany pojazd o wysokości 4,40 m nie mieści się więc w żadnej z kategorii od I do VI wymienionych w załączniku. Trafnie zatem zakwalifikowany został do kategorii VII, która dotyczy pojazdów o wymiarach większych od wymienionych w kategoriach I-VI. Zgodnie z art. 64 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym, kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Jest poza sporem, że kierujący kontrolowanym pojazdem nie okazał zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie takie nie zostało także przedstawione w toku postępowania. Organ był zatem uprawniony do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że okazanie przez kierowcę zezwolenia kategorii V wyklucza odpowiedzialność za brak zezwolenia kategorii VII. Z treści przepisu art. 64 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii. Nie wystarczy zatem jakiekolwiek zezwolenie, lecz zezwolenie odpowiedniej kategorii. Nie ulega wątpliwości, że wymiary kontrolowanego pojazdu wskazywały na konieczność uzyskania zezwolenia kategorii VII, niedopuszczalne było zatem wykonywanie przejazdu tym pojazdem na podstawie zezwolenia kategorii V. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 64c ust. 1 i 8 Prawa o ruchu drogowym, zezwolenia kategorii III-VI na przejazd pojazdu nienormatywnego są wydawane na wskazany we wniosku okres (miesiąca, 6, 12 lub 24 miesięcy), bez wskazania liczby przejazdów, trasy przejazdu oraz pojazdu, którym przejazd będzie wykonywany. Natomiast stosownie do art. 64d zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-VI. W zezwoleniu kategorii VII wskazuje się nie tylko okres ważności zezwolenia, trasę przejazdu i liczbę przejazdów, ale także pojazd, którym będzie wykonywany przejazd (art. 64d ust. 9). Zezwolenia kategorii V i VII różnią się zatem zasadniczo i nie sposób przyjąć, by na podstawie zezwolenia kategorii V mógł być wykonywany przejazd pojazdu wymagającego zezwolenia kategorii VII. Nie można też uznać za trafny poglądu skarżącego, że dokonując pomiarów pojazdu w celu ustalenia, czy przewóz wykonywany jest pojazdem nienormatywnym organ powinien porównywać wymiary stwierdzone w toku kontroli z wymiarami pojazdu, którego dotyczy posiadane przez przewoźnika zezwolenie. Zdaniem skarżącego, posiadane przez niego zezwolenie kategorii V, uprawniające do przejazdu pojazdem o szerokości nieprzekraczajacej 3,4 m, długości nieprzekraczajacej 23 m dla zespołu pojazdów i 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach oraz wysokości nieprzekraczajacej 4,3 m, nakazuje przyjęcie tych wymiarów jako podstawy ustaleń organu, co oznacza, że stwierdzone przekroczenie wymiarów dotyczy tylko wysokości i jest nieznaczne, wynosi bowiem tylko 10 cm. Wyjaśnić więc należy, że z definicji pojazdów nienormatywnych wynika, że są to pojazdy przekraczające wymiary dopuszczalne, określone w przepisach ustawy, przewidziane dla poszczególnych kategorii zezwoleń. Wymiary wskazane w załączniku, do których odnosi się posiadane przez skarżącego zezwolenie, stanowią podstawę do określania kategorii wymaganego zezwolenia, nie są to natomiast wymiary dopuszczalne w rozumieniu art. 2 ust. 35a ustawy, decydujące o uznaniu pojazdu za nienormatywny. Prawidłowo zatem określił organ przekroczenie dopuszczalnych wymiarów pojazdu bez ładunku odnosząc się do wymiarów dopuszczalnych, określonych w rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, oraz w przepisach ustawy, a z ładunkiem – do wymiarów wskazanych bezpośrednio w przepisach ustawy, co zostało już wyżej szczegółowo omówione. W konsekwencji za błędny uznać należy także pogląd, że przejazd kontrolowanego pojazdu nastąpił z naruszeniem warunków uzyskanego zezwolenia kategorii V na skutek przekroczenia dopuszczalnej wysokości pojazdu o 10 cm (w stosunku do wysokości pojazdu nienormatywnego objętego kategorią V). Naruszenie warunków zezwolenia może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zezwolenie odpowiedniej kategorii wymagane zgodnie z ustawą zostało udzielone i na podstawie tego zezwolenia wykonywany był przejazd. W rozpoznawanej sprawie przewoźnik w ogóle nie uzyskał i nie starał się nawet o uzyskanie zezwolenia odpowiedniej kategorii. Nie można zatem mówić o naruszeniu warunków zezwolenia. W tym miejscu wyjaśnić należy również, że uznanie pojazdu za nienormatywny wymagający zezwolenia kategorii VII nie oznacza stwierdzenia przez organ utraty ważności zezwolenia kategorii V, posiadanego przez skarżącego. Z treści decyzji wynika wprost, że zezwolenie to nie dawało podstaw do dokonania przejazdu kontrolowanym pojazdem, co nie oznacza, że zezwolenie to nie jest ważne w okresie, na jaki zostało wydane. Zarzuty skarżącego są więc także i w tej części nieuzasadnione. Odpowiedzialność skarżącego wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, który przewiduje nałożenie kary na podmiot wykonujący przejazd. Podmiotem tym jest w sprawie niniejszej skarżący prowadzący firmę D. W. A. F. Podzielić należy stanowisko organu, że w sprawie nie zostały wykazane okoliczności uzasadniające nałożenie kary na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora na podstawie art. 140aa ust. 3 pkt 2. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika bowiem, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych bez zezwolenia. Wysokość kar pieniężnych określa art. 140ab ust. 1 ustawy. Punkt 3 ustępu 1 powołanego przepisu dotyczy kary pieniężnej za brak zezwolenia kategorii VII. Zgodnie z tym przepisem karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach. Z ustaleń organu wynika, że wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% (długość została przekroczona o 2,8 m, co stanowi 16,97%, natomiast wysokość o 0,40 m, co stanowi 10%). Kara w wysokości 2000 zł nałożona na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b nie narusza zatem powołanych przepisów. Podzielić należy także stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Powołany przepis stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Odpowiedzialność wykonującego przejazd ma charakter obiektywny, niezależny od winy. Możliwość zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz od odpowiedzialności istnieje tylko w ściśle określonych sytuacjach i uzależniona jest od wykazania, że podmiot ten dołożył należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju, a do naruszenia doszło na skutek okoliczności od niego niezależnych, na które nie miał wpływu. Trafnie zwraca uwagę organ, że skarżący jako przewoźnik wykonujący międzynarodowe przewozy drogowe obowiązany był do sprawdzenia parametrów pojazdu i ładunku w celu ustalenia, jakiej kategorii zezwolenie będzie dla danego przewozu wymagane. Jest to zwykła staranność, jakiej można wymagać od osoby zawodowo trudniącej się przewozem ponadnormatywnych ładunków z użyciem pojazdów o rozmiarach przekraczających wymiary dopuszczalne dla danego typu pojazdów. Słusznie również podkreśla organ, że podejmując się przewozu skarżący nie uwzględnił faktu, że wysokość platformy załadunkowej naczepy, określona przez producenta na 760 mm jest wartością orientacyjną. Jak wynika bowiem z dołączonych do akt rysunków technicznych (k. 48 i 42), wysokość ta zmienia się od -45 mm do + 145 mm. Pismo producenta pojazdu z dnia [...] marca 2014 r. (k. 49 akt adm.), na które powołuje się skarżący, również nie stwierdza stałej i niezmiennej wysokości pokładu naczepy, lecz wysokość przybliżoną +/- 760 mm, na co organ zwrócił uwagę w zaskarżonej decyzji. Bezpodstawny jest więc zarzut naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie dowodu z wymienionego wyżej pisma. Podkreślić należy, że obowiązkiem skarżącego było dokładne sprawdzenie wymiarów przewożonego ładunku, z uwzględnieniem możliwych odchyleń z uwagi na masę i wymiary ładunku. To na skarżącym jako zawodowo trudniącym się przewozem ciążył obowiązek uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii dla pojazdu nienormatywnego. Już ze zlecenia dotyczącego ładunku (k. 36 akt adm.) wynikało, że ładunek to kombajn o dużych gabarytach (długość 9,5 m, szerokość 3 m, wysokość 3,5 m). Przy takiej wysokości samego ładunku oraz przy uwzględnieniu dopuszczalnych odchyleń wysokości platformy załadowczej naczepy, określonych przez producenta, należało sprawdzić, czy nie zostaną przekroczone parametry przewidziane w posiadanym przez skarżącego zezwoleniu. Skarżący tego jednak nie sprawdził i całkowicie bezpodstawnie przyjął, że do wykonania przejazdu wystarczające będzie zezwolenie dla pojazdu kategorii V. Zauważyć również należy, że przesłuchany w charakterze świadka kierowca pojazdu (k. 4-5 akt adm.) zeznał, że wiedział, że długość i wysokość pojazdu będą przekroczone. Nie sposób także nie zauważyć, że skarżący przyznał w skardze, że już w miejscu załadunku okazało się, że wymiary kombajnu są większe od uprzednio podanych i że środek transportowy wraz z ładunkiem przekracza wysokość określoną dla kategorii V zezwolenia. Mimo to podjął się dokonania przewozu. W tym stanie faktycznym nie zachodziły okoliczności pozwalające na przyjęcie, że skarżący dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenie. Organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie i dokonaną przez organ ocenę Sąd podziela. Bezpodstawny jest zarzut nieprzeprowadzenia oględzin lub zlecenia biegłemu wydania opinii w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organ dokonał pomiarów pojazdu, które jednoznacznie wykazały przekroczenie określonych parametrów. Dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie były zatem konieczne dodatkowe oględziny. W sprawie nie były także wymagane wiadomości specjalne, a tylko w takiej sytuacji organ może zwrócić się o opinię biegłego. Ustalenia co do wymiarów pojazdu wraz z ładunkiem były obowiązkiem skarżącego i powinny być dokonane przed podjęciem się przewozu. Ustalenia te nie wymagały wiadomości specjalnych, wystarczyło dochowanie należytej staranności. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).