III SA/Lu 76/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi J. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. k/ L. po rozpatrzeniu odwołania P. S.: – uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, – przyznał P. S. płatność na rok 2010 z tytułu jednolitej płatności obszarowej w łącznej wysokości 1970,07 zł, po uwzględnieniu pomniejszenia płatności o kwotę 677,37 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 23 kwietnia 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w L. wpłynął wniosek P. S. o przyznanie płatności na rok 2010, natomiast w dniu 10 czerwca 2010 r. wnioskodawca dokonał zmiany tego wniosku. W związku ze stwierdzonymi brakami formalnymi wniosku Agencja wezwaniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. zobowiązała wnioskodawcę do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Wezwanie to zostało doręczone stronie w dniu 30 sierpnia 2010 r. W dniu 19 października 2010 r. P. S. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z prośbą o przywrócenie terminu do usunięcia braków. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych oraz korekty wniosku w sprawie przyznania płatności na rok 2010. Podczas kontroli administracyjnej wniosku stwierdzono nieprawidłowości dotyczące zadeklarowanej we wniosku: – działki ewidencyjnej o numerze [...] położonej w gminie P. – działka ewidencyjna nie znajduje się w ewidencji gruntów; – działek ewidencyjnych nr [...] i [...] położonych w gminie W., bowiem powierzchnia tych działek jest różna od powierzchni całkowitej wynikającej z ewidencji gruntów. Agencja wezwała stronę do złożenia wyjaśnień w przedmiocie stwierdzonych nieprawidłowości. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 1 grudnia 2010 r., wnioskodawca nie złożył wyjaśnień oraz stosownej korekty wniosku. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. odmówił P. S. przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 1.804,31 zł. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR na skutego odwołania strony decyzją z dnia 12 kwietnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia 7 lipca 2011 r. Agencja wezwała skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących działek ewidencyjnych o numerach [...], [...] oraz [...]. Wezwanie to zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Strona nie złożyła jednak wyjaśnień oraz stosownej korekty wniosku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. odmówił P. S. przyznania jednolitej płatności obszarowej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010 i nałożył sankcję w wysokości 1.804,31 zł. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. S. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił w całości decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. i przyznał P. S. płatność na rok 2010 z tytułu jednolitej płatności obszarowej w łącznej wysokości 1970,07 zł, dokonując pomniejszenia płatności o kwotę 677,37 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.), w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, wskazany we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na Agencji nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania pomocy. Z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, że we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 strona ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) i zadeklarowała do płątności działki rolne A, B, C, D, E, F, G, H, I oraz J o łącznej powierzchni 5,28 ha. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia nr 1973/2004. W załączniku XX do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. U. L 345 z 20.11.2004 r., str. 1, ze zm.), minimalna powierzchnia zakwalifikowanego obszaru na gospodarstwo w ramach planu jednolitych dopłat obszarowych dla Rzeczpospolitej Polski wynosi 1 ha. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym działając w oparciu o przepis art. 50 § 1 k.p.a. wezwaniem z dnia 8 listopada 2011 r. zobowiązał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień, w związku z wykrytymi rozbieżnościami dotyczącymi zadeklarowanych do płatności działek ewidencyjnych. W odpowiedzi na wezwanie skarżący P. S. złożył korektę wniosku, w której wyjaśnił nieprawidłowości dotyczące działki ewidencyjnej nr [...] oraz nr [...], natomiast nie usunął nieprawidłowości związanych z działką o numerze [...]. Ponadto strona w przedmiotowej korekcie zmniejszyła powierzchnię działki rolnej B o 0,01 ha (z 1,90 ha na 1,89 ha) oraz działki rolnej J o 0,02 ha (z 0,40 ha na 0,38 ha). W związku z powyższym działka rolna D o powierzchni deklarowanej 0,50 ha (odpowiadająca działce o nr ewidencyjnym [...]) została wykluczona z płatności. Przeprowadzona kontrola dotycząca zgodności między zadeklarowanymi we wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy (art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r.) wykazała, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wyniosła: – w przypadku działki rolnej A JPO położonej na działce ewidencyjnej nr [...] – 0,34 ha (powierzchnia deklarowana we wniosku – 0,35 ha); – w przypadku działki rolnej H JPO położonej na działce ewidencyjnej nr [...] – 0,37 ha (powierzchnia deklarowana we wniosku – 0,40 ha). Oznacza to, że powierzchnia deklarowana we wniosku wynosiła 6,98 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona po kontroli administracyjnej wyniosła – 4,71 ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną do JPO, to jest 5,28 ha a powierzchnią stwierdzoną, to jest 4,71 ha (jako uprawnioną do jednolitej płatności obszarowej –JPO) wyniosła 0,57 ha, co stanowi 12,10% powierzchni stwierdzonej w stosunku do powierzchni deklarowanej. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2010 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2010 r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1402) i wynosi 562,09 zł. W wyniku zastosowania sankcji z art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 65), dokonana została redukcja przyznanej kwoty o dwukrotność stwierdzonej różnicy, to jest 2 x 0,57 ha = 1,14 ha. Powierzchnia uprawniona do płatności 4,71 ha (powierzchnia stwierdzona) na skutek sankcji powoduje pomniejszenie płatności o 1,14 ha (2 x 0,57 ha), zatem płatność przyznana została do pow. 3,57 ha (4,71 ha – 1,14 ha = 3,57 ha). Pierwotna kwota jednolitej płatności obszarowej na rok 2010 wynosi 2.006,66 zł, jednakże ze względu na fakt, iż zmiana do wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 została złożona 7 dni roboczych po terminie w dniu 10 czerwca 2010 r., to zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 pomniejsza się kwotę płatności, do której uprawniony byłby rolnik o 1% za każdy dzień roboczy. Zmianą tą zwiększono o 0,93 ha powierzchnię deklarowaną do jednolitej płatności obszarowej (według wyliczenia: 0,93 ha x 562,09 zł = 522,74 zł). Wysokość płatności zmniejszono zatem o 7% ze względu na wniesienie zmiany po terminie, w związku z czym przysługująca kwota za powierzchnię 0,93 ha wynosi 486,15 zł (522,74 zł – 7%). Za pozostałą powierzchnię kwalifikującą się do otrzymania płatności, to jest 2,64 ha (3,57 ha – 0,93 ha) przysługuje płatność w pełnej wysokości (2,64 ha x 562,09 zł = 1.483,92 zł). W związku z powyższym jednolita płatność obszarowa na rok 2010 została przyznana skarżącemu w wysokości 1.970,07 zł (486,15 zł + 1.483,92 zł). W skardze do sądu administracyjnego P. S. nie zgodził się z powyższą decyzją. Zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, m.in. poprzez brak (nieprawidłowe) doręczenie przez organ wezwań do usunięcia braków formalnych oraz korekty wniosku w sprawie przyznania płatności rolnych na rok 2010 z dnia 18 sierpnia 2010 r. oraz 7 lipca 2011 r. Ponadto zakwestionował prawidłowość wyliczenia przysługującej mu płatności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, iż wszystkie wezwania kierowane do skarżącego w toku prowadzonego postępowania były doręczane zgodnie z zasadnymi postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając zaskarżoną decyzję w tak określonych granicach, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, ustalenia dokonane przez organ są prawidłowe, zaś oparte na nich wnioski są spójne i logiczne. Podstawowym aktem prawnym regulującym kwestię płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej jest ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 z późn. zm., dalej jako "ustawa"). Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy, płatności przyznawane są na wniosek rolnika, natomiast wysokość płatności w danym roku kalendarzowym ustala się zgodnie z przepisem art. 7 ust. 4 i jest to iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami i stawki 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności. Według art. 7 ust. 1 ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym, że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Należy zaznaczyć, iż w toku kontroli powierzchna działek deklarowanych przez rolnika jest weryfikowana przy pomocy systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego Rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylającego Rozporządzenie (WE) Nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16). System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność, co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. We wniosku o przyznanie pomocy (płatności) rolnik ma obowiązek podać szczegółowe dane pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w jego gospodarstwie, ich powierzchnię, położenie oraz sposób użytkowania. Jeżeli nastąpiły jakiekolwiek zmiany w zakresie danych wpływających na kwalifikowalność do pomocy, w tym zmiany danych w porównaniu z danymi podanymi we wstępnie zadrukowanym formularzu wniosku – rolnik winien te zmiany zgłosić, wprowadzając we wniosku o pomoc odpowiednie poprawki (np. poprzez podanie nowych danych liczbowych odnoszących się do powierzchni poszczególnych działek, czy zakreślenie prawidłowych granic działek rolnych na załączniku graficznym). Zaskarżona decyzja w sprawie przyznania płatności wydana została w oparciu o dane zamieszczone we wniosku z dnia 23 kwietnia 2010 r., z uwzględnieniem zmiany wniosku dokonanej przez rolnika w dniu 10 czerwca 2010 r. oraz w oparciu o ustalenia poczynione w trakcie kontroli wniosku. Taki sposób postępowania organu był prawidłowy. Przede wszystkim stwierdzić należy, że wskazana przez organ faktyczna powierzchnia gruntów, które kwalifikowały się do płatności – po wykluczeniu działek, które z uwagi na występujące niezgodności z płatności musiały zostać wykluczone – ustalona została prawidłowo. Na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej za 2010 rok, skarżący nie był bowiem uprawniony do jej otrzymania w większym rozmiarze, ponieważ w części odnoszącej się do gruntów położonych w granicach działek ewidencyjnych nr [...] (działka rolna D), nr [...] (działka rolna G), i nr [...] (działka rolna I), przyznanie płatności zostało w ogóle wykluczone. Organ należycie i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii. Skarżący wystąpił o przyznanie dopłat do łącznego obszaru 6,98 ha. Po wykluczeniu powierzchni wymienionych wyżej działek, powierzchnia gruntów brana pod uwagę do jednolitej płatności obszarowej (JPO) wynosiła 4,71 ha, a procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wyniosła 12,10%. Konsekwencją ustalenia nieprawidłowości dotyczących zawyżenia powierzchni działek deklarowanych przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności do powierzchni uprawnionej do jednolitej płatności obszarowej, było zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 58 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Ponadto z uwagi na fakt, że zmiana wniosku o przyznanie płatności została dokonana już po upływie materialnoprawnych terminów do dokonania tej czynności, organ zasadnie zastosował również sanację przewidzianą w art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym, z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do zmniejszenia kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1% za każdy dzień roboczy. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie poprawki do pojedynczego wniosku po ostatecznym terminie, określonym w art. 14 ust. 2, prowadzi do zmniejszenia kwot płatności odnoszących się do faktycznego użytkowania przedmiotowych działek rolnych o 1% za każdy dzień roboczy. Poprawki do pojedynczego wniosku uwzględnia się wyłącznie, jeśli wnoszone są przed ostatecznym terminem składania pojedynczych wniosków, jak określono w ust. 1 akapit trzeci. Jeśli jednak termin jest wcześniejszy lub taki sam jak ostateczny termin przewidziany w art. 14 ust. 2, poprawki do pojedynczego wniosku uznaje się za niedopuszczalne po terminie określonym w art. 14 ust. 2 (art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). W okolicznościach faktycznych tej sprawy organ uwzględnił wskazane zasady w zaskarżonym rozstrzygnięciu, nie naruszając przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo przedstawiono sposób wyliczenia przyznanej płatności i wyliczenie to nie zawiera błędów, przez co wysokość przyznanej płatności jest prawidłowa. Uzasadniona była w stanie faktycznym sprawy również dokonana przez organ korekta przyznanej płatności na podstawie stwierdzonych i istniejących nieprawidłowości, których skarżący nie usunął pomimo częściowego uzupełnienia wniosku. Niewadliwie też obliczono wysokość sankcji. Podkreślić należy, że art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednoznacznie stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Wnioskującego o przyznanie płatności obciąża więc obowiązek udowodnienia faktów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W postępowaniu o przyznanie płatności, to nie organ, ale wnioskodawca (posiadacz gruntów) powinien przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy administracji – w zakresie, jaki był niezbędny do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia – wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne sprawy na podstawie należycie zebranych dowodów, pomimo widocznego braku współpracy w tym zakresie przez skarżącego, które służyły ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ odwoławczy nie naruszył też granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem dokonał ich wszechstronnej i klarowanej oceny. Natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada standardowi określonemu w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w ramach prawa pomocy uzasadniają przepisy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 19 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).