III SA/Lu 778/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. A. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od pisma w sprawie odmowy dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacyjnego Osób Niepełnosprawnych p o s t a n a w i a odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Adwokata J. A. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł, w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Do wniosku dołączono odpis opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz potwierdzenie nadania przesyłki na adres skarżącego. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 461) zwane dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z § 20 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Nie ulega wątpliwości, że z treści przepisu wynika, iż aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż tylko oświadczenie tej treści pozwala w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08 – Lex nr 527807 czy postanowienie SN z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt III SPP 27/11 – Lex nr 1106755). Podkreślić jednocześnie należy, że brak oświadczenia unormowanego w § 20 rozporządzenia nie stanowi braku formalnego podlegającego uzupełnienie w trybie art. 49 p.p.s.a. Brak takiego oświadczenia wywołuje natomiast skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (patrz postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r. o sygn. akt I OZ 390/08 – Lex nr 493827). W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 20 rozporządzenia. Tym samym nie można ustalić w jakiej części wnioskodawcy należy się wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu, co przesądza o braku możliwości uwzględnienia jego wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 20 rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.