III SA/Lu 78/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Kuna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 2 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty P. z dnia 16 października 2024 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz A. M. kwotę 200 zł (dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. III SA/Lu 78/26 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 2 grudnia 2025 r. w sprawie odmowy rejestracji pojazdu. Stan sprawy przedstawia się następująco. Skarżący A. M. złożył wniosek o rejestrację pojazdu marki BMW C1 o nr rej. [...] (skuter). Do wniosku dołączył umowę z 4 września 2022 r., na podstawie której nabył pojazd od A. L., zaświadczenie o badaniu technicznym, kserokopię dowodu rejestracyjnego oraz oświadczenie o zagubieniu oryginalnego dowodu rejestracyjnego, a także kserokopię umowy sprzedaży z dnia 2 kwietnia 2021 r., na podstawie której właściciel ujawniony w dowodzie rejestracyjnym – A. F. sprzedał pojazd A. L. wraz z oświadczeniem skarżącego o zagubieniu oryginału tej umowy. Skarżący załączył również wydruk z dokumentu elektronicznego zawiadomienia potwierdzającego nabycie pojazdu. Starosta Puławski po weryfikacji dokumentów przedłożonych do rejestracji oraz danych w systemie Centralnej Ewidencji Pojazdów wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku, poprzez dostarczenie oryginału umowy sprzedaży z dnia 2 kwietnia 2021 r. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że nie jest w stanie przedłożyć żądanej umowy lub jej notarialnie uwierzytelnionego odpisu, gdyż fizycznie posiada tylko kopię tego dokumentu. Decyzją nr [...] z 16 października 2024 r. Starosta Puławski odmówił rejestracji pojazdu. Jak podstawę prawną wskazał art. 72, art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251), § 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2022 r., poz. 1847 ze zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie rejestracji pojazdów"), § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2022 r., poz. 1849 ze zm., dalej jako "rozporządzenie w sprawie czynności organów") i § 2 Instrukcji w sprawie rejestracji, czasowej rejestracji i wyrejestrowania pojazdów stanowiącej załącznik Nr 1 wskazanego rozporządzenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ podczas procesu rejestracji weryfikuje dane w systemie, ale nie ma możliwości wglądu w treść umowy, sprawdza jedynie kiedy i przez kogo umowa została zawarta. Fakt, że strony umowy sprzedaży wywiązały się z obowiązku zawiadomienia organu o zmianie stanu faktycznego nie stanowi przesłanki do przyjęcia przez organ rejestrujący kopii takiego dokumentu do rejestracji pojazdu. Przepisy wyraźnie określają katalog dokumentów, jakie powinny zostać załączone do wniosku o rejestrację, w tym o dowodzie własności lub jego notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii. Brak takiego dokumentu stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu. Starosta podkreślił, że nie kwestionuje faktu zawarcia umowy, spornym pozostaje jedynie "dokument", który powinien potwierdzać ten fakt, czyli oryginał umowy sprzedaży lub notarialnie poświadczona kopia. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją nr [...] z 2 grudnia 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło treść art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i wskazało, że rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy ze względu na miejsce jego stałego zamieszkania na podstawie m.in. dowodu własności pojazdu. Ze względu na wagę tego rodzaju czynności oraz pewność obrotu pojazdami przedłożone do rejestracji dokumenty winny być oryginalne i nie mogą budzić wątpliwości co do ich zgodności ze stanem faktycznym. Przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym są bezwzględnie obowiązujące i w sposób enumeratywny określają na podstawie jakich dokumentów można dokonać rejestracji pojazdu (art. 72 ustawy) oraz w jakich przypadkach możliwa jest czasowa rejestracja pojazdu (art. 74 ustawy). Postępowanie to ma cechy postępowania sformalizowanego. Oznacza to, że organ dokonujący rejestracji pojazdu nie może czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Organ w ramach prowadzonego postępowania w sprawie rejestracji pojazdu nie może również dokumentów wymienionych w art. 72 ustawy zastąpić innymi dokumentami, pismami, tym samym w tym postępowaniu ustawodawca ograniczył możliwości prowadzenia postępowania. Potwierdza to m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1021/14. Kolegium podkreśliło, że § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rejestracji pojazdów wyraźnie przewiduje, iż dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności umowa sprzedaży. Stosownie natomiast do treści § 4 ust. 3 wskazanego rozporządzenia dopuszcza się przedłożenie poświadczonej notarialnie kopii dowodów własności pojazdu. Oznacza to, iż rejestracja pojazdu możliwa jest jedynie po przedstawieniu oryginału dowodu własności, a ewentualnie także po przedstawieniu jego kopii poświadczonej notarialnie, inne dokumenty w tym kserokopie czy dane z rejestru nie zastępują oryginału dokumentu. Kolegium zwróciło uwagę, że aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2024 r., poz. 1709, dalej jako "obowiązujące rozporządzenie z sprawie rejestracji pojazdów) przewiduje analogiczne rozwiązanie. Wobec powyższego w ocenie Kolegium skarżący nie przedłożył organom, żadnego z dokumentów wyspecyfikowanych w § 4 pkt 1 wskazanego rozporządzenia. Tym samym nie można uznać, że wykazał przejście własności pojazdu, co jest warunkiem niezbędnym do jego rejestracji. W żaden sposób nie można tej okoliczności udowodnić oświadczeniem strony czy danymi z systemu. Przepisy wprost wskazują jakie dokumenty powinny być złożone przez wnioskodawcę i co jest podstawą rejestracji. A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie prawa, w szczególności: 1. błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne ustalenie, że skarżący nie przedłożył do akt sprawy dokumentu potwierdzającego prawo własności poprzedniego właściciela (odmówił przymiotu prawidłowości kopi umowy kupna-sprzedaży), co skutkowało bezpodstawną odmową wydania decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako "k.p.a.") mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, mając na względzie słuszny interes obywatela oraz pomięcie w uzasadnieniu decyzji dlaczego organ odmówił mocy dowodowej przedłożonej kopi umowy kupna-sprzedaży mimo, że skarżący udowodnił jej autentyczność, co miało istotny wpływ na wydanie decyzji w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu, mimo iż skarżący przedłożył do akt sprawy wszystkie wymagane dokumenty, 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego, w tym przedłożonej przez skarżącego kopi umowy kupna-sprzedaży w konfrontacji z zapisami widniejącymi w CEPiK, albowiem pojazd został mu przekazany bez oryginału w/w dokumentu, co skutkowało wydaniem decyzji o odmowie rejestracji pojazdu, a powinien w świetle posiadanych wpisów w CEPiK wydać decyzję pozytywną dla skarżącego; 4. naruszenie art. 17, art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 8 k.p.a. poprzez oparcie skarżonej decyzji na rozstrzygnięciu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt. I OSK 1021/14, zamiast właściwych przepisów prawa, co skutkowało utrzymaniem wadliwego rozstrzygnięcia w mocy, 5. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie nadmiernie formalistycznej wykładni przepisów, co naruszyło zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz o uchylnie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że poprzedni właściciel - oryginał umowy z dnia 2 kwietnia 2021 r. (błędnie w skardze "2024") przedłożył w wydziale komunikacji. Mimo to organ nadal żądał oryginału dokumentu. Skarżący podkreślił, że pracownica Starostwa Powiatowego poinformowała go, że w systemie ujawnione są dane dotyczące umowy z 2 kwietnia 2021 r. W ocenie skarżącego w sprawie przeważył nadmierny formalizm nad zasadami prawa, a nawet zdrowym rozsądkiem. Bez znaczenia dla organu był fakt, że strony umowy dokonały zgłoszenia zmiany stanu faktycznego, co tylko podkreśla fakt zawarcia przez nie przedmiotowej umowy. Sam organ dokonał weryfikacji danych pojazdu w systemie CEPiK i wpis do tego systemu nie budził żadnych wątpliwości. CEPiK jest rejestrem urzędowym a dane w nim zgromadzone mają określoną wartość dowodową – wypis z takiego systemu jest dowodem, o którym mowa w art. 76 k.p.a. Skarżący podkreślił, że organ sam zwrócił uwagę, że obie strony umowy z 2 kwietnia 2021 r. zgłosiły fakt zbycia i nabycia pojazdu, co tylko potwierdza stan własnościowy pojazdu. Natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, na który powołuje się Kolegium zapadł przy zupełnie odmiennym stanie faktycznym. Zatem organ rejestrujący ma możliwość weryfikowania przedstawionych mu dowodów przez zasady dowodzenia zawarte w k.p.a. Organy nie kwestionowały samej treści umowy, ograniczyły się tylko do stwierdzenia, że nie jest ona przedstawiona we właściwej formie - tj. oryginale lub kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez notariusza. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. skarżący wyjaśnił, że odnalazł wszystkie dokumenty dotyczące pojazdu, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu i oryginał umowy z dnia 2 kwietnia 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy ze względu na miejsce jego stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania, wydając decyzję o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne. Stosownie natomiast do art. 72 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu (...). Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów - obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, doprecyzowuje m.in. warunki i tryb rejestracji pojazdów, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 wskazanego rozporządzenia - w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego wniosek o rejestrację pojazdu (...), do którego dołącza dowód własności pojazdu. Jednocześnie stosownie do § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia dowodem własności pojazdu lub jego pojedynczych zespołów jest w szczególności jeden z następujących dokumentów: 1) umowa sprzedaży; 2) umowa zamiany; 3) umowa darowizny; 4) umowa o dział spadku; 5) umowa o zniesienie współwłasności; 6) faktura potwierdzająca nabycie pojazdu; 7) prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające o prawie własności; 8) prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia. Rozporządzenie wyraźnie również przewiduje, że w przypadku, gdy dane odnoszące się do zbywcy pojazdu zawarte w dowodzie własności pojazdu dołączonym do wniosku o rejestrację są niezgodne z danymi właściciela pojazdu zawartymi w dowodzie rejestracyjnym, dowodem własności są wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu (§ 4 ust. 2). Ponadto dopuszcza się przedłożenie kopii dowodów własności pojazdu, o których mowa w ust. 1 i 2, poświadczonych przez notariusza za zgodność z okazanym dokumentem (§ 4 ust. 3). Należy również wyjaśnić, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 k.p.a.). Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu (...), wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ (...) odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ administracji publicznej zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie (art. 76a ust. 1 k.p.a.). Ponadto organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Wprawdzie nie można po stronie organów rejestrujących sformułować wymogu poszukiwania oryginałów dokumentów, niemniej jednak ustawa Prawo o ruchu drogowym ani też przepisy wykonawcze nie wyłączają w tym zakresie stosowania przepisów ogólnych procedury administracyjnej. Z akt sprawy wynika, że skarżący nabył na podstawie umowy sprzedaży z 4 września 2022 r. skuter marki BMW C1 o nr rej. [...] Zgodnie z treścią umowy sprzedającym był A. L., a kupującym skarżący. Nie jest również sporne, że Starosta Chojnicki wydał 23 sierpnia 2019 r. dowód rejestracyjny przedmiotowego pojazdu, w którym jako właściciel wpisany został A. M. F.. Zatem w przypadku, gdy dane odnoszące się do zbywcy pojazdu zawarte w dowodzie własności pojazdu dołączonym do wniosku o rejestrację są niezgodne z danymi właściciela pojazdu zawartymi w dowodzie rejestracyjnym, dowodem własności są wszystkie dokumenty potwierdzające fakt przeniesienia prawa własności pojazdu. Skarżący do wniosku o rejestrację przedłożył kserokopię umowy z 2 kwietnia 2021 r. zawartej pomiędzy A. F., czyli właścicielem ujawnionym w dowodzie rejestracyjnym, a A. L., od którego następnie przedmiotowy pojazd nabył. Z materiału dowodowego wynika również, że skarżący nie dysponuje oryginałem tej umowy, ani jej uwierzytelnionym notarialnie odpisem. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że przeszkodą w rejestracji pojazdu – w ocenie organów - był brak oryginału lub uwierzytelnionej kopii umowy z 2 kwietnia 2021 r. zawartej pomiędzy A. F. a A. L.. W tym miejscu sąd zwraca uwagę, że do odwołania skarżący załączył wygenerowany elektronicznie dokument ze strony www.historiapojazdu.gov.pl. Jak wynika z jego treści, raport został wygenerowany zgodnie z aktualnym stanem Centralnej Ewidencji Pojazdów (CEP). Przy czym dane w CEP mogą nie odzwierciedlać stanu rzeczywistego. Zgodnie z treścią przedłożonego wydruku - dowód rejestracyjny pojazdu marki BMW C1, motocykl osobowy, o numerze rejestracyjnym [...], numerze VIN [...], roku produkcji 2000 – został wydany 23 sierpnia 2019 r. Zatem data ta jest zgodna z danymi uwidocznionymi na kopii dowodu rejestracyjnego (pole I) dołączonego do wniosku o rejestrację (k. 12 akt adm.). Z części 3 raportu – "Oś czasu" – wynika również, że 2 kwietnia 2021 r. zostało zarejestrowane zbycie i nabycie pojazdu. Data ta jest zgodna z datą zawarcia umowy pomiędzy A. F. a A. L., przedłożonej przez skarżącego w kserokopii. Zgodnie natomiast z § 4 ust. 2 załącznika Nr 1 "Instrukcja w sprawie rejestracji pojazdów" do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2130 ze zm.) – obowiązującym w 2 kwietnia 2021 r. – w przypadku zawiadomienia przez dotychczasowego właściciela o zbyciu pojazdu zarejestrowanego organ rejestrujący: 1) zamieszcza na dokumencie, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu, adnotację o treści: "Zawiadomiono w dniu ... o zbyciu pojazdu Nr rej. ...", wpisując datę zawiadomienia i numer rejestracyjny pojazdu, oraz przystawia pieczątkę organu rejestrującego, wykonuje kserokopię dokumentu, po czym zwraca go właścicielowi pojazdu, jeżeli zawiadomienie o zbyciu dokonane zostało przez właściciela osobiście w organie rejestrującym; 2) przyjmuje kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu, i zamieszcza na tej kopii adnotację o treści: "Zawiadomiono w dniu ... o zbyciu pojazdu Nr rej ...", wpisując datę zawiadomienia i numer rejestracyjny pojazdu, oraz przystawia pieczątkę organu rejestrującego, jeżeli zawiadomienie o zbyciu zostało przesłane pocztą; 3) zamieszcza dane i informacje zawarte w dokumencie, o którym mowa w pkt 1 i 2, w bazie danych i odpowiednio przekazuje je do ewidencji pojazdów. Również rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2355) – obowiązujące w dniu 2 kwietnia 2021 r. przewidywało w § 17 ust. 2, że w przypadku zawiadomienia o zbyciu pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel pojazdu do zawiadomienia dołącza kopię dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu. Również § 4 ust. 1 Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów przewidywał, że w przypadku zawiadomienia o nabyciu pojazdu zarejestrowanego organ rejestrujący dokonuje rejestracji pojazdu na wniosek właściciela pojazdu. Przepisy § 1 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Zatem właściciel pojazdu zawiadamiając o jego nabyciu winien wykazać swoje prawo własności do pojazdu. W związku z powyższym, jeżeli A. F. – dotychczasowy właściciel ujawniony w dowodzie rejestracyjnym, zawiadomił organ rejestrujący o zbyciu pojazdu to w aktach pojazdu powinna znajdować się kserokopia dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdu. Analogicznie A. L. zawiadamiając o nabyciu – również musiał wykazać przejście prawa własności na niego. Judykatura dopuszcza bowiem możliwość wykazania przejścia prawa własności także na podstawie kopii poświadczonej przez organ rejestracyjny lub pełnomocnika profesjonalnego występującego w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2023 r., sygn. II GSK 304/23 oraz z dnia 15 marca 2019 r., sygn. I OSK 1773/17). Wobec powyższego odmowa rejestracji jest co najmniej przedwczesna. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję. Jednocześnie na podstawie art. 135 p.p.s.a. sądu uchylił również decyzję Starosty Puławskiego z 16 października 2024 r. nr [...] O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł. Ponownie rozpatrując sprawę organy uzupełnią materiał dowodowy – o ile będzie to konieczne w świetle nowej okoliczności ujawnionej dopiero na rozprawie, tj. odnalezienia przez skarżącego oryginałów dokumentów, w tym umowy z 2 kwietnia 2021 r. i dowodu rejestracyjnego.