III SA/Lu 780/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Zarządu Województwa L. z dnia [..] nr [..] w przedmiocie zwrotu środków wynikających z umowy o dofinasowanie realizacji projektu - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Z akt sprawy wynikało, że postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2015 r. odmówiono A. Ż. przyznania prawa pomocy (skarżący zwrócił się m.in. z wnioskiem o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. rozpoznając sprawę, zważył co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 ( 2 p.p.s.a.). Skarżący domagał się zwolnienia go od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. uprawniających do przyznania prawa pomocy. Okoliczność, że skarżący nie pracuje, nie osiąga dochodów i poszukuje pracy (i z tego powodu zamieszkuje w W.) sama przez się nie dowodzi, że skarżący nie dysponuje żadnymi zasobami pieniężnymi niezbędnymi na pokrycie niezbędnych wydatków (w tym związanych z prowadzeniem sporu sądowego z Zarządem Województwa L.). Skarżący nie udowodnił bowiem, że nie ponosi kosztów pobytu w W. oraz że nie utrzymuje mieszkania w L. przy ul. G. Nie potwierdzają tego figurujące w aktach sprawy - porozumienie wskazujące, że żona skarżącego, B. Ż. ponosi wyłącznie koszty utrzymania mieszkania w L., faktury (za energię elektryczną i za dostawę gazu) - mogące jedynie świadczyć podobnie jak i oświadczenie zatytułowane "Roczne rozliczenie budżetu domowego", że skarżący jest osobą zobowiązaną do dokonywania określonych płatności. B. Ż. uzyskuje obecnie miesięczne dochody (1 240, 93 zł) z tytułu pracy w "A" w L. oraz (1230 zł) z tytułu renty z ZUS. Pismo z dnia 31 lipca 2015 r. wskazuje, że skarżący wydatkował ze swojego majątku 461 091,46 zł w ramach rozliczeń z dwóch projektów współfinansowanych z funduszy unijnych. Jeśli rzeczywiście taka suma pieniężna została wydatkowana, to skarżący uzyskał w zamian za to wymierną korzyść majątkową (ekwiwalent). Poza tym powstały w sprawie sygn. akt III SA/Lu [..] spór z Zarządem Województwa L. dotyczy zwrotu środków uzyskanych wcześniej przez skarżącego. Powyższe oznacza, że skarżący może posiadać zasoby finansowe pozwalające na realizację zobowiązań wynikających z różnych tytułów prawnych. Braku takich zasobów nie potwierdzają ani udokumentowane deklaracjami podatkowymi wykazywane straty, ani fakt zaprzestania działalności gospodarczej (wykreślenie z tej ewidencji nastąpiło z dniem 12 kwietnia 2014 r.), ani podjęte czynności organu egzekucyjnego w celu wyegzekwowania należności publicznoprawnych. Za udzieleniem prawa pomocy nie przemawia więc okoliczność, że skarżący – jak wykazuje w swoich wyjaśnieniach - nie posiada majątku. Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji.