III SA/Lu 797/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...] ustalającą opłatę za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w wysokości 8 063,00 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: W dniu [...] lipca 2012 r. funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w [...] wydał dyspozycję usunięcia z drogi pojazdu marki [...] nr rej. [...] i umieszczenia go na parkingu strzeżonym przy [...]. Właścicielka pojazdu – M. W., powiadomiona o jego usunięciu w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z poźn. zm.), odmówiła przyjęcia powiadomienia i zezwolenia na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego. Pojazd nie został odebrany z parkingu w terminie 3 miesięcy i nie została uiszczona opłata za jego przechowywanie. Wobec powyższego Prezydent Miasta [...] wystąpił do sądu rejonowego o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Gminy [...]. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt VIII Ns 217/12, Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie orzekł przepadek pojazdu marki [...] nr rej. [...] na rzecz Gminy [...]. W dniu [...] marca 2014 r. organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nieuiszczenia przez M. W. opłaty za usunięcie i przechowywanie wyżej wymienionego pojazdu do dnia [...] lutego 2013 r., tj. przez 231 dni. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Prezydent Miasta [...] ustalił obciążającą M. W. opłatę za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w wysokości 8 063,00 zł. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu drogowym starosta wydaje decyzję o zapłacie kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Koszty te ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Wobec prawomocnego orzeczenia przepadku pojazdu przez sąd powszechny organ I instancji uprawniony był do wydania decyzji o obciążeniu właścicielki pojazdu kosztami jego przechowywania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. W. zarzuciła, że decyzja jest nierzetelna i niezgodna ze stanem faktycznym. Podkreśliła, że została skrzywdzona przez funkcjonariusza Policji, ponieważ samochód został nabyty jako pojazd historyczny, a przedstawiany jest jako wrak niesprawny technicznie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie organu II instancji w sprawie ustalenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z poźn. zm.). Przepis art. 130a ust. 1 - 3 powołanej ustawy określa, kiedy pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela. Stosownie do art. 130a ust. 2 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu, pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy kierowała nim osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu (lit. a) lub nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu (lit. b). Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje wówczas policjant (ust. 4 pkt 1), zaś pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Stosownie do art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w sytuacji gdy prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu. W rozpoznawanej sprawie pojazd należący do skarżącej został usunięty z drogi na podstawie przytoczonego wyżej art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a oraz lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wobec nieodebrania pojazdu z parkingu w ustawowym terminie, sąd rejonowy orzekł przepadek pojazdu rzecz Gminy [...]. Prawomocne orzeczenie sądu orzekające przepadek pojazdu stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu. W myśl bowiem art. 130 a ust. 10h ustawy - Prawo o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Z akt sprawy wynika, że pojazd przechowywany był na parkingu od dnia [...] lipca 2012 r. do dnia [...] marca 2013 r. Organ ustalił, że skarżącą jako właścicielkę pojazdu obciążają koszty przechowywania od [...] lipca 2012 r. do [...] lutego 2013 r. oraz koszty holowania, oszacowania i złomowania pojazdu, łącznie 8063 zł. W ocenie sądu organ prawidłowo określił opłatę za usunięcie i przechowywanie pojazdu stanowiącego własność skarżącej. Zgodnie z art. 130a ust. 6a lit. c ustawy, maksymalna wysokość stawek kwotowych opłat dla pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, za usunięcie wynosi 440 zł, zaś za każdą dobę przechowywania – 33 zł. Stawki w tej samej wysokości zostały przyjęte uchwałami Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r. oraz nr [...] z dnia [...] października 2012 r., wydanymi na podstawie art. 130a ust. 6 i 6a ustawy. Za usunięcie pojazdu ustalono skarżącej opłatę w wysokości 440 zł, natomiast za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym od dnia [...] lipca 2012 r. do dnia [...] lutego 2013 r., czyli za 231 dni – kwotę 7623,00 zł. W dniu [...] marca 2013 r. samochód został przekazany do stacji demontażu, w związku z czym do sumy należności należy również zaliczyć koszty oszacowania i złomowania pojazdu w łącznej kwocie 300 zł. Nieuzasadnione są zarzuty skarżącej dotyczące braku podstaw do usunięcia pojazdu z drogi niezawiadomienia jej o umieszczeniu pojazdu na parkingu. Zasadność usunięcia pojazdu z drogi jest przedmiotem badania w sprawie o orzeczenie przepadku pojazdu. Zgodnie bowiem z art. 130a ust. 10e ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w sprawach o przepadek sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Z przepisu tego wynika, zatem że sąd powszechny wydaje postanowienie o przepadku pojazdu dopiero wtedy, gdy stwierdzi, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wskazane w art. 130a ustawy. W niniejszej sprawie sąd powszechny orzekł o przepadku, potwierdzając prawidłowość podejmowanych przez organ czynności. Wydając decyzję w przedmiocie kosztów organ związany jest prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego orzekającym przepadek pojazdu. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można również uznać, że nie została ona poinformowana o usunięciu pojazdu z drogi oraz sposobie odbioru samochodu i skutkach jego nieodebrania. Jak wynika z akt sprawy, funkcjonariusze Policji dwukrotnie informowali skarżącą o usunięciu pojazdu i doręczyli jej stosowne powiadomienie, jednak skarżąca odmówiła pokwitowania odbioru korespondencji (notatki służbowe z dnia [...] i [...] lipca 2012 r. – k. 5 i k. 7 akt. adm.). Z tych wszystkich względów brak podstaw do uwzględnienia skargi. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).