III SA/Lu 8/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent Marcin Małek, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie czasowego dopuszczenie pojazdu do ruchu uchyla zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. M. od decyzji z dnia [...] lipca 2004 r., wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Spraw Administracyjnych, w przedmiocie czasowej rejestracji pojazdu marki Opel Zafira, o nr nadwozia [...], o nr silnika [...] i wydania pozwolenia czasowego nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł między innymi, że sporną kwestią w niniejszym postępowaniu jest rok produkcji samochodu (1999), wpisany w pozwoleniu czasowym i karcie pojazdu, wydanym skarżącemu przy decyzji czasowo rejestrującej pojazd marki Opel Zafira. Według skarżącego właściwą datą produkcji jest rok 2000, wskazany w nr nadwozia pojazdu (VIN). Zdaniem SKO wszystkie dokumenty związane z rejestracją pojazdu samochodowego powinny zawierać dane zgodne z rzeczywistością. Do takich należy również rok produkcji samochodu. Nie wydaje się też prawdopodobne, aby przepisy obowiązujące w Unii Europejskiej, na co wskazywał w odwołaniu skarżący, dopuszczały możliwość zapisów w dokumentach rejestracyjnych samochodów, które nie byłyby zgodne z rzeczywistością. W ocenie organu odwoławczego, wskazanie przez skarżącego, w celu uzasadnienia swojego stanowiska, przepisów prawa wspólnotowego, bez wskazania konkretnego uregulowania prawnego, podyktowane jest zasadą "ostrożności procesowej". Organ odwoławczy stwierdził, że za faktyczny rok produkcji samochodu należało przyjąć rok 1999, co wynikało z akt sprawy poprzedniego belgijskiego dowodu rejestracyjnego, przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego J. S. W dowodzie tym jako datę pierwszej rejestracji podaje się dzień 7 grudnia 1999 r. Jest oczywiste, że nie jest możliwe zarejestrowanie pojazdu przed jego wyprodukowaniem. Jeśli w dowodzie wskazuje się rok 1999 jako datę pierwszej rejestracji, to pojazd nie mógł być wyprodukowany w roku 2000, jak próbuje dowieść skarżący, najpóźniej mógł być wyprodukowany w 1999 r. Zapis w karcie pojazdu "model roku 2000" nie wystarcza do obalenia tego stanowiska, ponieważ nie wiąże się bezpośrednio z faktem produkcji samochodu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył B. M., domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, że SKO wydając zaskarżoną decyzję pominęło kwestię, że obecnie dane identyfikacyjne o pojeździe (również rok produkcji pojazdu) są zawarte w numerze VIN, nadawanym przez producenta pojazdu. Aktualnie wprowadzono nowe blankiety dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu, w których odstąpiono od ujawniania odrębnej rubryki dotyczącej roku produkcji pojazdu. Skarżący podniósł, że roku produkcji pojazdu, umieszczonego w numerze VIN, nie można mylić z datą jego faktycznego zarejestrowania, wyprowadzenia z montowni, fabryki, czy też przejęcia przez sprzedawcę. Jego zdaniem organ odwoławczy pominą ten fakt. Zdaniem skarżącego, decyzje obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Organy administracyjne ustalając rok produkcji pojazdu naruszyły kompetencje producenta pojazdu. Decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegiom Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku czasowej rejestracji pojazdu znajduje zastosowanie przepis art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowiący, że rejestracji dokonuje się, między innymi, na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli był wydany. Prezydent Miasta rejestrując czasowo pojazd marki Opel Zafira na wniosek skarżącego, był zobligowany zapisami belgijskiego dowodu rejestracyjnego, wskazującego datę jego pierwszej rejestracji na 7 grudnia 1999 r. Przyjęcie, że rokiem produkcji samochodu jest rok 2000 doprowadziłoby do sytuacji, w której faktycznie dokonano by pierwszej rejestracji pojazdu zanim został wyprodukowany. Dlatego prawidłowe jest przyjęcie za rok produkcji niniejszego pojazdu rok 1999. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. l § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl przepisu art. 74 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) można dokonać czasowej rejestracji pojazdu w przypadkach określonych w ustawie, przy czym takiej rejestracji dokonuje starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne. Warunki i tryb rejestracji pojazdów określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. nr 133, poz. 1123 ze zm.) Zgodnie z przepisem § 6 ust. 6 tego rozporządzenia wzór pozwolenia czasowego oraz oznaczenia kodów zastosowanych w tym wzorze określone zostały w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Oznacza to, że organ administracji publicznej może ewidencjonować jedynie te dane, które zostały ujęte w tym załączniku. Dane te, w ujęciu przewidzianym w załączniku nr 4 – w odniesieniu do cech identyfikujących pojazd – określają: D.1 marka pojazdu, D.2 typ pojazdu: - wariant, jeżeli występuje, - wersja, jeżeli występuje, D.3 model pojazdu, E numer identyfikacyjny pojazdu (numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy), F.1 maksymalna masa całkowita pojazdu**), wyłączając motocykle i motorowery (w kg), F.2 dopuszczalna masa całkowita pojazdu (w kg), F.3 dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów (w kg), G masa własna pojazdu; w przypadku pojazdu ciągnącego innego niż kategoria M1 masa własna pojazdu obejmuje urządzenie sprzęgające (w kg), L liczba osi, O.1 maksymalna masa całkowita przyczepy z hamulcem (w kg), O.2 maksymalna masa całkowita przyczepy bez hamulca (w kg), P.1 pojemność silnika (w cm3), P.2 maksymalna moc netto silnika (w kW), P.3 rodzaj paliwa, S.1 liczba miejsc siedzących, włączając siedzenie kierowcy, S.2 liczba miejsc stojących, jeżeli występuje. Jest więc oczywiste, że skoro obowiązujące przepisy nie dają podstawy prawnej do umieszczania w pozwoleniu czasowym danych o roku produkcji pojazdu, to dokonanie tej czynności nastąpiło z naruszeniem wskazanej wyżej normy kompetencyjnej. Ubocznie należy podnieść, że jakkolwiek przepis § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 maja 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2004r., nr 110, poz. 1169) dopuszczał wydawanie pozwoleń czasowych na drukach pozwoleń czasowych zgodnych z wzorem określonym w przepisach dotychczasowych (do czasu wyczerpania druków tych pozwoleń, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2004 r.), który to wzór uwzględniał dane o roku produkcji, jednakże ów przepis przejściowy nie mógł sanować braku stosownej normy kompetencyjnej, o czym była mowa wyżej. Innymi słowy, organ rejestrujący mógł posłużyć się takim drukiem, jednakże miał obowiązek sporządzić dokument pozwolenia czasowego zgodnie z obowiązującymi przepisami, a więc powinien zaniechać umieszczania w nim danych wykraczających poza zakres przyznanego w przepisach prawa upoważnienia. W tym miejscu należy jednak stwierdzić, że owo uchybienie nie dotyczy istoty rozstrzygnięcia, określonej decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Spraw Administracyjnych, bowiem decyzja ta nie rozstrzygała zagadnienia roku produkcji pojazdu stanowiącego własność skarżącego. Umieszczenie tej informacji na blankiecie pozwolenia czasowego było jedynie czynnością materialno-techniczną, dokonywaną w trybie pozaprocesowym, polegającą na potwierdzeniu stanu faktycznego w dokumencie urzędowym. Przytoczyć należy powszechnie akceptowany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażony w wyroku z dnia 26 października 2000 r. (sygn. akt V SA 1793/00), iż czynność materialno-techniczna ma jedynie deklaratoryjny charakter i dokonywana jest na podstawie wymaganych dokumentów, przy czym kompetencje organu do samodzielnego rozstrzygania wyłaniających się wątpliwości dotyczą tylko kompletności dokumentacji, jej pochodzenia od osób upoważnionych, wiarygodności złożonej dokumentacji, etc. Od czynności materialno-technicznych organu administracji nie przysługuje odwołanie, gdyż w tym przypadku taka czynność nie jest decyzją administracyjną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00). Mając na uwadze powyższe, obowiązkiem organu odwoławczego było podjęcie czynności mających na celu ustalenie – w ramach postępowania wstępnego – czy odwołanie jest dopuszczalne przedmiotowo. Zauważyć przy tym należy, że niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia, co wiąże się z obowiązkiem stwierdzenia przez organ odwoławczy niedopuszczalność odwołania – w drodze postanowienia. W tym przypadku zasada odformalizowania postępowania odwoławczego, wyrażona w przepisie art. 128 k.p.a., nie zwalniała organu odwoławczego od obowiązku ustalenia istoty żądania zawartego w odwołaniu skarżącego z dnia [...] lipca 2004r. W razie bowiem wątpliwości co do treści żądania, organ administracji publicznej powinien wezwać stronę do dokładnego jego określenia, a to w pozwoliłoby na ustalenie, że skarżący w istocie nie kwestionuje samej decyzji administracyjnej lecz jedynie związaną z nią czynność materialno-techniczną. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.