III SA/Lu 813/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant: Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. R. Spółki [...] z siedzibą w [...] na czynność Województwa [...] reprezentowanego przez Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. w przedmiocie ogłoszenia o zamiarze bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w wojewódzkich przewozach pasażerskich o charakterze użyteczności publicznej w transporcie kolejowym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 maja 2015 r. A. R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynność Województwa L. podjętą w sprawie ogłoszenia zamiaru bezpośredniego zawarcia umowy, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, to jest zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2015 r. opublikowanego w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu 28 kwietnia 2015 r. Zaskarżonej czynności skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) prawa miejscowego, to jest Planu zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego w województwie [...], poprzez jego niezastosowanie i wybór operatora świadczącego usługi publiczne w niekonkurencyjnym trybie; 2) tzw. swobód traktatowych wynikających z Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, to jest przepisów art. 49-55 TFUE (swoboda przedsiębiorczości), art. 56-62 TFUE (swoboda świadczenia umów), art. 18 TFUE (zasada niedyskryminacji i równego traktowania), poprzez ich niezastosowanie i bezpodstawne uznanie, że organizator może zawrzeć umowę jedynie ze spółką P. R. Sp. z o.o.; 3) podstawowych zasad postępowania administracyjnego, to jest art. 6, 8 i 11 k.p.a., poprzez działanie organu w sposób wykraczający poza ramy określone przez przepisy prawa, prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do władzy publicznej oraz niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ. W konsekwencji tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności organizatora oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. Województwo L. opublikowało w Biuletynie Informacji Publicznej zamiar bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w wojewódzkich przewozach pasażerskich o charakterze użyteczności publicznej w transporcie kolejowym. Jednocześnie organizator poinformował, że zamierza wyłonić operatora świadczącego te usługi w trybie art. 19 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 22 ust. 1 pkt 3, a zatem poprzez bezpośrednie zawarcie umowy, której okres będzie obejmował lata 2017-2020. Według skarżącej, wielokrotnie informowała ona organizatora o swoim zainteresowaniu dotyczącym wykonywania tego rodzaju przewozów wskazując jednocześnie konkurencyjny tryb przetargowy, jako jedyny umożliwiający udział innych przewoźników niż tylko P. R. Sp. z o.o., co za tym idzie taki, który pozwoli uzyskać najlepszą jakość wykonywanych usług, korzyści dla pasażerów oraz znaczne oszczędności dla organizatora. Jednocześnie zwróciła uwagę, że istotną okolicznością jest fakt, iż województwo [...] w wyniku zawarcia z nią umowy na świadczenie usług publicznych w zakresie pasażerskiego transportu kolejowego zaoszczędziło w budżecie kwotę ponad 6,5 mln zł, co potwierdza konkurencyjność jej ofert i stanowi potwierdzenie gospodarności i oszczędności w wydatkowaniu środków publicznych w przypadku organizacji przetargu, a więc dowodzi, że rozpisanie przetargu leży w interesie społecznym i w interesie użytkowników przewozów kolejowych. Ponadto poczyniła przygotowania pod złożenie oferty w przetargu, którego potencjalne przeprowadzenie rekomenduje akt prawa miejscowego pn. "Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego w województwie [...]", m.in. odbyła liczne spotkania, przeprowadziła analizę rynku pod kątem potrzeb występujących w województwie [...], przygotowała prezentację, a także pracowała nad złożeniem oferty. W każde z tych działań zaangażowani byli pracownicy spółki, która poniosła koszty związane z przygotowywaniem się do udziału w postępowaniu. Dodatkowo skarżąca powołała się na uchwalony przez Sejmik Województwa L. w dniu [...] lipca 2014 r. dokument pt. "Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego w województwie [...]" (stanowiący załącznik do uchwały Nr [...]), według którego "wybór operatorów powinien odbywać się w ramach trybów konkurencyjnych, które pozwolą na uzyskanie bardziej atrakcyjnych warunków cenowych, przejawiających się niższymi kwotami rekompensat". Organizator natomiast jest jednym z udziałowców P. R. Sp. z o.o., a więc jest osobiście zainteresowany sytuacją materialną tej spółki. Województwo L. jest też sygnatariuszem "Porozumienia w sprawie restrukturyzacji spółki P. R.", które stanowi o potrzebie restrukturyzacji spółki ze względu na jej bardzo złą kondycję finansową i jednocześnie zobowiązuje arbitralnie do podpisania, w celu ratowania spółki, umów wieloletnich. Świadczy to o tym, że decyzja powierzenia Spółce "P. R." bezpośredniego świadczenia usług na kolejne lata wynika z chęci ratowania spółki zależnej oraz nie jest w żaden sposób podyktowana przesłankami oszczędnościowymi, czy dobrem pasażerów. Skarżąca zaś, jako spółka prowadząca działalność na wysoce konkurencyjnym rynku proponuje ofertę atrakcyjną cenowo, zawierającą propozycje atrakcyjnych udogodnień dla pasażerów, chociażby udogodnień dla rowerzystów, co odpowiada rosnącej gwałtownie popularności tego środka transportu prywatnego i turystycznego, czy wprowadzenie zautomatyzowanego systemu biletowego (automatów biletowych, kas mobilnych). Efektem jej działań jest uzyskiwanie znacznie lepszych wyników jakościowych oraz wyższa ocena przez pasażerów świadczonych przez nią usług niż spółki "P. R.". Skarżąca inwestuje także wielomilionowe kwoty w nowy tabor. W konsekwencji zamiar bezpośredniego udzielenia zamówienia na świadczenie usług publicznych w zakresie pasażerskiego transportu kolejowego wyłącznie spółce "P. R." uniemożliwia skarżącej przedstawienie organizatorowi odpowiedniej oferty, gdyż nie byłaby ona należycie rozpatrzona. Działanie Organizatora uchybia jednocześnie celowi publicznego transportu zbiorowego, dyscyplinie finansów publicznych i interesowi publicznemu w sposób oczywisty i rażący. Decyzja ma także charakter arbitralny i dowolny, nie mieszcząc się tym samym w zakresie uznania administracyjnego przyznanego przez ustawodawcę organizatorowi w zakresie wyboru trybu zlecenia zadania publicznego. Skarżąca zwróciła też uwagę na ryzyko związane z bezpośrednim powierzeniem świadczenia usług w zakresie pasażerskiego transportu kolejowego i nadużycia pozycji dominującej w świetle przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. Takie działanie nie tylko nie sprzyja rozwojowi konkurencji, ale wręcz ją ogranicza, zamykając dostęp do rynku innym podmiotom gospodarczym. W świetle powyższych zasad – zdaniem skarżącej – nieuzasadnione jest bezpośrednie powierzanie usług publicznych w transporcie kolejowym podmiotowi "P. R." Sp. z o.o., przy jednoczesnym zainteresowaniu tymi usługami innych podmiotów. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa L. wniósł o jej oddalenie oceniając, że nie ma ona żadnych uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności organ zwrócił uwagę, że strona skarżąca w żaden sposób nie wskazała w treści skargi groźby powstania szkody, ograniczając się wyłącznie do ogólnikowych i gołosłownych sformułowań o poczynionych przygotowaniach do złożenia oferty i poniesionych z tego tytułu kosztach. Dlatego okoliczność ta podważa legitymację A.R. Sp. z o.o. do złożenia niniejszej skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że zasady wyłaniania operatorów świadczących usługi użyteczności publicznej w Województwie L. określone są w będącym prawem miejscowym "Planie zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego w województwie [...]", stanowiącym załącznik do uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa L. z dnia 14 lipca 2014 r. (Dz.Urz. Woj. L. z 2014 r. poz. 2678). Stosownie do zapisów tego Planu (pkt 5.3.), tryby wyboru operatorów publicznego transportu zbiorowego w województwie [...] obejmują również wybór w oparciu o bezpośrednie zawarcie umowy w określonych w Planie czterech przypadkach, do których należy także sytuacja, gdy umowa dotyczy transportu kolejowego. Skarżąca bezpodstawnie więc zakładała, że wybór wykonawcy usług w zakresie transportu kolejowego nastąpi wyłącznie w trybie konkurencyjnym. Projekt Planu podlegał szerokim konsultacjom społecznym, w trakcie których skarżąca nie wzięła udziału, nie zgłaszała jakichkolwiek postulatów, czy też zapytań odnośnie treści Planu, jako podstawowego dokumentu kształtującego w przyszłości organizację i rozwój transportu publicznego w województwie [...]. Ponadto, tryby wyboru operatora wskazane w Planie, w szczególności tryb bezpośredniego zawarcia umowy w odniesieniu do transportu kolejowego znajduje podstawę prawną w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 z późn. zm.) oraz w art. 5 ust. 6 Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70. Wskazane przepisy uzasadniają twierdzenie, że zamiar bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w wojewódzkich przewozach pasażerskich o charakterze użyteczności publicznej w transporcie kolejowym ze spółką "P. R." Sp. z o.o. jako podmiotem świadczącym usługi w transporcie kolejowym nie narusza postanowień Planu, jak również nie narusza przepisów krajowych i unijnych. Powyższe uregulowania prawa UE prowadzą także do jednoznacznego wniosku, że w analizowanym przypadku nie mogło dojść do naruszenia swobód traktatowych wynikających z Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Zwrócono też uwagę, że skarżąca w uzasadnieniu skargi błędnie cytuje zapisy Planu, bowiem z treści rozdziału 5.3. Planu wynika jednoznacznie, że tryb zawarcia umowy (tryb konkurencyjny, bezpośrednie zawarcie) w przypadku transportu kolejowego pozostawiono do wyboru (uznania) organizatora. Zaskarżona czynność ogłoszenia o powyższym zamiarze została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi i unijnymi, to jest art. 5 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70. Doprecyzowaniem powyższego przepisu jest art. 23 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Samo zaś ogłoszenie zawiera wszystkie wymagane przez art. 23 ust. 4 ustawy elementy oraz zostało opublikowane stosownie do art. 23 ust. 2 i 3 ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi organ podniósł, że z "Porozumienia w sprawie restrukturyzacji spółki P. R.", podpisanego przez większość Samorządów Województw oraz Ministra Infrastruktury i Rozwoju wynikają zarówno przesłanki, cele, jak i harmonogram czynności planowanych przez współudziałowców "P. R." Spółka z o.o. na najbliższy okres. Porozumienie stanowi jeden z etapów trwającego procesu restrukturyzacji tej spółki, która obsługuje od lat większość tras pociągów w tzw. wojewódzkich przewozach pasażerskich i jest jednocześnie spółką, której współudziałowcami są wszystkie samorządy województw (aktualny udział Województwa L. w spółce wynosi 5,5%). Wspomniane Porozumienie w pkt 1.12 zakłada, że Województwa – Organizatorzy przewozów, zawrą umowy z P. R. Sp. z o.o. w trybie bezpośredniego powierzenia. Województwo L. podpisało i realizuje Porozumienie, jako jedno z województw bezpośrednio zainteresowanych powodzeniem procesu restrukturyzacji operatora. W związku z tym Porozumieniem podkreślono, iż Województwo L. – mając na uwadze zapisy Planu dopuszczające bezpośrednie zawarcie umowy w zakresie transportu kolejowego – mogło zobowiązać się do zawarcia umów wieloletnich ze spółką "P. R.". W ocenie organu załączone do skargi dowody mają w opinii skarżącej dowodzić jej żywotnego zainteresowania funkcjonowaniem na rynku przewozów kolejowych w województwie [...]. Jednakże popełnione w prezentacji błędy, wynikające z braku elementarnej wiedzy o podstawowych i co więcej powszechnie dostępnych danych dotyczących finansowaniu transportu kolejowego na terenie województwa [...] – przeczą twierdzeniom skarżącej. Zdaniem organu o rzeczywistym zainteresowaniu świadczyć mogłaby oferta złożona przez skarżącą w postępowaniu organizowanym przez organizatora przewozów na terenie województwa [...], co dotychczas następowało w formie przetargu nieograniczonego. Jednakże skarżąca nigdy nie złożyła takiej oferty, a co więcej – nigdy nie wykazała jakiegokolwiek zainteresowania ogłoszonymi postępowaniami w trybie przetargu nieograniczonego na świadczenie usług publicznych w transporcie kolejowym (np. poprzez skierowanie pytania do organizatora). W konsekwencji skarżąca mająca dostęp do innowacyjnych rozwiązań i znacznego kapitału, ma możliwość wykonywania usług w zakresie przewozu osób transportem kolejowym na obszarze województwa [...] na podstawie tzw. decyzji o przyznaniu otwartego dostępu, wydawanej przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego na podstawie art. 28q ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 z późn. zm.). Organizatorowi przewozów na terenie województwa [...] nie są jednak znane żadne fakty związane ze staraniami skarżącej o wykazanie swojej wysokiej sprawności jako przewoźnika, z wykorzystaniem tej formy prawnej dostępu do tutejszego rynku przewozów kolejowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, z powodu braku legitymacji skargowej strony skarżącej. Na wstępie wyjaśnić należy, że w każdej sprawie sądowoadministracyjnej Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności ocenić dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ponieważ nie każdy podmiot jest do tego uprawniony. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje nadto podmiotowi, któremu ustawy szczególne je przyznają (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Unormowanie zawarte w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter lex generalis i znajduje zastosowanie w takim zakresie, w jakim legitymacja skargowa nie została odmiennie ujęta w innej ustawie, a więc stanowiącej lex specialis (T. Woś (w:) T.Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, 2004 r., s. 124). Taką ustawą szczególną w rozumieniu tego przepisu jest ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 1440 z późn. zm., zwana dalej "ustawą" lub "u.t.z."), która określa kategorie spraw, które zostały oddane pod kontrolę sądów administracyjnych na jej podstawie. W przepisach tej ustawy w art. 59–61 uregulowano postępowanie skargowe dotyczące prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, który zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy, jest zainteresowany zawarciem danej umowy i któremu grozi powstanie szkody w wyniku zarzucanego naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy – w przypadku bezpośredniego zawarcia umowy. Skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 60 u.t.z. wnosi się za pośrednictwem organizatora, którego czynność jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący powziął lub przy należytej staranności mógł powziąć informację o czynności podjętej przez organizatora. Ustawodawca zobowiązany był do uregulowania powyższego zagadnienia z uwagi na treść art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, który nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, aby decyzje bezpośredniego zawarcia umowy mogły być szybko i skutecznie skontrolowane na żądanie każdej osoby, która jest lub była zainteresowana zawarciem takiej umowy i która doznała szkody lub której grozi szkoda w wyniku zarzucanego naruszenia, ze względu na naruszenie przez takie decyzje prawa wspólnotowego lub przepisów krajowych, które wprowadzają je w życie. Zatem w ustawie przewidziano możliwość złożenia przez zainteresowany podmiot, ale tylko z kwalifikowanymi przymiotami – skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Trzeba przy tym zaakcentować, że przepis art. 59 ust. 1 ustawy został przez ustawodawcę skonstruowany w sposób wyraźnie zawężający krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi (potencjalnych stron skarżących). Zawężenie to zostało dokonane przez wyraźne określenie cech, jakie musi spełniać podmiot, który zamierza uruchomić postępowanie skargowe. Mianowicie legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o transporcie zbiorowym ma tylko taki podmiot, który jest lub był zainteresowany zawarciem danej umowy (element podmiotowy) i któremu grozi powstanie szkody w wyniku zarzucanego naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy (element przedmiotowy). Dlatego oceniając legitymację skargową skarżącej Spółki w niniejszej sprawie w kontekście wskazanego wyżej przepisu można niewadliwie przyjąć, że jest ona – co do zasady – zainteresowana zawarciem umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w wojewódzkich przewozach pasażerskich o charakterze użyteczności publicznej w transporcie kolejowym, o czym świadczy chociażby decyzja o wniesieniu skargi na ogłoszenia Marszałka Województwa L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Zatem wskazany powyżej element podmiotowy określony w art. 59 ust. 1 ustawy został – co do zasady – spełniony. Jednakże analiza przedmiotowej części aspektu legitymacji skargowej wypada na niekorzyść Spółki (jest dla skarżącej negatywna), czego skutkiem jest ostatecznie wykluczenie istnienia po stronie skarżącej legitymacji skargowej, rozumianej jako formalne prawo do bycia stroną postępowania sądowego. Trzeba zwrócić uwagę, że przesłanki groźby powstania szkody muszą być rzeczywiste i grozić występującemu ze skargą w sposób realny na gruncie rozpoznawanej przez Sąd sprawy. Tak sformułowany przepis wyraźnie wskazuje, że ustawodawca nie dokonał automatycznego połączenia tych dwóch przesłanek, ale każdą z nich potraktował odrębnie, dlatego podmiot chcący wykazać legitymację do złożenia tego rodzaju skargi obowiązany był wykazać istnienie obu tych przesłanek łącznie, o czym świadczy zastosowanie w omawianym przepisie spójnika łącznego "i". Dlatego też – w ocenie Sądu – nie jest wystarczającym dla wykazania istnienia legitymacji skargowej powołanie się na potencjalną i hipotetyczną możliwość utraty zysków przez skarżąca Spółkę na skutek niezawarcia z nią umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, a zawarcia takiej umowy z konkurencyjnym podmiotem preferowanym przez organizatora. Tak bowiem rozumieć i odczytywać trzeba argumentację zawartą w skardze, gdzie stwierdzono, że "w przypadku zawarcia umowy przez organizatora z innym Operatorem, Skarżąca nie uzyska spodziewanych korzyści z odpłatnego świadczenia usług". Szkoda w ocenie strony rozumiana winna być "jako uszczerbek majątkowy, na który składają się zarówno strata, jak i utracony zysk obejmujący m.in. wartość aktywów, które nie weszły do majątku wskutek zdarzenia wyrządzającego szkodę". W okolicznościach faktycznych tej sprawy takie stanowisko należycie nie uzasadnia w żadnym razie uprawnienia do skutecznego wniesienia skargi, nie stanowi bowiem o posiadaniu przez skarżącą czynnej legitymacji skargowej. Otóż zauważyć trzeba, że skarżąca posiadanie legitymacji skargowej upatruje wyłącznie w załączonych do skargi dokumentach, którymi są po pierwsze, jednorodne pisma gratulacyjne skierowane do C. Zarządu oraz Radnych Sejmiku Województwa L. z dnia 19 grudnia 2014 r. związane z ich wyborem na zajmowane stanowiska, a po drugie wydruk prezentacji multimedialnej "Kolej w województwie [...]", którą skarżąca przygotowała w celu promowania swojej działalności. Tymczasem przedłożona prezentacja nie jest niczym innym jak materiałem promocyjno-reklamowym skarżącej Spółki, natomiast załączone pisma stanowią w istocie listy gratulacyjne z okazji objęcia funkcji przez C. Zarządu i Radnych Województwa L.. W ich treści pojawia się wprawdzie odniesienie do funkcjonowania kolei na trenie województwa [...], ale wyraźnie została wyartykułowana również intencja: "jako przewoźnik posiadający międzynarodowe doświadczenie w zarządzaniu pasażerskimi przewozami kolejowymi, chętnie wymienimy się doświadczeniami z lokalnymi samorządami". W konsekwencji brak w tej sprawie jakichkolwiek dowodów potwierdzających okoliczność realnego i rzeczywistego zainteresowania strony świadczeniem wskazanych usług oraz wykazania podjętych przez Spółkę działań w tym kierunku, np. prowadzenia negocjacji, przygotowania konkretnej oferty, wyliczeń odnoszących się do możliwości realizacji usług kolejowych na terenie województwa (np. konieczności zapewnienia obsługi pracowników, zabezpieczenia taboru), a więc ewentualnych kosztów oraz potencjalnych zysków świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Powyższe przykłady jakkolwiek są wybiórcze i nie stanowią zamkniętego katalogu konkretnych możliwości, to obrazują ewentualne dowody (dokumenty), jakie uprawdopodabniałyby – w ocenie Sądu – rzeczywiste istnienie przedmiotowej przesłanki legitymacji skargowej określonej w art. 59 ust. 1 u.t.z. Należało mieć przy tym na uwadze, że stosownie do art. 61 u.t.z., Sąd nie może orzekać co do zarzutów i wniosków, które nie były zawarte w skardze. Oznacza to zatem, że jedynie powołane w skardze dowody mogły stanowić podstawę oceny posiadania przez skarżącą legitymacji skargowej w tej sprawie, a negatywny wynik tej oceny w okolicznościach tej sprawy jest uprawniony. Podsumowując dotychczasowe rozważania należało zatem stwierdzić, że już na podstawie treści skargi i załączonych do niej dokumentów oraz akt sprawy możliwe było ustalenie, że strona skarżąca powołując się na groźbę powstania szkody w wyniku zarzucanego naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej lub ustawy nie wykazała jej realnych i rzeczywistych możliwości wystąpienia, a tym samym nie spełniła warunku posiadania legitymacji skargowej, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy. Nie było zatem w takich warunkach możliwe merytoryczne rozstrzyganie niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, co do jej istoty, wyrokiem. Dodatkowo fakt, że w przypadku skarżącej inne sądy administracyjne przyjmowały posiadanie przez nią legitymacji skargowej na podstawie art. 59 ust. 1 u.t.z., nie ma żądnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia tej sprawy, skoro miało to miejsce w sytuacji, kiedy przedmiotem zaskarżenia były czynności organu jako organizatora, na którego terenie skarżąca świadczyła już usługi w zakresie kolejowego publicznego transportu zbiorowego. Tak w tym przypadku jednak nie było. W świetle powyższych rozważań, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. art. 59 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, obowiązany był do odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, wobec braku po stronie skarżącej legitymacji skargowej, o czym orzekł w postanowieniu.