III SA/Lu 815/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w C. w przedmiocie wydania nakazu zorganizowania stażu zawodowego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 24 października 2012 r. W. L. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo zatytułowane jako: "pozew w postępowaniu nakazowym uproszczonym". Jako pozwanego wskazano: Powiatowy Urząd Pracy w C., jako "współpozwanego" – "SPIN" – Spółdzielczy Zakład Pracy Chronionej w C. W piśmie W. L. wniosła o wydanie nakazu zorganizowania przez Powiatowy Urząd Pracy w C. w ciągu 7 dni stażu zawodowego i nakazu odbycia go w "SPIN" – Spółdzielczym Zakładzie Pracy Chronionej w C.. W przypadku nie wykonania w/w nakazu przez "pozwanych" W. L. wniosła o zasądzenie od nich solidarnie równowartości utraconego wynagrodzenia stażowego. W uzasadnieniu W. L. podniosła, że od kilkunastu lat jest zarejestrowana jako bezrobotna. Z powodu "wykluczenia, dyskryminacji i mobingu" od lat nie może skorzystać ze środków finansowych Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych, które zostały przekazane do Powiatowego Urzędu Pracy. Przez kilka miesięcy obiecywano jej zorganizowanie stażu zawodowego. Pomimo podpisania dokumentów i wywiązania się ze wszystkich warunków, skarżąca nie uzyskała stażu. W odpowiedzi na pismo (skargę) Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w C. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżąca została skierowana na staż ze środków PFRON do "SPIN" – Spółdzielczego Zakładu Pracy Chronionej w C.. Skarżąca przyjęła skierowanie i zgłosiła się na staż. W związku z planowanym stażem, a także ze względu na wydane wobec skarżącej orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z którego wynikało, że jest całkowicie niezdolna do pracy do 31 marca 2015 r., skarżąca miała poddać się badaniu lekarskiemu w sprawie dopuszczenia do pracy. Pismem z 30 sierpnia 2012 r. pracodawca poinformował PUP w C. o rezygnacji z przyjęcia skarżącej na staż z powodu niespełnienia wszystkich wymogów potrzebnych do rozpoczęcia stażu. W piśmie z dnia 16 listopada 2012 r. "SPIN" – Spółdzielczy Zakład Pracy Chronionej w C., jako uczestnik postępowania, wniósł o odrzucenie skargi ze względu na niewykorzystanie przez skarżącą dostępnych środków zaskarżenia. W piśmie wskazano również, że skarżąca została skierowana do lekarza medycyny pracy, jednak odmówiła poddania się badaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, jeśli miał on zająć stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Innymi słowy skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna, jeżeli dotyczy aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub w przepisach odrębnych, a także jeżeli dotyczy bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania) organu, który powinien wydać akt lub podjąć czynność określoną w ww. przepisach. W badanej sprawie treść żądań skarżącej nie pozwala na przyjęcie, że skarży ona działanie lub bezczynność organu (przewlekłe prowadzenie postępowania) w zakresie któregokolwiek z aktów lub czynności, objętych zakresem kognicji sądu. Z treści skargi (określonej jako: pozew") wynika, że spór między skarżącą a Dyrektorem PUP w C. dotyczy odbycia stażu. Staż stanowi jeden z tzw. instrumentów rynku pracy określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., nr 69, poz. 415, ze zm.). Z treści art. 53 wynika, że bezrobotnych na staż kieruje starosta (lub wykonujący zadania w jego imieniu dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy – art. 9 ust. 7 ustawy). Staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie (art. 53 ust. 4). Umowa nie stanowi formy działania administracji publicznej, która podlegałaby kognicji sądów administracyjnych. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozstrzygania sporów powstałych na tle realizacji umowy (por. podobnie wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2008 r., II SA/Ke 38/08). Powyższej oceny nie zmienia fakt powoływania się przez skarżącą na przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 127, poz. 721, ze zm.). Z art. 11 ustawy o rehabilitacji (...) wynika, że osoby niepełnosprawne zarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotne albo poszukujące pracy niepozostające w zatrudnieniu mają prawo korzystać z usług lub instrumentów rynku pracy na zasadach określonych w ustawie o promocji zatrudnienia (...). Sąd nie ma zatem kompetencji do zbadania legalności działań Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w C., niezależnie od tego, czy oceniać pismo skarżącej jako skargę na skierowanie na staż czy jako skargę na bezczynność w zakresie skierowania na staż. Tego typu czynności nie mają charakteru administracyjnego i nie podlegają ocenie sądu administracyjnego. Tym bardziej nie nadaje się do rozpoznania przez sąd administracyjny zawarte w skardze ("pozwie") żądanie zasądzenia "równowartości utraconego wynagrodzenia stażowego". Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Niezależnie od stwierdzenia podstaw do odrzucenia skargi, sąd zauważa, że skarżąca została skierowana na staż do zakładu pracy, który wskazuje w swoim "pozwie". Z informacji przedstawionych przez zakład pracy (w odpowiedzi na skargę) wynika, że do odbycia stażu nie doszło z powodu odmowy poddania się przez skarżącą badaniu lekarskiemu oceniającemu możliwość dopuszczenia do pracy, które jest wymagane w odniesieniu do wszystkich kandydatów do zatrudnienia i odbycia stażu. W tej sytuacji zarzuty dyskryminacji i "mobingu społecznego" są wątpliwe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.