III SA/Lu 820/12

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy - w zakresie wniosku M. S. z dnia 11 sierpnia 2015 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. III SA/Lu 820/12 odmawiającego zmiany prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. III SA/Lu 820/12 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata postanawia: umorzyć postępowanie w zakresie wniosku M. S. z dnia 11 sierpnia 2015 r. o przyznanie prawa pomocy. W dniu 11 sierpnia 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. III SA/Lu 820/12 odmawiające zmiany prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. III SA/Lu 820/12 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W złożonym zażaleniu skarżący zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty od wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 261 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od sprzeciwu i zażaleń wnoszonych w sprawie przyznania prawa pomocy nie pobiera się opłat sądowych. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2015 r., sygn. III SA/Lu 820/12 dotyczy prawa pomocy, w związku z czym skarżący wnosząc zażalenie na takie postanowienie, nie ma obowiązku uiszczania żadnych opłat sądowych. Stosownie do art. 249a p.p.s.a, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W przedmiotowej sprawie rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 11 sierpnia 2015 r. o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, ponieważ wniosek dotyczy zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie przyznania prawa pomocy, od którego to zażalenia, stosownie do art. 261 p.p.s.a., nie pobiera się opłat sądowych. Z tych względów oraz na podstawie art. 249a w związku z art. 261 i art. 258 § 1 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec, jak na wstępie.