III SA/Lu 824/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia sytuacja finansowa Spółki. Egzekucja nałożonej kary może spowodować utratę płynności finansowej Spółki, co w konsekwencji może doprowadzić do jej upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Nie jest przy tym wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (vide postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). W przypadku wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej, wykazanie tych okoliczności wymaga przedstawienia aktualnej sytuacji finansowej strony skarżącej oraz udokumentowania rzeczywistych obciążeń z tytułu kar pieniężnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych w szczególności wskazuje się na brak dokumentów obrazujących aktualną kondycję finansową skarżących, którzy uzasadniając wnioski o wstrzymanie wykonania analogicznych decyzji powołują się na złą sytuację finansową (vide postanowienie NSA z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt II GZ 451/15; postanowienia NSA z 2 października 2015 r., II GZ 498/15, II GZ 500/15, II GZ 499/15; postanowienia NSA z 6 października 2015 r., II GZ 519/15, II GZ 517/15, II GZ 518/15, II GZ 514/15; postanowienie NSA z 15 października 2015 r., II GZ 575/15; postanowienia NSA z 16 października 2015 r., II GZ 579/15, II GZ 588/15, II GZ 583/15). W niniejszej sprawie skarżąca Spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołała się wprawdzie na art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże wniosek ten nie zawiera szczegółowego uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek wskazanych w tym przepisie (niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania, że nieuwzględnienie przez Sąd złożonego wniosku może doprowadzić do utraty przez Spółkę płynności finansowej, a w dalszej konsekwencji do jej upadłości. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, które uprawdopodabniałyby stanowisko zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżąca nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową, co uniemożliwia ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy także zauważyć, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak wykazania przez skarżącą należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez Sąd zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.