III SA/Lu 829/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie WSA Robert Hałabis (sprawozdawca),, WSA Ewa Ibrom, Protokolant Referent stażysta Michał Białowski, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako ARiMR), utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], odmawiające J. S. przywrócenia terminu do wniesienia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku. Rozstrzygnięcia te zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: We wniosku z dnia [...] maja 2014 r. producent rolny T. S. zwrócił się do Biura Powiatowego ARiMR w L. o przyznanie płatności na rok 2014, obejmujących jednolitą płatność obszarową i specjalną płatność obszarową do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych. W dniu [...] listopada 2014 r. wnioskujący o przyznanie płatności producent rolny T. S. zmarł, co wynika z odpisu skróconego aktu zgonu sporządzonego w Urzędzie Stanu Cywilnego w L.. W takich okolicznościach w dniu [...] czerwca 2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR w L. wpłynął wniosek J. S. o przyznanie na jego rzecz płatności na rok 2014, jako następcy prawnemu zmarłego rolnika. Do wniosku strona dołączyła kserokopię wniosku skierowanego do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym T. S.. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. wydanym w sprawie sygn. akt I Ns [...], Sąd Rejonowy w L. stwierdził nabycie spadku po zmarłym T. S. na rzecz matki w [...] (jednej drugiej) części oraz rodzeństwa po [...] (jednej szóstej) części, w tym m.in. na rzecz J. S., brata zmarłego. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu [...] lipca 2015 r., a jego odpis wraz z oświadczeniami pozostałych spadkobierców wyrażającymi zgodę na wstąpienie J. S. do sprawy z wniosku o przyznanie płatności złożonego przez spadkodawcę, złożył on do Biura Powiatowego ARiMR w L. w dniu [...] sierpnia 2015 r. Składając te dokumenty, w tym wymagane przepisami postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym rolniku, J. S. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do dokonania wskazanej czynności procesowej. Postanowieniem Biura Powiatowego ARiMR w L. z dnia [...] listopada 2015 r. sprawa została przekazana według właściwości Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w R.. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. odmówił przyznania J. S. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Jako przyczynę odmowy wskazano to, że złożenie prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku nastąpiło po upływie przewidzianego ustawą 14-dniowego terminu, co stanowi przekroczenie terminu o 13 dni. W odwołaniu od tej decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. J. S. wyjaśnił szczegółowo przyczyny złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku dokumentującego jego następstwo prawne po zmarłym rolniku dopiero w dniu [...] sierpnia 2015 r. i jednocześnie wskazał, że "zasadnym jest uznanie woli skarżącego odnośnie przywrócenia terminu do złożenia tego dokumentu, wyrażającej się w niezwłocznym dokonaniu przez niego czynności polegającej na dostarczeniu do Biura Powiatowego ARiMR w L. ww. podstawienia w dniu powrotu ze szkolenia [...]". Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązkiem Kierownika Biura Powiatowego było w pierwszej kolejności wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia lub odmowy przywrócenia terminu do złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po T. S., a w dalszej dopiero kolejności rozpoznanie wniosku o przyznanie płatności na rok 2014. W takich okolicznościach postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], Kierownik Biura ARiMR w R. odmówił J. S. przywrócenia terminu na wniesienie prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzenie nabycia spadku [po T. S.]. Od powyższego postanowienia J. S. w ustawowym terminie wniósł zażalenie wskazując, że przyczyną niedotrzymania terminu na złożenie wymaganego prawem dokumentu było przebywanie przez niego jako żołnierza zawodowego w stopniu podpułkownika na szkoleniu w Wojskowym Ośrodku Szkoleniowo-Kondycyjnym w M. w okresie od dnia 4 do 26 sierpnia 2015 r., co uniemożliwiało zachowanie 14-dniowego terminu liczonego od dnia uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powołując się na wymogi określone w art. 22 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r. poz. 1164, z późn. zm.) organ wyjaśnił, że strona miała obowiązek dostarczyć prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] lipca 2015 r. w terminie do dnia 14 sierpnia 2015 r., gdyż postanowienie to uprawomocniło się w dniu 30 lipca 2015 r. Jako przeszkodę uniemożliwiającą usunięcie braków formalnych w terminie strona wskazała przebywanie na szkoleniu w Wojskowym Ośrodku Szkoleniowo-Kondycyjnym w M. w terminie od dnia 4 do dnia 26 sierpnia 2015 r. na podstawie rozkazu dziennego Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. W ocenie organu przesłanka braku winy strony nie została spełniona. Konieczność zastosowania się do rozkazu i odbycia szkolenia nie wykluczała bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę lub pełnomocnika. Przy dochowaniu należytej staranności strona była w stanie dostarczyć w terminie wymagane prawomocne postanowienie sądu. Jak wynika z powołanego rozkazu, od dnia 4 sierpnia 2015 r. strona przebywała na szkoleniu, natomiast o fakcie przebywania poza miejscem zamieszkania wiedziała już od dnia 27 lipca 2015 r., a zatem miała czas aby zabezpieczyć swoje interesy, zwłaszcza, że postanowienie uprawomocniło się w dniu 30 lipca 2015 r., czyli w czasie, gdy strona nie przebywała jeszcze na szkoleniu, a miała wiedzę o konieczności i dacie wyjazdu. Dlatego w ocenie organu odwoławczego tak określone przyczyny uchybienia terminu nie uprawdopodabniają zachowania przez stronę należytej staranności w dochowaniu terminu na złożenie prawomocnego postanowienia sądu. Jednocześnie organ zauważył, że dokonując – na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji – oceny przesłanki formalnej wynikającej z art. 58 § 2 k.p.a., dotyczącej wymogu zachowania siedmiodniowego terminu na wniesienie prośby o przywrócenie terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, uwzględniono, że wskazana przeszkoda uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych (przebywanie na szkoleniu) ustała w dniu 26 sierpnia 2015 r. Tymczasem skarżący dopiero w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2015 r. od decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2015 r. zawarł prośbę o przywrócenie terminu na złożenie prawomocnego postanowienia sądu, choć w dniu [...] sierpnia 2016 r. złożył już w Biurze Powiatowym ARiMR w L. odpis prawomocnego postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r. Reasumując organ uznał, że skarżący nie spełnił dwóch z czterech przesłanek warunkujących przywrócenie terminu. Niespełnienie zaś chociażby jednej z przesłanek wymienionych w art. 58 k.p.a., przy równoczesnym dopełnieniu innych, przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARMiR z dnia [...] kwietnia 2016 r., skarżący J. S. podniósł zarzuty naruszenia art. 58 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., polegające na błędnym uznaniu, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku nastąpiło bez jego winy, w sytuacji, gdy w sposób niezawiniony, z przyczyn od niego niezależnych, nie dochował terminu do złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku. Według skarżącego dokonał on czynności polegającej na dostarczeniu do Biura Powiatowego ARiMR w L. wymaganego postanowienia niezwłocznie, w dniu powrotu ze szkolenia w Wojskowym Ośrodku Szkoleniowo-Kondycyjnym, to jest w dniu 26 sierpnia 2015 r. oraz w sytuacji, gdy organ nie pouczył go o konieczności składania jakichkolwiek wniosków lub dokumentów łącznie ze składanym postanowieniem. Mając to na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jak również uchylenie postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym bracie T. S. uprawomocniło się w dniu [...] lipca 2015r. (czwartek). W takiej sytuacji fizycznie stwierdzenie prawomocności postanowienia mogło zostać uczynione przez Sąd najwcześniej dopiero w dniu 4 sierpnia 2015 r., z uwagi na konieczność "odczekania" co najmniej trzech dni roboczych na ewentualne zaskarżenie wydanego orzeczenia. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, spadkobierca składa prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku w terminie 14 dni od dnia jego uprawomocnienia. Skarżący w powyższym okresie czasu, to jest w dniach 4-26 sierpnia 2015 r. przebywał na szkoleniu w Wojskowym Ośrodku Szkoleniowo-Kondycyjnym w M.. O konieczności wyjazdu na to szkolenie uzyskał informację w dniu 27 lipca 2015 r. Plan szkoleń jest jednie bardzo ogólny, a terminy mogą ulegać zmianom, zaś szczegółowe terminy ustalane są dopiero rozkazem dziennym. Dodatkowo na miejsce szkolenia trzeba dojechać już w dzień poprzedzający dzień wskazany jako rozpoczęcie szkolenia, bowiem zajęcia rozpoczynają się od godziny 700, tym samym by dojechać do M. musiał wyjechać w poniedziałek dnia 3 sierpnia 2015 r. wcześnie rano. Mając zatem na uwadze tak krótki odstęp czasu pomiędzy powzięciem informacji o konieczności odbycia szkolenia a dniem uprawomocnienia się postanowienia i wyjazdem do WOSZK w M., jak również konieczność przygotowania organizacyjnego wyjazdu przez skarżącego, będącego Dowódcą [...], a także zważywszy na termin uprawomocnienia się orzeczenia oraz fizyczną możliwość stwierdzenia prawomocności przez sąd dopiero najwcześniej w dniu 4 sierpnia 2015 r., obiektywnie niemożliwym było uzyskanie przez niego postanowienia w ustawowym terminie. Jednocześnie z uwagi na powyższe okoliczności znacznie utrudnionym było ponadto ustanowienie pełnomocnika i wyręczenie się osobą trzecią. Odnosząc się do niespełniania przesłanki niezłożenia wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu skarżący wskazał, że zasadnym jest uznanie woli strony odnośnie przywrócenia terminu do złożenia tego dokumentu, wyrażającej się w niezwłocznym dokonaniu przez nią czynności polegającej na dostarczeniu do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. w/w postanowienia w dniu powrotu ze szkolenia, to jest w dniu 26 sierpnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Mając na względzie zarzuty zawarte w skardze oraz jej wnioski odnoszące się do żądania uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji trzeba zauważyć, że zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczone regulacje nie pozostawiają zatem wątpliwości odnośnie tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to odpowiednio miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpatrując zatem sprawę w powołanych wyżej granicach należy stwierdzić, że skarga – w ocenie Sądu – nie jest zasadna, dlatego nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Przedmiotem oceny w tej sprawie było zagadnienie proceduralne dotyczące zgodności z prawem odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności na rok 2014, obejmujących jednolitą płatność obszarową i specjalną płatność obszarową do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych. Obowiązek skarżącego jako spadkobiercy zmarłego rolnika do dokonania czynności procesowej w terminie odnosił się do sytuacji uregulowanej w art. 22 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1164, z późn. zm.). Według art. 22 ust. 1 tej ustawy, w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej [...] do dnia doręczenia decyzji w sprawie przyznania tych płatności lub tego wsparcia, płatności te lub wsparcie to przysługują spadkobiercy, jeżeli – co do zasady – spełnia on warunki do przyznania danej płatności lub wsparcia [...]. Spadkobierca wstępuje do toczącego się postępowania na miejsce spadkodawcy na wniosek złożony w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku (art. 22 ust. 2 powołanej ustawy). Według zaś art. 22 ust. 4 ustawy, do wniosku, o którym mowa w ust. 2, spadkobierca dołącza: 1) prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo 2) w przypadku gdy nie zostało zakończone postępowanie sądowe o stwierdzenie nabycia spadku: a) zaświadczenie sądu o zarejestrowaniu wniosku o stwierdzenie nabycia spadku albo b) kopię wniosku o stwierdzenie nabycia spadku: . potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez sąd albo . potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo upoważnionego pracownika Agencji, wraz z potwierdzeniem nadania tego wniosku w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529) albo kopią tego potwierdzenia poświadczoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo upoważnionego pracownika Agencji, albo 3) zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, spadkobierca składa prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia (art. 22 ust. 5 ustawy). W tym miejscu wskazać należy, że stan faktyczny tej sprawy nie był sporny. Zagadnieniem podlegającym badaniu była prawidłowość zastosowania przez organy przepisów postępowania administracyjnego dotyczących podstaw przywrócenia terminu określonego w art. 22 ust. 5 ustawy i w konsekwencji ocena prawidłowości odmowy przywrócenia skarżącemu terminu służącego wylegitymowaniu się przed organem następstwem prawnym po zmarłym rolniku. Z przedłożonych sądowi akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] lipca 2015 r. wydanym w sprawie sygn. akt I Ns [...], stwierdzono nabycie spardku po zmarłym T. S., a orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 30 lipca 2015 r. Oznacza to, że w dniu 31 lipca 2015 r. rozpoczął bieg 14-dniowy termin przewidziany w art. 22 ust. 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Tym samym termin ten upłynął z dniem 13 sierpnia 2015 r. Okoliczności tej skarżący nie kwestionował, a w szczególności faktu, że do złożenia organowi wymaganego dokumentu (prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku) doszło w dniu 26 sierpnia 2015 r. (13 dni po terminie). Termin określony w art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest ustawowym terminem procesowym, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) – por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt II GPS 3/12, ONSAiWSA 2013/1/2. Oznacza to, że termin ten – co do zasady – może zostać przywrócony. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.). Jak słusznie zauważył organ, z przepisów tych wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: 1) zainteresowany uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu; 2) zainteresowany wniesie prośbę o przywrócenie terminu; 3) zachowany zostanie termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (siedem dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, który jest nieprzywracalny); 4) zainteresowany dopełni wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której został ustanowiony przywracalny termin. Tymczasem w niniejszej sprawie powyższe przesłanki nie zostały spełnione, bowiem skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Niespełnienie zaś którejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek przywrócenia terminu, nawet przy zaistnieniu pozostałych, czyni przywrócenie terminu niezasadnym. Podkreślić przy tym trzeba, że przesłanka zachowania siedmiodniowego terminu na złożenia prośby w trybie art. 58 § 2 k.p.a., jest pierwotna w stosunku do pozostałych przesłanek, gdyż siedmiodniowy ustawowy termin na złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest nieprzywracalny. Dlatego trafne ustalenie przez organy w pierwszej kolejności, że powyższy termin nie został przez skarżącego zachowany, uniemożliwia uwzględnienie wniosku i skutkuje odmową przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Wymaga zwrócenia też uwagi, że datą, od której należało liczyć bieg tego terminu, była data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wniosek o przywrócenia terminu do złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabyciu spadku po swoim poprzedniku prawnym skarżący wyartykułował dopiero na etapie odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., orzekającej o odmowie przyznania mu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014, gdzie jako przyczynę odmowy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał złożenie wymaganego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po terminie, to jest w dniu 26 sierpnia 2015 r., co stanowiło przekroczenie terminu o 13 dni. Odwołanie datowane na dzień 11 grudnia 2015 r., wpłynęło do organu w dniu 14 grudnia 2015 r. Tymczasem strona dokonała czynności w postaci złożenia wymaganego dokumentu w dniu 26 sierpnia 2015 r., po powrocie ze szkolenia, w którym uczestniczyła, jednakże bez złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Reasumując stwierdzić zatem należało, że skarżący winien był wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia prawomocnego postanowienia sądu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jakim było odbywanie szkolenia w M.. Tak się jednak nie stało i wniosek taki został złożony po terminie. Nawet gdyby zaś przyjąć, że o uchybieniu terminu skarżący dowiedział się dopiero w dniu doręczenia mu decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., w której organ wskazał na przekroczenie terminu do złożenia postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po rolniku występującym o przyznanie płatności na rok 2014, czyli w dniu [...] listopada 2015 r., to sam wniosek o przywrócenie terminu zawarty w odwołaniu od powołanej decyzji wpłynął do organu dopiero w dniu [...] grudnia 2015r., a zatem po terminie. Nie można było więc uznać, by skarżący zachował wymogi określone w art. 58 § 2 i § 3 k.p.a., dlatego przepisów tych organ nie naruszył. Jednocześnie trzeba też zaakcentować, że złożenie organowi wymaganego w postępowaniu administracyjnym dokumentu (dokonanie czynności procesowej) po terminie, bez stosowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, nie jest tożsame ze zgłoszeniem wniosku o przywrócenie terminu. Organ administracji jest wprawdzie – na podstawie art. 9 k.p.a. – zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, jednakże realizacja tych obowiązków wymaga aktywności strony postępowania. Powołana zasada postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że pozwala organowi administracji na kreowanie materialnoprawnych żądań lub procesowych wniosków, które prowadzą wprost do określonego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie należą do wyłącznej kompetencji stron postępowania administracyjnego. Stąd w okolicznościach tej sprawy nie można zarzucić organom, aby dopuściły się naruszenia przepisu art. 9 k.p.a. Z przytoczonych względów zaskarżone postanowienie jest, w ocenie Sądu, zgodne z prawem, bez konieczności analizy pozostałych przesłanek koniecznych do przywrócenia terminu do wniesienia (złożenia) prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po T. S. w postępowaniu o przyznanie płatności na rok 2014, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, orzekł w sentencji wyroku.