III SA/Lu 832/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego oddala skargę. UZASADENIENIE Decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...]działając na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym nałożył na firmę: [...] – Międzynarodowy Transport Drogowy karę pieniężną w wysokości 8000 zł (przewidzianą w załączniku nr 3 L.p. 3.3 do w/w ustawy). W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił między innymi, że nałożenie kary pieniężnej uzasadniały ustalenia poczynione w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. na autostradzie A2 [...]. Zatrzymanym do kontroli pojazdem marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierował [...]. Okazany przez niego dokument CMR wskazywał, że tego dnia wykonywany był międzynarodowy przewóz mrożonych artykułów spożywczych (głęboko zamrożonych porzeczek) z Polski do Niemiec. Kierowca pojazdu przedstawił wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz ważne do dnia [...] r. świadectwo ATP (Nr [...]) przewidziane umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów. Ustalono również, że naczepę, w której przewożono zamrożone produkty opatrzono tabliczką poświadczającą zgodność środka transportu z normami ATP - z datą ważności do [...] r. Organ argumentował, powołując się na treść art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy o transporcie drogowym, że kierowca miał obowiązek posiadania i okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi świadectwa ATP. Kierowca nie okazał jednak ważnego świadectwa ATP. Nieaktualną była – umieszczona na naczepie - tabliczka zgodności z umową ATP. W związku z tym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej na przedsiębiorcę wykonującego międzynarodowy przewóz szybko psujących się artykułów żywnościowych - niezgodnie z umową ATP. Po rozpoznaniu odwołania [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wbrew przekonaniu strony, przedłożenie w toku postępowania certyfikatu potwierdzającego przeprowadzenie badania naczepy w dniu [...] r. nie mogło mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie. Brak aktualnych informacji na tabliczce ATP potwierdzającej badanie stanowi naruszenie pkt 4 i 5 dodatku 1 do załącznika nr 1 umowy ATP. W odniesieniu do pojazdów drogowych świadectwo (lub jego fotokopia) powinno znajdować się w pojeździe i być okazywane na żądanie kontrolujących. Na środkach transportu powinny być umieszczone rozpoznawcze oznaczenia literowe i napisy świadczące, że środek transportu odpowiada wymaganiom przewidzianym umową ATP. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi świadectwo wymagane umową ATP. Według art. 4 pkt 22 lit. y/ ustawy, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. W art. 92 a ust. 1 ustawa przewiduje, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł (art. 92 a ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92 a ust. 6). Kara w wysokości 8 000 zł jest przewidziana za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu (Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy). Strona odpowiada za naruszenie ustawy o transporcie drogowym jako przedsiębiorca wykonujący przewozy. Natomiast osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie oraz kierowca ponoszą odpowiedzialność w trybie ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia i jest to odpowiedzialność niezależna od odpowiedzialności wykonawcy przewozu. Organ odwoławczy argumentował dalej, że w omawianym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy. Sam fakt przedłożenia nowego świadectwa po kontroli (świadectwa ATP nr [...] wydanego w dniu [...] r. z terminem ważności do dnia [...].) nie wyłącza odpowiedzialności strony za popełnienie naruszenia z lp. 3.3 załącznika nr 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] zarzucił naruszenie: - art. 4 ust. 1 oraz pkt 4 i 5 dodatku Nr 1 do załącznika Nr 1 umowy ATP (Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254) w związku z art. 88 ustawy o transporcie drogowym, polegające na błędnym przyjęciu przez organ, że w toku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów o transporcie drogowym, jak również, że przewóz wykonywany był bez wymaganego świadectwa określonego w umowie ATP; - art. 92c ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, poprzez niewłaściwą jego wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, gdy istniały podstawy do zastosowania dyspozycji tego przepisu i umorzenia postępowania w sprawie; - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż na dzień kontroli strona nie dysponowała ważnym świadectwem ATP dla kontrolowanej naczepy; - art. 107 § 1 w związku z art. 112 k.p.a. poprzez błędne pouczenie w decyzji, że sądem administracyjnym właściwym miejscowo do wniesienia i rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skontrolowana decyzja o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł nie narusza przepisów prawa. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia [...] z dnia [...] r. stanowiły - art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c/, art. 92a ust. 1,2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414), art. 1 i 2 oraz pkt 4 i 5 dodatku 1 do załącznika nr 1 do umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r.(Dz. U. z 1984 r. Nr 49., poz. 245). Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c/ ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi świadectwo wymagane umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). W myśl art. 4 pkt 22 lit. y/ cyt. ustawy, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. W art. 92 a ust. 1 ustawa określa, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł (art. 92 a ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92 a ust. 6). Kara pieniężna w wysokości 8 000 zł jest przewidziana za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu (Lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy). Z art. 1 umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) wynika, że zasadą przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów szybko psujących się artykułów żywnościowych izotermicznymi środkami transportu, lodowniami, chłodniami i ogrzewanymi środkami transportu mogą być nazwane tylko takie środki transportu, które odpowiadają określeniom i normom podanym w załączniku 1 do umowy. W świetle art. 2 umowy ATP, umawiające się strony podejmują niezbędne środki, aby zgodność z normami środków transportu, o których mowa w art. 1 umowy, była kontrolowana i sprawdzana zgodnie z postanowieniami zawartymi w dodatkach 1,2,3 i 4 załącznika 1 do umowy. Każda umawiająca się strona będzie uznawać ważność świadectw zgodności, wydanych zgodnie z punktem 4 dodatku 1 załącznika 1 do umowy, przez właściwą władzę innej umawiającej się strony. Stosownie do pkt 4 i 5 dodatku 1 do załącznika nr 1 umowy ATP, świadectwo zgodności z normami wydaje właściwa władza na formularzu według wzoru podanego w dodatku 3 do załącznika. W odniesieniu do pojazdów drogowych świadectwo (lub jego fotokopia) powinno znajdować się na pojeździe i być okazywane na każde żądanie kontrolujących. Jeżeli środek transportu może być zaliczony do dowolnej kategorii lub klasy tylko z mocy postanowień przejściowych, przewidzianych w punkcie 5 niniejszego załącznika, to termin ważności świadectwa wydanego dla tego środka transportu ograniczony jest okresem przewidzianym w tych postanowieniach przejściowych. Na środkach transportu powinny być umieszczone rozpoznawcze oznaczenia literowe i napisy zgodnie z postanowieniami dodatku 4 do niniejszego załącznika. Gdy środek transportu nie odpowiada normom określonym w niniejszym załączniku, oznaczenia literowe i napisy powinny być usunięte. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że podczas kontroli drogowej w dniu [...] r. kierowca nie posiadał świadectwa wymaganego zgodnie z umową ATP. Przedłożone przez kierowcę świadectwo (k. 8 akt adm.) było ważne do dnia [...] r. Tabliczka poświadczająca zgodność środka transportu (naczepy) z normami w/w umowy określała ważność badania ATP do dnia [...] r. W tych warunkach Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo stwierdził, że skarżący ponosi odpowiedzialność jako przedsiębiorca wykonujący przewóz mrożonych artykułów spożywczych (zamrożonych porzeczek) z Polski do Niemiec. Słusznie też ocenił, że przedłożenie nowego świadectwa (nr [...] sporządzonego przez Centralny Ośrodek Chłodnictwa w Krakowie w dniu [...] r. - z terminem ważności do dnia [...]) po przeprowadzeniu i zakończeniu kontroli w dniu [...] r. nie wyłącza odpowiedzialności skarżącego za popełnienie naruszenia z lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy. Jak wyżej wykazano świadectwo ATP (lub jego fotokopia) powinno być okazywane na każde żądanie kontrolujących. W dacie kontroli wymagane i ważne świadectwo ATP nie zostało okazane. W tym stanie rzeczy decyzja [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej została wydana bez naruszenia przepisów proceduralnych art. 7, art. 75 §1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ nie naruszył również przepisów prawa materialnego, w tym art. 4 ust. 1 umowy ATP. Z jej art. 3 wynika, że postanowienia art. 4 umowy stosuje się do każdego przewozu wykonywanego na rzecz osób trzecich lub na własny rachunek transportem samochodowym artykułów żywnościowych wymienionych w załączniku 3 do umowy, nawet gdy nie są one głęboko zamrożone lub zamrożone, jeżeli miejsce załadowania ładunku lub środka transportu, w którym jest on przewożony, na drogowy środek transportu, i miejsce wyładowania ładunku lub środka transportu, w którym jest on przewożony, z drogowego środka transportu znajduje się w dwóch różnych państwach i jeżeli miejsce wyładowania ładunku znajduje się na terytorium jednej z umawiających się stron. Z kolei art. 4 określa obowiązki związane z tego rodzaju przewozem, w tym między innymi obowiązek wykonywania przewozu środkami transportu wymienionymi w art. 1 umowy. W nawiązaniu do zarzutów i wniosków skargi, że postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej nie powinno być wszczęte, należy wyjaśnić, że w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących, że jako podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia i że wystąpiło ono wskutek zdarzeń i obiektywnych okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Pismo procesowe z dnia 11 lutego 2014 r. (k. 20 akt adm.) świadczy o jedynie o tym, że skarżący nie wie dlaczego Centralny Ośrodek Chłodnictwa w Krakowie po badaniu ATP naczepy w dniu [...]r. nie zamocował tabliczki poświadczającej zgodność środka transportu z normami ATP, a ponadto wskazuje, że skarżący nie rozumie zachowania kierowcy, który nie okazał nowego świadectwa ATP nr [...]. W/w pismo, podobnie jak i oświadczenie skarżącego z dnia [...] r. (k. 30 akt sąd.), że w dniu [...] r. przeprowadzone zostało na zlecenie jego firmy badanie ATP naczepy chłodni marki [...] (i badanie zakończono wydaniem ważnego świadectwa nr [...] r.) nie stanowiło dowodu, że wystąpiły podstawy uzasadniające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 92c ust. 1 ustawy. Stanowiska skarżącego, że obowiązek posiadania świadectwa ATP nie ma charakteru bezwzględnego, nie sposób zaakceptować Powołane w skardze orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (w sprawach o sygn. akt III SA/Lu 368/12 oraz III SA/Lu 349/12) odnoszą się wprawdzie do stosowania umowy ATP, ale dotyczą zupełnie innego stanu faktycznego. Ubocznie należy zauważyć w nawiązaniu do podniesionej w skardze kwestii wydania decyzji przez [...]ego [...] jako organu I instancji, że sprawę z zakresu kary pieniężnej zakończono ostateczną decyzją [...] z dnia [...] r. Właściwym do rozpoznania skargi na powyższą decyzję – w świetle § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania [...] (Dz. U z 2012 r. poz. 604) - był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skoro firma skarżącego ma siedzibę w Międzyrzecu Podlaskim (teren województwa lubelskiego). Mając na względzie powyższe skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a.