III SA/Lu 840/12

Dnia 13 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia SO del. Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości p o s t a n a w i a: przyznać M. W. i A. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.. M. W.i A. W.wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2012 r., nr [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2011 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta B. z dnia [...] maja 2003 r. o rozgraniczeniu nieruchomości. W terminie przewidzianym do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wnieśli o przyznanie im prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2013 r. przyznano M. W. i A.i W. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie skarżących w całości od kosztów sądowych, natomiast odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. M. W.i A. W. wnieśli sprzeciw od powyższego orzeczenia Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), od wydanego przez referendarza sądowego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy przysługuje stronie sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni. Z przepisu art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem konsekwencją wniesienia przez M. W. i A. W. sprzeciwu od wydanego w niniejszej sprawie postanowienia Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2013 r. była utrata mocy ostatnio wymienionego postanowienia i rozpoznanie wniosku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W ocenie Sądu wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w całości. Stosownie do art. 245 p.p.s.a prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§ 1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2 ). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3 ). W świetle treści art. 245 § 2 p.p.s.a. zgłoszone we wniosku skarżących żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata stanowi żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie zaś z przepisem art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1); a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Z treści złożonego przez skarżących wniosku o przyznanie prawa pomocy, treści sprzeciwu oraz przedstawionych dokumentów wynika, że M.i A.małżonkowie W. pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. Źródło ich utrzymania stanowią świadczenia emerytalne: M.W. – w kwocie 961,18 zł oraz A.W. – w kwocie 1.402,56 zł, obejmującej też dodatek pielęgnacyjny. Skarżący posiadają gospodarstwo rolne o powierzchni 7,5 ha, z domem o powierzchni 90 m2, przy czym działki o powierzchni 6,08 ha są od 1998 r. oddane w dzierżawę. M. i A. małżonkowie W. mają zobowiązania wynikające z zaciągniętych przez skarżących kredytów. Spłacają również kredyt studencki zaciągnięty w związku z kształceniem syna. Miesięczne wydatki z wymienionych tytułów wynoszą około 1.100 zł. Ponadto skarżący ponoszą wydatki na zakup opału (3.200 zł), opłat za energię elektryczną (400 zł co dwa miesiące), zakupu leków (około 300 zł miesięcznie). Ponoszą także koszty utrzymania samochodu niezbędnego do poruszania się ze względu na podeszły wiek. W 2012 r. tytułem płatności do gruntów rolnych skarżący uzyskali z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 7.347,09 zł, którą przeznaczyli na spłatę bieżących zobowiązań, w tym w związku z zakupem nawozów sztucznych. Opisane okoliczności z zakresu sytuacji majątkowej i dochodów skarżących w ocenie Sądu przemawiają za uznaniem zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wprawdzie skarżący dysponują dochodami o charakterze stałym, jednakże poziom dochodów z tytułu świadczeń emerytalnych, a także możliwych do osiągnięcia dochodów z gruntów rolnych o niewielkiej powierzchni 1,42 ha, w relacji do niezbędnych wydatków, obejmujących także koszty leczenia wskazuje, że skarżący, którzy są osobami w podeszłym wieku i nie dysponują oszczędnościami, nie są w stanie ponieść kosztów postępowania, zarówno kosztów sądowych, jak i kosztów związanych z ustanowieniem adwokata. Z tych względów oraz na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.