III SA/Lu 850/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz A. L. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P., po rozpatrzeniu odwołania A. L., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], w przedmiocie zamiany nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2007 r. A. L. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony ze Szwajcarii używany samochód osobowy marki [...] rok produkcji 2002. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in. rachunek z dnia [...] sierpnia 2007 r. określający wartość pojazdu na kwotę 2200 CHF, opinię techniczną z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] oraz świadectwo pochodzenia EUR. 1 nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. W związku z przedłożonym świadectwem pochodzenia do obliczenia cła zastosowano preferencyjną stawkę celną w wysokości 0%. W wyniku kontroli zgłoszenia celnego organ ustalił, że cena pojazdu podobnego do importowanego pojazdu na rynku szwajcarskim wyniosła 16600 CHF, według szwajcarskiego katalogu EurotaxGlass’s 2007 PW-CH 7/2007. Uwzględniając stopień uszkodzeń na poziomie 50%, organ obliczył wartość pojazdu na kwotę 8300 CHF, a więc 4 razy wyższą niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. wszczął postępowanie celne w sprawie ustalenia wartości celnej sprowadzonego ze Szwajcarii pojazdu i wezwał skarżącego do nadesłania wszelkich dokumentów i informacji potwierdzających, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą sumę za pojazd oraz innych dokumentów potwierdzających uszkodzenia pojazdu. Powołany przez organ biegły A. O. sporządził wycenę Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., która posłużyła za postawę ustalenia wartości celnej samochodu osobowego używanego marki [...]. Wartość wycenionego pojazdu porównano do pojazdu wyprodukowanego w Japonii marki [...]. Wartości podane w wycenie zostały określone na podstawie: notowań rynkowych z katalogu "Pojazdy Samochodowe - Wartości Rynkowe VIII-2007. Wartość pojazdu [...] rzeczoznawca określił na kwotę 29700 zł, uwzględniając następujące korekty: 1. korekta ze względu na liczbę właścicieli - 5,0%; 2. aktualność badań technicznych - 4,0%; 3. konieczne naprawy pojazdu - 30,0%; 4. import prywatny - 8,0%. W dniu [...] lipca 2012 r. do organu celnego wypłynęły wyjaśnienia biegłego A. O. do nadesłanej przez skarżącego wyceny biegłego R. L. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], wraz z korektą z dnia [...] czerwca 2012 r. wartości rynkowej importowanego pojazdu na kwotę 27895,50 zł. Po przeprowadzeniu postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., zmienił wpisy w zgłoszeniu celnym w polach dotyczącyh waluty i ogólnej wartości faktury, wartości pozycji, wartości statystycznej, obliczania opłat, podstawy i ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 16 635 zł stanowiącą równowartość 7323,35 CHF. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący kwestionował prawidłowość wyceny biegłego A. O. Po rozpatrzeniu odwołania A. L., Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] października 2012 r. utzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Celnej wywiódł, że w świetle postanowień rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L z dnia 19 października 1992 r., Nr 302, str. 1 z późn. zm.), dalej: Wspólnotowy Kodeks Celny lub WKC, i Porozumienia o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT (porozumieniu w sprawie wartości celnej) z 1994 r., wartość celna jest ustalana głównie na bazie wartości transakcyjnej, to znaczy ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Organy celne mogą jednak odstąpić od stosowania metody ceny transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w artykule 29 WKC (art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – Dz. U. UE L z dnia 11 października 1993 r., Nr 253, str. 1 ze zm., dalej: RWKC). Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przepis wynikający z art. 181a RWKC uprawnia organ celny, w razie powzięcia wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, do pominięcia metody wartości transakcyjnej i zastosowania innej, przewidzianej w art. 30 bądź w art. 31. Dyrektror Izby Celnej wyjaśnił, że podstawą do zastosowania powołanego przepisu było porównanie zadeklarowanej wartości transakcyjnej z wartością pojazdu na rynku eksportera, z którego wynikało, że cena pojazdu podobnego na rynku szwajcarskim jest dużo wyższa od ceny wynikającej ze zgłoszenia celnego. Organy celne przeanalizowały notowania pojazdów takiej samej marki jak importowany samochód, rok produkcji 2002, oferowanych na rynku szwajcarskim. Ze szwajcarskiego katalogu EurotaxGlass’s z 2007 r. wynikało, że cena podobnego samochodu marki [...], wyprodukowanego w 2002 r., na rynku szwajcarskim wynosiła 16600 CHF. Organ wyjaśnił, że w oparciu o wymieniony wyżej katalog oraz korekty zawarte w wycenie sporządzonej przez biegłego A. O. z dnia [...] maja 2012 r. wraz z korektą wyceny z dnia [...] czerwca 2012 r. ustalono cenę sprzedaży na kwotę ponad 7000 CHF, która była ponad 3 razy wyższa niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. Różnice pomiędzy tak ustalonymi cenami a zadeklarowaną wartością transakcyjną uzasadniają wątpliwości organów celnych, co stanowiło podstawę do zakwestionowania zadeklarowanej wartości transakcyjnej. Dyrektor Izby Celnej stwierdził następnie, że konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej wynikającej z rachunku była konieczność ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu z wykorzystaniem jednej z metod wskazanych kolejno w art. 30 – 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organ wyjaśnił, że ustalenie wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych bądź podobnych (art. 30 ust. 2 lit. a) i b) WKC) w przypadku importu używanych samochodów osobowych, nie jest obiektywnie możliwe, gdyż wymagałoby znalezienia samochodu osobowego o identycznym stopniu zużycia. Metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 30 ust. 2 lit. c) WKC) stosowana w przypadku importu towarów masowych, również nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Metoda wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d) WKC), oparta na kosztach produkcji i zysku, również nie znajduje zastosowania w sytuacji importu towarów używanych, gdyż odnosi się do towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej. Organ odwoławczy podniósł, że wartość celna pojazdu została prawidłowo ustalona z wykorzystaniem danych dostępnych we Wspólnocie, zgodnie z art. 31 ust. 1 WKC (metoda "ostatniej szansy") z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, który kwestionował rzetelność wyceny biegłego A. O., organ odwoławczy stwierdził, że dowód w postaci wyceny z dnia [...] maja 2012 r. wraz z korektą z dnia [...] czerwca 2012 r. jest jasny i logiczny w punktach dotyczących wartości bazowych oraz zastosowanych korekt. W ocenie organu, biegły w spoób dokładny i czytelny przedstawił proces wyceny importowanego pojazdu, wskazując jaki pojazd podobny ze względu na właściwości konstrukcyjno – użytkowe został przyjęty jako materiał porównawczy. Organ wyjaśnił również, dlaczego przedłożona przez skarżącego wycena biegłego R. L. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], nie mogła być podstawą rozstrzygnięcia w sprawie. Organ zauważył, że w wycenie z dnia [...] czerwca 2012 r. biegły określił wartość bazową pojazdu na kwotę 51600 zł, a w wycenie z dnia [...] sierpnia 2012 r. określił koszty naprawy na kwotę 51122,90 zł, co stanowi 99,9% wartości pojazdu. Gdyby przyjąć stopień określony przez rzeczoznawcę w wymienionej wyżej wycenie, importowany samochód nie mógłby zostać dopuszczony do odprawy celnej, ponieważ byłby odpadem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zakwestionował wycenę dokoną przez biegłego A. O. oraz jego kompetencje jako rzeczoznawcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja dotknięta jest wadami prawnymi, uzasadniającymi jej uchylenie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja o zamianie nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przy ustalaniu wartości celnej, cena może zostać natomiast skorygowana o określone elementy wymienione w art. 32 i art. 33. Metoda wartości transakcyjnej, jak słusznie wskazały organy celne, jest podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów. Tylko w pewnych ściśle określonych sytuacjach organy celne mogą odstąpić od stosowania tej metody. Powyższe wynika wprost z art. 181a ust. 1 RWKC. W przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Zastępcze metody ustalania wartości celnej określone są w art. 30 i art. 31 WKC (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej, metoda "ostatniej szansy"). Z przepisu art. 30 ust. 1 WKC wynika, że metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod aż do dojścia do metody tzw. "ostatniej szansy", określonej w art. 31. Przy ustaleniu wartości celnej towaru prawidłowe zastosowanie metody "ostatniej szansy" wymaga od organu celnego wykazania w pierwszej kolejności, że istnieją uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Z takimi uzasadnionymi wątpliwościami będziemy mieć do czynienia wówczas, kiedy wartość transakcyjna towaru rażąco odstaje od wartości danego towaru na rynku jego pochodzenia. Możliwość odmowy przyjęcia wartości transakcyjnej na podstawie art. 181a RWKC, może być skutkiem zakwestionowania wiarygodności (materialnej lub formalnej) informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, ewentualnie wynikać z braku odpowiednich dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. Niewiarygodność ceny transakcyjnej uzasadniająca jej odrzucenie wystąpi wówczas, gdy okaże się, że cena ta była rażąco niska, co zakłada jej porównanie z innymi cenami, więc nie może nastąpić w sposób dowolny. Obowiązkiem organów jest wykazanie następnie, że ustalenie tej wartości jest bezwzględnie niemożliwe w oparciu o pozostałe metody, kolejno wymienione w art. 30 WKC. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy w przekonujący sposób uzasadniły odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej do ustalenia wartości celnej pojazdu marki [...]. Weryfikując zgłoszenie celne, organy przeanalizowały notowania pojazdów marki [...], rok produkcji 2002, na rynku szwajcarskim. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (kserokopia z katalogu EurotaxGlass’s 2007 PW-CH 7/2007) wynika, że ceny tego rodzaju pojazdów kształtują się w Szwajcarii na poziomie znacznie wyższym (ok. 16 600 CHF) od ceny zadeklarowanej przez stronę (2200 CHF). Nawet zatem przy przyjęciu 50% stopnia uszkodzeń samochodu wartość samochodu byłaby znacznie wyższa niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym. Dawało to organom celnym podstawę do powzięcia wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę. Dokonując ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie metody ostatniej szansy, organy zasięgnęły opinii biegłego w zakresie techniki samochodowej A. O. i na podstawie sporządzonej przez niego opinii z dnia [...] maja 2012 r., uzupełnionej pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. i skorygowanej pismem z dnia [...] lipca 2012 r. ustalił wartość samochodu 27895,50 zł. Opinia ta budzi jednak wiele zastrzeżeń. Biegły dokonał ustalenia wartości pojazdu podobnego wyprodukowanego poza terenem Wspólnoty. Z art. 31 ust. 2 lit. a WKC wynika bowiem, że wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 nie może być określana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie. Biegły ocenił, że do samochodu osobowego wycenianego, pod względem roku produkcji, klasy, typu i rodzaju pojazdu, rodzaju napędu, najbardziej podobny jest pojazd marki [...] wyprodukowany w Japonii. Dokonując wyceny biegły dysponował zagłoszeniem celnym z dnia [...] sierpnia 2007 r., kopią oceny technicznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., protokołem z oględzin pojazdu z dnia [...] sierpnia 2007 r. kopią szwajcarskiego dokumentu pojazdu, kopią faktury z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz fotografiami pojazdu. Dokumenty te biegły powołał wprawdzie w swojej opinii, nie omówił ich jednak i nie ustosunkował się wyczerpująco do istotnych dla wyceny kwestii, wynikających z tych dokumentów, w szczególności co do stwierdzonego zakresu uszkodzeń pojazdu i związanych z tym kosztów jego naprawy, niewątpliwie rzutujących na wartość rynkową pojazdu. Uwzględniając stopień uszkodzenia pojazdu biegły ograniczył się w swojej pierwszej opinii z dnia [...] maja 2012 r. do lakonicznego stwierdzenia, że "przy określeniu wartości rynkowej pojazdu program Info-Ekspert przyjmuje maksymalną możliwą korektę ujemną dla napraw koniecznych w wysokości 30%". Z tak sformułowanej opinii wynika, że biegły w sposób sztuczny przyjął górny pułap korekt wartości pojazdu z tytułu koniecznych napraw w wysokości 30%, wyraźnie zaznaczając, że wynika to nie z rzeczywistej oceny zakresu uszkodzeń, lecz ze specyfiki zastosowanego do oceny programu komputerowego, który wprowadza taką barierę. Tymczasem wartości korygujące mają wpływ na ustalenie ostatecznej, finalnej wartości rynkowej pojazdu. Nie mogą zatem istnieć w tym zakresie żadne wątpliwości, a opinia winna gruntownie wyjaśniać wszystkie elementy, które zdaniem biegłego mają wpływ na ustalenie wartości rynkowej pojazdu. Biegły winien wskazać argumenty i założenia, które uzasadniają poszczególne stwierdzenia zawarte w ekspertyzie. Z istoty dowodu, jakim jest opinia biegłego wynika, że musi ona zawierać uzasadnienie, które pozwoliłoby dokonać analizy logiczności i poprawności wniosków, bez konieczności wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Opinia z dnia [...] maja 2012 r. takiego uzasadnienia nie zawiera. Wprawdzie biegły A. O. dwukrotnie uzupełniał swoją opinię i ustosunkowywał się do zarzutów skarżącego oraz opinii rzeczoznawcy samochodowego R. L. z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...]- sporządzonej na zlecenie skarżącego, jednak nie wyjaśnił ostatecznie, jaką metodę szacowania pojazdu przyjął. Z uzupełniającej opinii biegłego A. O. z dnia [...] czerwca 2012 r. wynika, że biegły - po zapoznaniu się z wyceną rzeczoznawcy R. L. - odstąpił od automatycznego ustalenia kosztów napraw koniecznych i skorygował pierwotną wycenę o kwotę ok. 2000 zł, przyjmując częściowo korekty ze swojej pierwszej opinii, a częściowo z wyceny R. L., który wskazał, jakie są koszty naprawy samochodu. Biegły powołany przez organ nie wyjaśnił jednak szczegółowo, jakie konkretnie uszkodzenia samochodu uwzględnił, jakie części wymagają wymiany i jaki będzie koszt koniecznych napraw. Ponadto biegły przyjął w swojej opinii uzupełniającej wartość części zamiennych określoną przez rzeczoznawcę R. L., lecz pomniejszył ją o 50% amortyzację. Z opinii uzupełniającej nie wynika jednak, dlaczego biegły przyjął 50% wskaźnik amortyzacji części zamiennych. Biegły ograniczył się do stwierdzenia, że wskaźnik ten określany jest stosunkiem wartości pojazdu będącego przedmiotem wyceny w stanie nieuszkodzonym do ceny pojazdu nowego tego samego typu i modelu, nie wyjaśnił natomiast ani dlaczego konieczne jest przyjęcie wskaźnika amortyzacji dla ceny części zamiennych, ani na jakiej podstawie przyjął taki właśnie sposób określania wskaźnika amortyzacji. Nie podał również danych niezbędnych do obliczenia tego wskaźnika, w szczególności nie wskazał ceny pojazdu nowego. Również organ ceny takiej nie ustalił, co uniemożliwia weryfikację przyjętego wskaźnika amortyzacji. W ocenie Sądu, opinia biegłego A. O. przyjęta przez organ za podstawę ustaleń, mimo dwukrotnego jej uzupełniania jest lakoniczna, nie zawiera szczegółowych i wyczerpujących ustaleń, nie wskazuje zastosowanej metody szacowania wartości samochodu, nie odnosi się do rzeczywistego zakresu uszkodzeń samochodu, a bezkrytyczne przyjęcie jej za podstawę przez organy oznacza wadliwe ustalenie kluczowej dla sprawy okoliczności faktycznej, powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym miejscu przypomnieć należy, że dowód z opinii biegłego (art. 197 Ordynacji podatkowej) jest tylko jednym z dowodów w sprawie i podlega ocenie przez organ, tak jak wszystkie pozostałe. Zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), stanowi, że organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ nie powinien opinii biegłego traktować jako jedynego i przesądzającego dowodu w sprawie, gdyż stanowi ona jedynie część materiału dowodowego, który podlega swobodnej ocenie, jak każdy inny dowód. Co prawda organ nie będzie dysponował takim jak biegły poziomem wiedzy technicznej (wiadomości specjalnych), jednak może ocenić opinię pod względem jej zupełności, adekwatności, spójności, logiki i zgodności z zasadami doświadczenia życiowego. Jeżeli opinia nie wyjaśnia dogłębnie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, organ powinien zwrócić się do biegłego o jej uzupełnienie, doprecyzowanie. Tego jednak w niniejszej sprawie organy celne nie uczyniły. Ocena przez biegłego wartości importowanego pojazdu musi mieć charakter maksymalnie zindywidualizowany – odnosić się do konkretnego pojazdu i uwzględniać jego indywidualne cechy, w tym i stopień uszkodzeń wymagających naprawy bądź zużycia powstałego w wyniku normalnej eksploatacji. Automatyczne określenie dopuszczalnego progu korekty wartości pojazdu, ze względu na ograniczenia wynikające z zastosowanych metod (w niniejszej sprawie programu komputerowego) wymogom tym nie odpowiada. Z opinii z dnia [...] maja 2012 r. oraz opinii uzupełniającej nie wynika, jaki był dokładnie zakres uszkodzeń pojazdu, jakie były koszty naprawy i dlaczego biegły przyjął taką a nie inną wartość korekty. Obowiązkiem biegłego było dokładne wyjaśnienie w jaki sposób obliczył wartość rynkową sprowadzonego samochodu i szczegółowe omówienie korekt. W tym zakresie zarzuty skargi są uzasadnione. Opierając się na wadliwej opinii biegłego organ nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, w zakresie faktów kluczowych dla jej rozstrzygnięcia – wartości pojazdu, stanowiącej podstawę określenia wartości celnej. Stanowi to naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania – zasady prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Organ bezkrytycznie przyjął za biegłym koszty naprawy pojazdu pomniejszone o 50% wartość części zamiennych z tytułu ich amortyzacji, mimo że skarżący w toku postępowania podnosił zarzuty, co do prawidłowości opinii biegłego O. w tym zakresie. Żaden z organów nie wyjaśnił jednak, dlaczego przyjął korektę w takiej wysokości. Tego rodzaju uchybienie procesowe należy potraktować, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Uchylenie zaskarżonej decyzji powoduje konieczność ponownego rozstrzygnięcia sprawy przez Dyrektora Izby Celnej, który powinien wezwać biegłego A. O. do uzupełnienia opinii w omówionym powyżej zakresie. Skoro biegły przyjmuje metodę szacowania wartości, powinien szczegółowo opisać uszkodzenia sprowadzonego samochodu i koszt naprawy pojazdu oraz wyjaśnić, dlaczego przyjął 50% amortyzację części zamiennych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.