III SA/Lu 854/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk, WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Michał Fiut, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu czynności związanych z bieżącym nadzorem sanitarnym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz K. S. kwotę [...] zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] , po rozpatrzeniu odwołania [...] , utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2015 r., którą Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] ustalił opłatę z tytułu czynności związanych z bieżącym nadzorem sanitarnym oraz zobowiązał do jej uiszczenia w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 15 grudnia 2014 r. stwierdzono, że w Niepublicznym Zespole Opieki Zdrowotnej Lekarz Domowy [...] w [...] nie przestrzegano wymagań higienicznych i zdrowotnych. W związku z wynikiem kontroli, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] nakazał usunięcie nieprawidłowości. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] , [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] ustalił opłatę w wysokości 84 zł z tytułu czynności związanych ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] , po rozpatrzeniu odwołania [...] , utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że opłata przewidziana w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.) pobierana jest nie tylko za badania, ale także za wykonywane przez stacje sanitarno-epidemiologiczne inne czynności, do których zalicza się kontrolę sanitarną. Zgodnie zaś z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 36, poz. 203), wysokość opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania. Opłata ustalona w decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego obejmuje koszty bezpośrednie w kwocie 56,35 zł, na którą składa się średnie wynagrodzenie pracowników wykonujących badania lub inne czynności, wraz z pochodnymi od wynagrodzeń, obliczone jako iloczyn stawki godzinowej (21 zł) i czasu pracy pracownika przeprowadzającego kontrolę (według protokołu 2 godziny 10 minut) oraz koszty podróży służbowych - 11,20 zł. Natomiast koszty pośrednie w kwocie 27,40 zł obejmują: - średnie wynagrodzenie pracowników administracji i obsługi wraz pochodnymi od wynagrodzeń - 25,40 zł; - koszty usług pocztowych, telekomunikacyjnych i pralniczych - 0,57 zł; - koszty zużytej energii elektrycznej, wody i gazu - 0,67 zł; - koszty zakupu, zużycia i konserwacji aparatury i sprzętu - 0,53 zł; - koszty transportu - 0,23 zł. Organ podniósł, że koszty pośrednie to kwota stała, uśredniona i niezależna bezpośrednio od ilości godzin pracy przynależnych do czynności związanych z daną kontrolą. Na koszty pośrednie w kwocie 27,40 zł składa się przede wszystkim kwota 25,40 zł tytułem średniego wynagrodzenia pracowników administracji i obsługi wraz pochodnymi od wynagrodzeń. Pozostałe koszty, w kwotach poniżej 1 zł w zakresie kosztów przewidzianych w punktach 2-5 § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r., są symboliczne. Stanowią one koszty związane z działalnością powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej. Koszty pośrednie, określone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na kwotę 27,40 zł, zostały ustalone zarządzeniem Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w oparciu o dane ekonomiczne odnośnie funkcjonowania powiatowej stacji sanitarno-epidemiologicznej. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywatela do organów państwowych; - art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji poniesionych kosztów prowadzonej kontroli oraz sposobu ich wyliczenia; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, poprzez nieprawidłowe zastosowanie i niewskazanie przyczyn obciążenia kosztami tak co do samej zasady, jak i wysokości. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz poprzedzającej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] . W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontrolują zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega uwzględnieniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., ustalającą opłatę w wysokości 84 zł z tytułu czynności wykonywanych w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego oraz zobowiązującą do zapłaty tej kwoty [...] , jako prowadzącego Niepubliczny Zespół Opieki Zdrowotnej Lekarz Domowy [...]. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 z późn. zm., obecnie Dz.U. z 2015 r., poz. 1412). Zgodnie z art. 1 wymienionej ustawy Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami: 1) higieny środowiska, 2) higieny pracy w zakładach pracy, 3) higieny radiacyjnej, 4) higieny procesów nauczania i wychowania, 5) higieny wypoczynku i rekreacji, 6) zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku, 7) higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne – w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. W świetle art. 2 ustawy wykonywanie zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej określonych w art. 1 polega na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej. Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne (art. 4 ustawy). Przepis art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi zaś, że za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Według ust. 2 art. 36 za badania laboratoryjne i inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań. Stosownie do art. 37 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w postępowaniu przed jej organami stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z powołanych przepisów wynika, że nałożenie opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest dopuszczalne dopiero po ustaleniu, iż doszło do naruszenia wynikających z właściwych przepisów wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz ustaleniu podmiotu (osoby lub jednostki organizacyjnej), na której ciąży prawny obowiązek przestrzegania tych wymagań. W niniejszej sprawie pozostawało poza sporem, że w prowadzonym przez skarżącego [...] niepublicznym zespole opieki zdrowotnej w dniu 15 grudnia 2014 r. została przeprowadzona kontrola, w toku której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. Skutkowało to wydaniem przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nakazującej usunięcie nieprawidłowości. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. i tym samym stała się ostateczna (art. 16 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 110 k.p.a. rozstrzygając w niniejszej sprawie organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej były związane przedmiotową decyzją. Zatem [...] jest podmiotem obowiązanym do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, przy czym nie zachodzi przewidziany w art. 36 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wyjątek, który wyłączałby pobranie na podstawie art. 36 ust. 1 tej ustawy opłat za badania laboratoryjne i inne czynności wykonane przez organ sanitarny w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego. Jeśli chodzi o wysokość opłaty ustalonej w związku z przeprowadzonymi czynnościami kontrolnymi na kwotę 84 zł, organy obu instancji odwołały się do przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 36, poz. 203). Wymienione rozporządzenie zostało wydane w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 36 ust. 4 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, umocowującą ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne i inne czynności, o których mowa w ust. 1-3 art. 36 ustawy, z uwzględnieniem kosztów ich wykonania. Zgodnie z § 1 rozporządzenia z dnia 5 marca 2010 r., określa ono sposób ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności, o których mowa w art. 36 ust. 1 - 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wysokość opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania (§ 2 rozporządzenia). Stosownie do § 3 rozporządzenia - do bezpośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności obejmujące: 1) średnie wynagrodzenie pracowników stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne lub inne czynności, obliczane według godzinowych stawek osobistego zaszeregowania wraz z pochodnymi od wynagrodzenia; 2) koszty materiałowe, w tym w szczególności koszty odczynników i innych materiałów pomocniczych; 3) koszty podróży służbowych pracowników, w tym koszty należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej; 4) przeciętne koszty związane z działalnością rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych. Wedle zaś § 4 rozporządzenia - do pośrednich kosztów wykonania badań laboratoryjnych oraz innych czynności zalicza się koszty działalności stacji sanitarno-epidemiologicznych poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności, obejmujące: 1) średnie wynagrodzenie pracowników administracji i obsługi wraz z pochodnymi od wynagrodzenia; 2) koszty usług pocztowych, telekomunikacyjnych i pralniczych; 3) koszty zużytej energii elektrycznej, wody i gazu; 4) koszty zakupu, zużycia i konserwacji aparatury i sprzętu laboratoryjnego; 5) koszty transportu. Jak stanowi § 5 rozporządzenia, do wysokości kosztów bezpośrednich określonych na podstawie § 3 dolicza się wysokość kosztów pośrednich, o których mowa w § 4. Natomiast czas pracy pracownika niezbędny do wykonania badania laboratoryjnego oraz innej czynności, stanowiący podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 pkt 1, określa dyrektor stacji sanitarno-epidemiologicznej na wniosek kierownika właściwej komórki organizacyjnej stacji sanitarno-epidemiologicznej (§ 6 rozporządzenia). Jak wynika z przywołanych przepisów, określają one szczegółowo sposób ustalania przez organy wysokości opłaty. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podobnie jak w decyzji organu pierwszej instancji, wskazane zostały składniki opłaty, w tym w zakresie kosztów bezpośrednich, jak i pośrednich. Jednakże, mimo zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy nie wyjaśnił podstaw i sposobu obliczenia konkretnej wysokości w odniesieniu do każdego z poszczególnych elementów opłaty, co uniemożliwia weryfikację kwoty opłaty i ocenę prawidłowości jej ustalenia jako całości. Należy podkreślić, że nie jest w tym zakresie wystarczające odwołanie się w decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do zarządzenia Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., mającego stanowić podstawę ustalenia kosztów pośrednich na kwotę 27,40 zł. W aktach sprawy brak bowiem wymienionego zarządzenia, co nie pozwala na zapoznanie się z jego treścią przez stronę, a także na merytoryczną kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia organu przez Sąd. Trzeba przy tym uznać za nietrafny podniesiony przez organ argument o symbolicznej wysokości kosztów pośrednich, poza średnim wynagrodzeniem pracowników administracji i obsługi wraz z pochodnymi od wynagrodzenia. Wysokość opłaty obciążającej osobę lub jednostkę organizacyjną obowiązaną do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, a więc także wysokość poszczególnych składników opłaty, niezależnie od ich wielkości, musi bowiem znajdować podstawę w obowiązujących przepisach prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono również podstaw obliczenia kosztów podróży służbowych na kwotę 11,20 zł. Organ odwoławczy nie podał także, jakimi danymi kierował się przyjmując w ramach własnych ustaleń wysokość przyjętej przez organ pierwszej instancji stawki za godzinę pracy pracownika wykonującego kontrolę w dniu 15 grudnia 2014 r. (w kwocie 21 zł). Organ odwoławczy nie wyjaśnił również podstawy prawnej decyzji w zakresie utrzymanego w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji zobowiązującego skarżącego do uiszczenia ustalonej kwoty opłaty w terminie 14 dni od doręczenia decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] . Jak wskazano już wyżej, na mocy art. 37 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w postępowaniu przed organami Inspekcji stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Trzeba zaś podkreślić, że w świetle przepisów tego kodeksu działanie organu odwoławczego wymaga rozpatrzenia zarzutów zawartych w odwołaniu, jednakże nie zamyka się w tym zakresie, gdyż wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ drugiej instancji ponownie rozpoznaje sprawę merytorycznie. Ponadto konsekwencją stosowania w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest również zastosowanie przepisu art. 107 k.p.a. Norma art. 107 § 1 k.p.a. ustanawia, obok innych wymogów decyzji, obowiązek organu zawarcia w niej uzasadnienia faktycznego i prawnego. W myśl § 3 tego artykułu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji powinno zatem obejmować pełną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia, w tym ustosunkowanie się do zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Legalność decyzji administracyjnej wymaga bowiem jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. W świetle art. 11 k.p.a. motywy decyzji organu odwoławczego powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Omawianą zasadę narusza organ w szczególności wówczas, gdy nie ustosunkowuje się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 67). Powyższe zasady uzasadnienia decyzji w postępowaniu administracyjnym wiążą się także ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Z przyczyn wskazanych wcześniej uzasadnienie zaskarżonej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie odpowiada powyższym wymogom. Natomiast braki uzasadnienia decyzji w zakresie elementów przewidzianych przepisem art. 107 § 3 k.p.a. uniemożliwiają dokonanie przez Sąd oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia meritum sprawy, co skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego, którego przepisy znajdują zastosowanie do decyzji wydawanych w kontrolowanym postępowaniu, nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy uznaje się za naruszenie podstawowych zasad postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98). Aby prawidłowo ocenić wydaną przez organ decyzję, Sąd musi dysponować wyrażonym w uzasadnieniu decyzji stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) będących podstawą wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i ich szczegółowego omówienia w uzasadnieniu decyzji, ze wskazaniem podstaw tych ustaleń w zgromadzonym materiale dowodowym oraz przedstawieniem przyczyn, dla których pozostałym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także omówienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Ponownie rozstrzygając w sprawie organ obowiązany jest więc poczynić stosowne, szczegółowe ustalenia w zakresie wynikających z przepisów prawa przesłanek ustalenia opłaty, a także szczegółowo rozważyć zarzuty podniesione przez skarżącego, a następnie zawrzeć wszystkie wymienione elementy w uzasadnieniu decyzji, które winno odpowiadać normie art. 107 § 3 k.p.a., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę wydaną decyzją. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniają przepisy art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.