III SA/Lu 861/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kowalczyk,, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. Ś. P.U.H.P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dzielenia odmawiającą M. Ś. zezwolenia kat. I na przejazd pojazdów nienormatywnych po drodze wojewódzkiej nr [...] na odcinku G.-D.-T.-F.. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący w dniu [...] stycznia 2016 r. wniósł o wydanie zezwolenia w trybie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm. – dalej jako "p.r.d."), zgodnie z którym ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony, m.in. pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Według § 1 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 764) rozporządzenie określa: 1) warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego, zwanych dalej "zezwoleniami"; 2) sposób i tryb wydawania zezwoleń; 3) warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego, w tym przejazdu przez most lub wiadukt oraz 4) wzory zezwoleń oraz wzory dokumentów związanych z ich wydawaniem. Stosownie do § 10 ust. 1 powołanego rozporządzenia, warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi spełniający następujące wymagania: 1) na drodze nie występują przełomy lub osuwiska; 2) wysokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przynajmniej o 0,1 m większa niż wysokość pojazdu wraz z ładunkiem; w przypadku obiektu inżynierskiego dotyczy to każdego punktu obiektu w miejscu przejazdu; 3) szerokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przynajmniej o 1,0 m większa niż szerokość pojazdu wraz z ładunkiem; 4) ocena stanu technicznego dźwigarów lub pomostu obiektu mostowego dokonywana zgodnie z przepisami o numeracji i ewidencji dróg publicznych oraz obiektów mostowych jest równa lub większa niż 3 (w skali od 0 do 5). Ponadto przepis § 10 ust. 2 rozporządzenia oprócz wymagań, o których mowa w ust. 1 przewiduje, że przejazd pojazdu nienormatywnego nie może powodować przekroczenia bezpiecznego poziomu wytężenia materiału w konstrukcji nośnej drogowego obiektu inżynierskiego, określonego za pomocą parametrów: 1) w konstrukcji niosącej przęseł nie powstają siły wewnętrzne większe od wywołanych charakterystycznym obciążeniem przyjętym do projektowania zwiększonym o 30% lub 2) w wyniku analizy sił wewnętrznych i naprężeń: a) w stali konstrukcyjnej i zbrojeniowej – naprężenia główne nie przekraczają ? wytrzymałości charakterystycznej stali, b) w betonie zbrojonym i sprężonym – naprężenia główne nie przekraczają ? wytrzymałości charakterystycznej betonu na ściskanie, c) w betonie sprężonym – naprężenia rozciągające nie przekraczają wytrzymałości charakterystycznej betonu na rozciąganie, d) w stali sprężającej – naprężenia trwałe nie przekraczają ˝ wytrzymałości charakterystycznej stali. Na odcinku drogi wojewódzkiej objętym wnioskiem strony występują spękania i przełomy typu lekkiego oraz obowiązuje zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 12 t. Stan nawierzchni drogi jest opisany w dzienniku objazdów i udokumentowany materiałem fotograficznym. W ocenie organów orzekających, dopuszczenie ruchu o zwiększonym nacisku na oś groziłoby dalszą degradacją nawierzchni drogi i stanowiłoby bezpośrednie zagrożenie dla ruchu drogowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję skarżący M. Ś. zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to jest: . art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak podjęcia odpowiednich czynności mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, niewykazanie w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności dających podstawę do wydania decyzji odmownej, w tym przede wszystkim zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego; . art. 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na ich dowolnej interpretacji; . art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej; . art. 104 k.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy polegające na wykroczeniu w rozstrzygnięciu poza ramy wniosku o wydanie zezwolenia; . art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta była wadliwa i została wydana z pominięciem zaleceń organu odwoławczego. 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r., poprzez błędną jego interpretację, który to przepis dotyczy wyznaczania trasy pojazdu nienormatywnego przekraczającego określone normy, np. ze względu na swoją konstrukcję bądź wymiary, a nie pojazdów używanych przez skarżącego. W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, dlatego podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Granice niniejszej sprawy wyznaczone zostały złożonym przez skarżącego wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r., z jakim wystąpił on jako przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do Zarządu Dróg Wojewódzkich w L.. Wniosek ten dotyczył wydania zezwolenia kategorii I oraz 2 wypisów, na przejazd jednego pojazdu nienormatywnego na okres 12 miesięcy, obejmujący przejazd w terminie od [...] stycznia 2016 r. do [...] stycznia 2017 r. po drodze wojewódzkiej DW nr [...], którego wymiary oraz rzeczywista masa całkowita nie są większe od dopuszczalnych, a naciski osi nie są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, w celu umożliwienia dojazdu do: bazy firmy (T.-K. 200), kopalni piasku w D. , Kopalni [...] przez miejscowość G., miejscowości F. z bazy T.-K. 200. Skoro skarżący w taki sposób określił swoje żądanie skierowane do organu, to zagadnienie, czy pojazd skarżącego objęty złożonym wnioskiem o wydanie zezwolenia był pojazdem nienormatywnym, czy też nie, w ogóle nie było sporne. Z treści samego już bowiem wniosku jasno wynikało, że chodzi o zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii I (pierwszej), a kwestia sporną było to, czy zezwolenie na przejazd tego rodzaju pojazdem może zostać wydane, biorąc pod uwagę lokalizację, rodzaj i stan drogi, po której przejazdy miały być wykonywane. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 128, z późn. zm. – dalej jako "p.r.d."). Według art. 2 pkt 35a p.r.d., pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy (przepis ten został dodany do ustawy z dniem 19 października 2012 r. przez art. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 222 poz. 1321). Do tak sformułowanej ustawowej definicji pojazdu nienormatywnego odwołuje się wprost również przepis art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, z późn. zm.). Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony m.in. pod warunkiem, uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy (pkt 1) oraz przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1 (pkt 2). Zgodnie z art. 64a ust. 1 p.r.d., zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane w celu umożliwienia dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia (art. 64a ust. 2 p.r.d.). Zezwolenie wydaje zarządca drogi właściwy dla drogi, po której ruch ma być wykonywany. Zezwolenie wydaje się, po uiszczeniu opłaty, w terminie 7 dni roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie (art. 64a ust. 3 p.r.d.). Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). W świetle treści załącznika nr 1 Lp. 1, zezwolenie kategorii I dotyczy pojazdów nienormatywnych: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Jednocześnie zezwolenie kategorii I obejmuje drogi gminne, powiatowe i wojewódzkie wskazane w zezwoleniu. Szczegółowy sposób i tryb wydawania zezwoleń uregulowano w wydanym na podstawie art. 64i ust. 1 p.r.d. rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 764). Rozporządzenie to – zgodnie z jego § 1 – określa: 1) warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego, zwanych dalej "zezwoleniami"; 2) sposób i tryb wydawania zezwoleń; 3) warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego, w tym przejazdu przez most lub wiadukt; 4) wzory zezwoleń oraz wzory dokumentów związanych z ich wydawaniem. W myśl § 7 rozporządzenia, podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego składa wniosek o jego wydanie do właściwego organu odpowiednio do kategorii zezwolenia na formularzu według wzoru określonego w załącznikach nr 1-4 rozporządzenia. Stosownie zaś do § 10 ust. 1 rozporządzenia, warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi spełniający następujące wymagania: 1) na drodze nie występują przełomy lub osuwiska; 2) wysokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przynajmniej o 0,1 m większa niż wysokość pojazdu wraz z ładunkiem; w przypadku obiektu inżynierskiego dotyczy to każdego punktu obiektu w miejscu przejazdu; 3) szerokość skrajni drogi lub drogowego obiektu inżynierskiego jest przynajmniej o 1,0 m większa niż szerokość pojazdu wraz z ładunkiem; 4) ocena stanu technicznego dźwigarów lub pomostu obiektu mostowego dokonywana zgodnie z przepisami o numeracji i ewidencji dróg publicznych oraz obiektów mostowych jest równa lub większa niż 3 (w skali od 0 do 5). Oprócz wymagań, o których mowa w ust. 1, przejazd pojazdu nienormatywnego nie może powodować przekroczenia bezpiecznego poziomu wytężenia materiału w konstrukcji nośnej drogowego obiektu inżynierskiego, określonego za pomocą parametrów: 1) w konstrukcji niosącej przęseł nie powstają siły wewnętrzne większe od wywołanych charakterystycznym obciążeniem przyjętym do projektowania zwiększonym o 30% lub 2) w wyniku analizy sił wewnętrznych i naprężeń: a) w stali konstrukcyjnej i zbrojeniowej – naprężenia główne nie przekraczają ? wytrzymałości charakterystycznej stali, b) w betonie zbrojonym i sprężonym – naprężenia główne nie przekraczają ? wytrzymałości charakterystycznej betonu na ściskanie, c) w betonie sprężonym – naprężenia rozciągające nie przekraczają wytrzymałości charakterystycznej betonu na rozciąganie, d) w stali sprężającej – naprężenia trwałe nie przekraczają ˝ wytrzymałości charakterystycznej stali (§ 10 ust. 2 rozporządzenia). Odnosząc powyższe uregulowania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy trzeba przypomnieć, że wniosek skarżącego dotyczył wydania mu zezwolenia kategorii I oraz 2 wypisów na przejazd jednego pojazdu nienormatywnego na okres 12 miesięcy, obejmujący przejazdy w terminie od [...] stycznia 2016 r. do [...] stycznia 2017 r. po drodze wojewódzkiej DW nr [...], którego wymiary oraz rzeczywista masa całkowita nie są większe od dopuszczalnych, a naciski osi nie są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla dróg, po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, w celu umożliwienia dojazdu do: bazy firmy (T.-K. 200), kopalni piasku w D., Kopalni [...] przez miejscowość G., miejscowości F. z bazy T.-K. 200. Organ I instancji pismem z dnia [...] lutego 2016 r. w odpowiedzi na wniosek wydał skarżącemu zezwolenie kategorii I wraz z dwoma jego wypisami na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 12 miesięcy, w terminie od dnia [...] lutego 2016 r. do dnia [...] lutego 2017 r., po drodze wojewódzkiej nr [...] na odcinku G.-D. od km 0+000 do km 15+365 oraz na odcinku T.-F. od km 18+905 do km 24+797: do kopalni piasku w D.. Natomiast decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. (utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją [...] maja 2016 r.), odmówiono udzielenia zezwolenia kategorii I na przejazd pojazdów nienormatywnych po drodze wojewódzkiej nr [...] na odcinku G.-D.-T.-F.). Wyniki kontroli legalności zaskarżonej decyzji wykazują, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Przede wszystkim prawidłowe i nie budzące wątpliwości były ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie w świetle zgromadzonego materiału dowodowego (wpisy z dziennika objazdów – k. 5 akt adm. oraz dokumentacja fotograficzna stanu drogi wojewódzkiej – k. 6, 7 i 8 akt adm.). Z ustaleń tych jednoznacznie wynika, że na drodze wojewódzkiej DW nr [...] występują spękania siatkowe i przełomy typu lekkiego oraz obowiązuje zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 12 t. Okoliczności tych skarżący w istocie nie kwestionował. Stąd też nie doszło do zarzuconych w skardze organowi uchybień proceduralnych w postaci naruszenia przepisów art. 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. W należycie ustalonych okolicznościach faktycznych tej sprawy należało uznać, że zasadne było stanowisko organu, że w niniejszej sprawie zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego nie mogło być ostatecznie skarżącemu udzielone, z uwagi na zły stan techniczny drogi i obowiązujący na odcinku objętym wnioskiem o wydanie zezwolenia zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej przekraczającej 12 t. To właśnie z tego między innymi względu pojazd skarżącego był pojazdem nienormatywnym na objętym wnioskiem o wydanie zezwolenia odcinku drogi. Jest przy tym zrozumiałe, że dopuszczenie ruchu o zwiększonym nacisku na oś na tym odcinku drogi groziłoby dalszą degradacją jej nawierzchni i stanowiłoby groźbę bezpośredniego zagrożenie dla ruchu drogowego. Trafnie organ przyjął, że uwzględnione przez niego reguły określone w powołanych wyżej przepisach, w tym przepisach rozporządzenia wykonawczego (§ 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia), mają zastosowanie do wydawania zezwoleń kategorii I (pierwszej) i przy ich uwzględnieniu nie było możliwe wydanie zezwolenia skarżącemu. Organ należycie wyjaśnił, że wyznaczenie trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest dopuszczalne, jeśli droga spełnia określone wymagania wymienione w § 10 ust. 1 pkt 1-4 rozporządzenia. Tymczasem na odcinku drogi wojewódzkiej DW nr [...] G.-D.-T.-F. wystąpiły spękania i przełomy. Według zaś § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, warunkiem wyznaczenia trasy przejazdu pojazdu nienormatywnego jest stan techniczny drogi spełniający warunek, że "na drodze nie występują przełomy lub osuwiska". Nadto rzeczywista całkowita masa pojazdu objętego wnioskiem o wydanie zezwolenia wynosiła ponad 12 t, co oznacza, że prawidłową była ocena organu, że zachodzą podstawy do odmowy udzielenia zezwolenia. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości stanowisko organu odwoławczego, że dopuszczenie ruchu pojazdu nienormatywnego o zwiększonym nacisku na oś groziłoby dalszą degradacją nawierzchni drogi wojewódzkiej oraz stwarzałoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Stosownie do § 11 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest jednym z kryteriów, które organ właściwy do wydania zezwolenia bierze pod uwagę przy ustalaniu warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego. Wbrew zarzutom skargi organ dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o zebrane dowody, ocenił je zgodnie z art. art. 80 k.p.a., co stanowiło wystarczającą podstawę do negatywnego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego. Organ dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które spełnia wymagania, o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał bowiem fakty, które uznał za udowodnione, wymienił dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił jego podstawę prawną z przytoczeniem stosownych przepisów prawa. Nie znajdują też potwierdzenia zarzuty, jakoby organ z naruszeniem art. 104 k.p.a. nie rozpoznał istoty sprawy i wykroczył poza ramy wniosku o wydanie zezwolenia. Trzeba zauważyć, że skarżący zamierzał uzyskać zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego po drodze wojewódzkiej DW nr [...]. Przedmiotem kontroli w tej sprawie nie było zezwolenie organu I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. (k. 10 akt adm.), lecz odmowa udzielenia zezwolenia, rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją. W związku z tym sądowa kontrola legalności nie mogła dotyczyć także kwestii podniesionej w skardze, dotyczącej udzielenia zezwolenia, które było odmienne od wniosku skarżącego. Wyjaśniono już, że zgodnie z art. 64a ust. 1 p.r.d., zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane w celu umożliwienia dojazdu do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej w zezwoleniu. Zezwolenie uprawniające do ruchu po całej drodze wojewódzkiej DW nr [...] nie mogło być zgodnie z wnioskiem wydane, z uwagi na stan techniczny nawierzchni jezdni i stwierdzone występujące spękania i przełomy na odcinku drogi objętej wnioskiem o wydanie zezwolenia. Niezasadny jest też zarzut skargi, że w każdym przypadku zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego powinno być wydane na wniosek zainteresowanego podmiotu, a ustawa Prawo o ruchu drogowym określa jedynie podstawy odmowy udzielenia zezwolenia tylko w przypadku, kiedy wnioskodawca ubiega się o zezwolenie kategorii III-VI (art. 64c ust. 2 p.r.d.) oraz kategorii VII (art. 64d ust. 2 p.r.d.). Trzeba zwrócić uwagę, że organy w ogóle przepisów tych nie stosowały, a więc nie mogły dopuścić się ich naruszenia, skoro dotyczą one zezwoleń innych kategorii niż ta, której domagał się skarżący zainteresowany uzyskaniem zezwolenia kategorii I. Tym samym organ nie był uprawniony do modyfikowania żądania zgłoszonego przez stronę i orzekania z "urzędu" bez wyraźnego wniosku strony. Niezasadny był też zarzut, by rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych nie miało zastosowania do zezwoleń kategorii I na przejazd pojazdów nienormatywnych. Wynika to wyraźnie z przepisów § 1, § 10 i § 12 tego rozporządzenia, skoro reguluje ono nie tylko kwestie wyznaczania trasy pojazdu nienormatywnego przekraczającego określone normy ze względu na swoją konstrukcję czy wymiary, ale również tryb wydawania zezwoleń na wniosek zainteresowanych podmiotów dysponujących określonymi pojazdami. W konsekwencji to wyłącznie strona jako podmiot zainteresowany uzyskaniem zezwolenia decyduje o tym, jaką kategorię zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym chce uzyskać, a organ zobowiązany jest do rozstrzygnięcia takiego żądania. Z przytoczonych względów zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł w sentencji wyroku.