III SA/Lu 864/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR), po rozpatrzeniu odwołania S. S., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW) na rok 2009. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu 27 kwietnia 2009 r. S. S. złożył wniosek o przyznanie płatności ONW na rok 2009. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Kierownik BP ARiMR w C. przyznał płatność w łącznej wysokości 2.695,74 zł, po uwzględnieniu potrąceń wynikających z różnicy między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie uzasadniono rażącym naruszeniem przepisów rozporządzeń unijnych dotyczących płatności ONW ze względu na błędne ustalenie powierzchni działek kwalifikującej się do płatności, co skutkowało przyznaniem płatności w wysokości niezgodnej z przepisami. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. odmówił przyznania płatności ONW, jednak w wyniku odwołania strony Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił tą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia (decyzja z dnia [...] marca 2013 r., nr [...]). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. wydał nową decyzję przyznającą płatność ONW (decyzja z dnia [...] października 2013 r., nr [...]), jednak i ta decyzja została uchylona w następstwie odwołania strony przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. przyznał S. S. płatność ONW w kwocie 1079,37 zł, po zmniejszeniu wynikającym z różnicy między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Od powyższej decyzji S. S. wniósł odwołanie, zarzucając brak należytego zbadania materiału dowodowego, co doprowadziło do dokonania ustaleń niezgodnych ze stanem faktycznym, a także naruszenie przepisów prawa Unii Europejskiej poprzez przyznanie płatności w zmniejszonej wysokości mimo przesłanek do uwzględnienia wniosku. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się na krajowe przepisy stanowiące podstawę przyznawania płatności ONW – ustawę z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 ze zm.; dalej rozporządzenie w sprawie płatności ONW). Organ powołał także obszernie przepisy prawa UE dotyczące systemu identyfikacji działek rolnych na potrzeby przyznawania płatności, w szczególności kontroli kwalifikowalności deklarowanych przez rolników powierzchni działek. W dalszej kolejności organ powołał się na rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE, seria L, Nr 141, s. 18, ze zm.). Organ wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia pomoc z tytułu ONW przysługuje do powierzchni nie większej niż wyznaczony maksymalny kwalifikowalny obszar. Ustalenie, czy dane grunty kwalifikują się do objęcia pomocą następuje w wyniku kontroli administracyjnej, która dotyczy zgodności między działkami zadeklarowanymi we wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Weryfikacja ta opiera się na porównaniu danych zawartych we wniosku z zapisanym w systemie identyfikacji działek rolnych maksymalnym obszarem kwalifikowalnym wyznaczonym na poszczególnych działkach ewidencyjnych, na których znajdują się deklarowane działki rolne. Maksymalny obszar kwalifikowalny wyznaczany jest jako różnica pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a powierzchniami nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, wody, drogi, nieużytki, siedliska mieszkalne itp.). Powierzchnia maksymalnego obszaru kwalifikowalnego (PEG) wyznaczonego na danej działce jest powierzchnią uprawnioną do płatności. Organ zauważył, że skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2009 po raz pierwszy, w związku z czym nie otrzymał spersonalizowanego formularza wniosku wraz z informacją dotyczącą maksymalnego obszaru kwalifikującego się do jednolitej płatności obszarowej na każdej z działek ewidencyjnych ani materiałów graficznych. Powołując się na kontrolę administracyjną przeprowadzoną w oparciu o o bazę referencyjną w systemie informacji geograficznej (LPIS) oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego na aktualnym obrazie ortofotomapy organ dokonał następujących ustaleń co do powierzchni kwalifikującej się do płatności: - działka rolna A (działka ewidencyjnej nr [...]) – pow. kwalifikująca się do płatności - 0,59 ha (z powierzchni deklarowanej we wniosku - 0,60 ha wykluczona została powierzchnia 0,01 ha – stojąca woda) - działka rolna E (dz. ewid. nr [...]) – pow. kwalifikująca się do płatności - 2,31 ha (z powierzchni deklarowanej we wniosku - 2,40 ha wykluczona została powierzchnia 0,09 ha - zadrzewienia oraz zabudowania podlegające wyłączeniu); - działka rolna K (dz. ewid. nr [...]) – pow. kwalifikująca się do płatności - 1,42 ha (z powierzchni deklarowanej we wniosku - 4,35 ha wykluczona została powierzchnia 2,93 ha; ortofotomapę wykonano pierwotnie ze zdjęć z 2004 r., które nie obrazowały rzeczywistej powierzchni PEG na rok 2009, w związku z czym weryfikacji PEG dokonano w oparciu o ortofotomapę sporządzoną na podstawie zdjęć lotniczych wykonanych w 2009 r.; ustalono, że w granicach działki znajduje się teren zadrzewiony i zakrzaczony podlegający wyłączeniu); - w przypadku działek rolnych B i C (obie dz. ewid. nr [...]) – powierzchnie deklarowane we wniosku (odpowiednio: 1,68 ha i 1, 30 ha) zostały zmniejszone przez stronę w złożonej w dniu 2 października 2009 r. korekcie wniosku do powierzchni odpowiednio 1,28 ha i 0,89 ha. W efekcie powierzchnia działek rolnych stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej wyniosła 13,71 ha, zaś powierzchnia deklarowana we wniosku - 17,55 ha. Różnica wynosi 3,84 ha, co stanowi 28 % powierzchni stwierdzonej. Biorąc pod uwagę te ustalenia organ zastosował redukcję przyznanej kwoty płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy, tj. 2 x 3,84 ha = 7,68 ha, powołując się na art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE, seria L, Nr 368, s. 74, ze zm.). Ostateczną kwotę płatności ustalono z uwzględnieniem tego pomniejszenia. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy powołał się na przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, z których wynika, że pomoc przyznawana jest na wniosek, zatem to wnioskodawca sam określa treść swojego żądania, a decyzja organu w sprawie płatności wydawana jest w oparciu o dane podane we wniosku przez wnioskodawcę. Organ wskazał również, że przepisy wspomnianej ustawy modyfikują zasady ogólne postępowania administracyjnego, m.in. zasadę prawdy materialnej. W związku z tym z przepisów ustawy wynika, że na ARiMR nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności, organ ma jedynie obowiązek rozpatrzyć cały materiał dowodowy wskazany we wniosku i innych dokumentach przedstawionych przez wnioskodawcę. W skardze do sądu administracyjnego S. S. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez brak należytego zebrania materiału dowodowego i właściwej analizy, co doprowadziło do ustaleń niekorzystnych dla skarżącego, a także przez przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie ustawy o płatnościach bezpośrednich przez odmowę przyznania płatności za 2009 r. i rozporządzenia nr 796/2004 poprzez jego zastosowanie mimo istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku. Uzasadniając zarzuty skarżący podniósł, że nie jest winy nieprawidłowości, gdyż złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym, ponadto nie wskazano mu żadnych możliwości podjęcia działań naprawczych. Zarzucił także brak wyjaśnienia, dlaczego wyniki kontroli przeprowadzonej kilka lat później (2010-2013 r.) pozwoliły na rzekomo niewątpliwe ustalenia co do stanu nieruchomości w 2009 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie), jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W przeciwnym razie Sad skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując analizy zaskarżonego aktu oraz całości postępowania organów Sad doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Zaskarżona decyzja została wydana wobec potrzeby uwzględnienia w rozstrzygnięciu dotyczącym pomocy ONW za 2009 r. powierzchni referencyjnej. Organy po uwzględnieniu areału faktycznie uprawnionego do płatności w ramach części działek, wyliczonego głównie o zdjęcia lotnicze, wydały kwestionowane decyzje gdzie powierzchnię uprawnioną do płatności ONW oszacowano na poziomie 13,71 ha. Z kolei zarzuty skargi sprowadzały się głównie do kwestionowania przez skarżącego powierzchni przyjętej przez organy jako uprawnionej do płatności, która zdaniem skarżącego powinna zostać objęta płatnością w zakresie wskazanym we wniosku. Zatem z uwagi na powyższe i na charakter płatności, o jakie skarżący się ubiegał, postępowanie wyjaśniające było skoncentrowane na ustaleniu, jaka część powierzchni zadeklarowanej przez stronę w jej wniosku o przyznanie ww. wsparcia jest uprawniona do jego przyznania. Podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności w zakresie ubiegania się o pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania jest § 2 pkt 1, 2 i 5 wspomnianego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 oraz art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Dokonując oceny sprawy w świetle stanu prawnego wskazanego powyżej Sąd uznał, że organy podjęły wszelkie niezbędne działania celem właściwego ustalenia stanu faktycznego, który następnie został prawidłowo oceniony zgodnie z zasadami logiki. Przy ustalaniu obszaru powierzchni uprawnionej do płatności wzięto pod uwagę wyniki kontroli administracyjnej, dołączone do nich ortofotomapy wykonane ze zdjęć lotniczych z lat 2004 – 2012 oraz oświadczenia skarżącego. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE, seria L, nr 368, s. 74 ze zm.), wnioski o wsparcie i kolejne wnioski o płatność są sprawdzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację przestrzegania warunków przyznawania wsparcia. Państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu administrowania i kontroli (dawniej ZSZiK - nazwa zintegrowanego systemu zmieniona rozporządzeniem Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 tytuł II rozdział 4). Stosownie do art. 14 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE, seria L, nr 30, s. 16 ze zm.), każde państwo członkowskie ustanawia i prowadzi zintegrowany system administrowania i kontroli (zwany dalej "systemem zintegrowanym"). System zintegrowany obejmuje następujące elementy: (a) skomputeryzowaną bazę danych; (b) system identyfikacji działek rolnych; (c) system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności; (d) wnioski o pomoc; (e) zintegrowany system kontroli; (f) jednolity system rejestrowania tożsamości każdego rolnika, który składa wniosek o pomoc. Zgodnie z art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność, co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 (tzw. system LPIS). Stosownie do art. 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1975/2006 przeprowadza się kontrole administracyjne wszystkich wniosków o wsparcie i wniosków o płatność; kontrole te obejmują wszystkie elementy, których kontrola za pomocą działań administracyjnych jest możliwa i stosowna. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, Agencja przeprowadza kontrole, w tym kontrole na miejscu w zakresie określonym w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy. Szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli zostały określone w rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną może zatem zostać ustalona zarówno w wyniku kontroli administracyjnej, jak i w wyniku kontroli na miejscu. Wyniki uzyskane w drodze jednego lub drugiego rodzaju kontroli mają równoprawne znaczenie. Z przytoczonych regulacji wynika, że organy Agencji mogą przeprowadzać kontrole administracyjne wniosków, jak również kontrole w terenie, w celu weryfikacji danych zadeklarowanych przez producentów rolnych. Wyniki takich kontroli są dla organów podstawą do ustalenia obszaru użytkowanego rolniczo oraz sposobu jego zagospodarowania, jako spełniającego wymogi unijne i krajowe do zakwalifikowania powierzchni do uzyskania określonej płatności. Weryfikując prawidłowość zaskarżonych rozstrzygnięć w oparciu o powyższe przepisy prawa i tak zgromadzony materiał Sąd stwierdził, że organy miały podstawy do przyjęcia, że powierzchnia uprawniona za 2009 r. do płatności ONW była mniejsza niż powierzchnia, którą strona zadeklarowała we wniosku o przyznanie tej płatności. Niezgodność ta została ustalona na podstawie porównania powierzchni zadeklarowanych w ramach kwestionowanych działek oraz powierzchni referencyjnych (tzw. PEG) wyliczonych dla tych obszarów i zapisanych w systemie LPIS. Wyniki tego porównania oraz pomiary zakwestionowanego obszaru przeprowadzone na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach lotniczych (pochodzących rn.in. z 2009 r.) nie pozwalały na uznanie, że na całej jego powierzchni, zgodnie z normami i wymogami prowadzona była przez skarżącego działalność rolnicza w okresie istotnym dla płatności, o które wystąpiono. Sąd podziela stanowisko organu, że wobec faktu, iż wniosek skarżącego dotyczył płatności za 2009 r., dla oceny prawidłowości ustalenia obszaru uprawnionego do płatności, nie mogą być przesądzające dane zgromadzone w zasobie ARiMR w 2004. Jest to o tyle zasadne, że organ dysponuje zdjęciami lotniczymi kwestionowanych działek z sierpnia 2009 r., co – jak słusznie przyjął organ – jest najbardziej miarodajne dla odzwierciedlenia stanu istniejącego w 2009 r. Sąd podkreśla przy tym, że organy podejmując próbę odtworzenia stanu istniejącego na kwestionowanych działkach w 2009 r. wzięły pod uwagę stan tych działek istniejący w okresie wcześniejszym i późniejszym (widoczny na ortofotomapach). W ten sposób dokonano skrupulatnej analizy zmian stanu zadrzewień i zakrzaczeń, tak aby końcowo ustalić stan faktyczny istniejący w 2009 r. Zawartość ww. zdjęć pozwalała m.in. na przyjęcie, że w 2009 r. działki te były zadrzewione i zakrzewione, w większym stopniu niż w roku 2004. Na działce oznaczonej nr 36 położonej w Janostrowie stwierdzono wodę stojącą, a na działce oznaczonej nr 99 zabudowania. Takie ustalenie było jedną z podstaw przyjęcia powierzchni uprawnionej na poziomie kwestionowanym przez skarżącego. Podkreślić przy tym należy, że organ II instancji zgromadził odnośnie kwestionowanych działek stosunkowo dużą ilość rysunków – ortofotomap wykonanych ze zdjęć lotniczych. W ocenie Sądu jakość tych rysunków jest na tyle dobra, że pozwala na jednoznaczną ocenę sytuacji na tych działkach w okresach, w których je wykonano, tj. na ustalenie jaki jest obszar uprawny, a jaki jest pokryty zadrzewieniami i zakrzaczeniami, wodą i zabudowaniami. Wobec dokonania pomiaru na aktualnym obrazie ortofotomapy wykluczono z płatności następujące powierzchnie: - z działki rolnej A położonej w J. gm. D. (działka ewidencyjnej nr [...]) wykluczona została powierzchnia 0,01 ha – stojąca woda; powierzchnia kwalifikująca się do płatności - 0,59 ha (z powierzchni deklarowanej we wniosku - 0,60 ha; - z działki rolnej E położonej w J. (dz. ewid. nr [...]) wykluczona została powierzchnia 0,09 ha - zadrzewienia oraz zabudowania podlegające wyłączeniu; powierzchnia kwalifikująca się do płatności - 2,31 ha z powierzchni deklarowanej we wniosku - 2,40 ha; - z działki rolnej K położonej w J. (dz. ewid. nr [...]) wykluczona została powierzchnia 2,93 ha, w granicach działki znajduje się teren zadrzewiony i zakrzaczony podlegający wyłączeniu; powierzchnia kwalifikująca się do płatności - 1,42 ha z powierzchni deklarowanej we wniosku - 4,35 ha; - w przypadku działek rolnych B i C położonych w J. (obie dz. ewid. nr [...]) powierzchnie deklarowane we wniosku (odpowiednio: 1,68 ha i 1, 30 ha) zostały zmniejszone przez stronę w złożonej w dniu 2 października 2009 r. korekcie wniosku do powierzchni odpowiednio 1,28 ha i 0,89 ha. W efekcie powierzchnia działek rolnych stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej wyniosła 13,71 ha, zaś powierzchnia deklarowana we wniosku - 17,55 ha. Różnica wynosi 3,84 ha, co stanowi 28% powierzchni stwierdzonej. Biorąc pod uwagę te ustalenia organ prawidłowo zastosował redukcję przyznanej kwoty płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy, tj. 2 x 3,84 ha = 7,68 ha, powołując się na art. 16 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006. Ostateczną kwotę płatności ustalono z uwzględnieniem tego pomniejszenia. Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie zasad ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Stan faktyczny ustalony na dzień składania wniosku jak i wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania skarżącemu płatności ONW na rok 2009, dawał podstawy do przyjęcia, iż w przypadku tej płatności powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych – 17,55 ha, nie była zgodna z powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli administracyjnej i wynoszącą 13,71 ha Różnica między powierzchnią zgłoszoną o powierzchnią stwierdzoną wynosiła 3,84 ha, co stanowi 28% powierzchni stwierdzonej. Jak już wcześniej wspomniano, zarzuty skarżącego dotyczyły przede wszystkim oceny stanu działek niezgodnego według niego ze stanem faktycznym z 2009 r. Wyniki czynności kontrolnych nakierowanych na ustalenie łącznej powierzchni uprawnionej do wsparcia, szczegółowo opisane w zaskarżonych decyzjach wskazały na to, że skarżący składając wniosek nie określił prawidłowo powierzchni działek użytkowanych rolniczo. Twierdzenia skarżącego, że dysponował załącznikami graficznymi wykonanymi ze zdjęć lotniczych wykonanych w 2004 r. nie były miarodajne do ustalenia obszaru kwalifikowalnego do dopłat. Zdaniem Sądu za najbardziej przydatny dowód mogący służyć do oszacowania powierzchni uprawnionej do płatności za rok 2009 słusznie uznano fotografie lotnicze wykonane w roku 2009. Sąd podziela stanowisko organu, że w takim wypadku zastosowanie powinno znaleźć i znalazło najbardziej aktualne wyliczenie powierzchni referencyjnej oparte o ww. zdjęcia. Sprawdzenie prawidłowości ustalenia areałów uprawnionych do wsparcia polegało na ponownych pomiarach powierzchni uprawnionej, wykonanych na odpowiednio przygotowanych ortofotomapach ze zdjęć lotniczych. Uzyskane wyniki potwierdziły, że teren uprawniony do wsparcia w znacznej części nie pokrywał się z obszarem oznaczonym przez skarżącego we wniosku z dnia 27 kwietnia 2009 r. oraz w oświadczeniu dołączonym do wniosku. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżącego prawa udziału postępowaniu poprzez fakt, że nie miał możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, sąd stwierdza, że taka sytuacja nie miała miejsca. Skarżacy był w trakcie postępowania przed organami zawiadamiany o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem, jednak z uprawnienia tego nie skorzystał. Ponadto skarżący składał kilkakrotnie wyjaśnienia na piśmie. W takiej sytuacji nie można mówić o nieuczestniczeniu strony w postępowaniu, a tym samym zarzut naruszenia przez organy obu instancji art.10 k.p.a, nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie zarzutu skargi, że postępowanie w sprawie toczyło się zbyt długo, to skarżący powinien skorzystać z możliwości zaskarżenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie określenia dopłat rolnych. W badanej sprawie, w której przedmiotem oceny jest decyzja w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2009, bezprzedmiotowe jest czynienie ustaleń co do ewentualnej opieszałości organu. Nie miałaby ona bowiem wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nawet gdyby organ wydał decyzję przekraczając ustawowy termin załatwienia sprawy, nie miałoby to wpływu na merytoryczną ocenę rozstrzygnięcia Konkludując, w ocenie Sądu organy działały w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Dopełniły powinności zarówno wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zdaniem Sądu jest ona prawidłowa. W tych warunkach Sąd nie dopatrzył się uchybień prawa mogących skutkować uchyleniem decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie, art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.