III SA/Lu 867/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymanie prawa jazdy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w sprawie zatrzymania J. S. prawa jazdy kategorii B. Powyższa decyzja zapadła w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: Ostateczną decyzją Burmistrza N. z dnia [...] sierpnia 2015 r., J. S. został uznany za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Burmistrza N. wystąpił o zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy. Do wniosku dołączono powyższą decyzję. W tych okolicznościach, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Starosta P. zatrzymał J. S. prawo jazdy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Kolegium nie uwzględniło zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i stwierdziło, że art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (D. U. 2016 r., poz. 169 ze zm.) nakłada na organ obowiązek zatrzymania prawa jazdy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, jak również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, tj. utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 5 ust. 5 ustaw z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2016 r., poz. 169, dalej jako "ustawa"). Powołany przepis stanowi, że starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie wniosku, o którym mowa w ust. 3b. Wniosek określony w art. 5 ust. 3b to wniosek o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego, kierowany przez organ właściwy dłużnika do starosty, w przypadku gdy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, wydana po przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy, stanie się ostateczna. Zgodnie z powołanym przepisem organ właściwy dłużnika dołącza do wniosku odpis tej decyzji oraz składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.). Z treści przepisu art. 5 ust. 5 ustawy wynika, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu nie jest decyzją uznaniową. Organ administracji publicznej obowiązany jest więc do jej wydania. Organ nie dokonuje oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 5 ust. 3 ustawy. W postępowaniu w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie mogą być więc podnoszone zarzuty dotyczące postępowania o uznanie dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, prowadzonego na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy. Przesłanką wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest wniosek organu właściwego dłużnika o zatrzymanie prawa jazdy kierowany do starosty na podstawie art. 5 ust. 3b, gdy decyzja o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stanie się ostateczna. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżącego uznano za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych mocą decyzji z dnia [...] sierpnia 2015 r. Jest niesporne, że skarżący się od niej nie odwołał. W następstwie tego decyzja o uznaniu skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych stała się ostateczna. W związku z tym Burmistrz N. pismem z dnia [...] listopada 2015 r. skierował do Starosty [...] wniosek, o którym mowa w art. 5 ust. 3b ustawy, tj. o zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że w sprawie zaistniały przesłanki, które w świetle art. 5 ust. 5 ustawy nakładają na organ I instancji obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Jak trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołany przepis jest bezwzględnie obowiązujący i w sytuacji spełnienia wymienionych w nim przesłanek nie pozostawia właściwemu organowi żadnego zakresu uznania administracyjnego, lecz obliguje go do wydania takiego rozstrzygnięcia. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący nierozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie. W skardze sądowej powyższy zarzut nie został rozwinięty, nie jest więc wiadome, w ocenie skarżącego, jakich dowodów nie wziął pod uwagę organ administracji. W odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r., skarżący przywoływał argumenty odnoszące się do regularnego opłacania zasądzonych alimentów, które jego zdaniem winno było mieć wpływ na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Podkreślić należy, że kwestie te nie mogą wpływać na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy, którego podjęcie determinują wyłącznie dwie ustawowe przesłanki, a mianowicie: ostateczna decyzja, o której mowa w art. 5 ust. 3b ustawy i skierowanie do starosty wniosku o zatrzymanie prawa jazdy przez organ właściwy dłużnika. Skoro w rozpatrywanej sprawie przesłanki te zostały spełnione, zaskarżony akt należy uznać za prawidłowy. Okoliczności wskazywane w toku postepowania odwoławczego mogłyby mieć znaczenie przy ocenie decyzji o uznaniu skarżącego za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, która jednak nie stanowi w niniejszej sprawie przedmiotu skargi. W tym stanie rzeczy należy uznać za chybione zarzuty skarżącego. Niezależnie od tego należy dodać, że art. 5 ust. 6 ustawy przewiduje możliwość uchylenia decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, na wniosek organu właściwego dłużnika alimentacyjnego, gdy ustanie przyczyna zatrzymania prawa jazdy, o której mowa w ust. 3 tego przepisu oraz dłużnik alimentacyjny przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiąże się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów lub gdy nastąpi utrata przez niego statusu dłużnika alimentacyjnego. Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego 2014 r. (sygn. akt K 23/10) potwierdziło zgodność przepisu art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów z zasadą proporcjonalności wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. W świetle powyższego brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718).