III SA/Lu 882/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Specjalista Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy uchylenia decyzji ostatecznej p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie w sprawie. Decyzją z dnia (...) sierpnia 2008 r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej (...) udzielił A zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa (...). Wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2009 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o dokonanie zmiany w/w zezwolenia w części dotyczącej lokalizacji niektórych punktów. Dyrektor Izby Celnej w (...) decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...) odmówił zmiany decyzji z (...) sierpnia 2008 r., powołując się na treść art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Przepis ten zabrania dokonywania zmian zezwolenia polegających na zmianie lokalizacji miejsc urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Dyrektor Izby Celnej w (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Od decyzji Spółka nie wniosła skargi do sądu administracyjnego. Na wniosek Spółki z dnia (...) października 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w (...), postanowieniem z dnia (...) listopada 2012 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia (...) kwietnia 2010 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) Dyrektor Izby Celnej w (...) odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia (...) września 2013 r., nr (...), Dyrektor Izby Celnej w (...) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia (...) grudnia 2012 r. W ocenie organu w sprawie nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, gdyż powołany przez Spółkę w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C- 214/11 i C-217/11 (Fortuna i inni), nie miał wpływu na treść wydanej w tej sprawie decyzji. Dokonując analizy przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, organ uznał, że nie można przypisać im charakteru technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L nr 204, str. 37, z późn. zm.). W konsekwencji nie było podstaw do notyfikacji przepisów krajowych Komisji Europejskiej, nie można zatem mówić, że przepisy ustawy o grach hazardowych naruszają dyrektywę. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A podniosła zarzuty naruszenia ustawy o grach hazardowych, dyrektywy 98/34/WE, art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz szeregu przepisów postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 560/12. Pełnomocnik organu przychylił się do wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu taki związek zachodzi pomiędzy postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie, a postępowaniem prowadzonym przez WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 560/12. W zapadłym w tej sprawie wyroku z dnia 19 listopada 2012 r. Sąd uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej (...), odmawiające zmiany w przedmiocie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – w zakresie "proponowanego miejsca urządzania gier". Podstawą prawną tych decyzji był art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, a więc przepis tożsamy z podstawą prawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w (...)(...) lutego 2010 r. i utrzymującej ją decyzji tego samego organu z dnia (...) kwietnia 2010 r. Weryfikacja tych decyzji w trybie wznowienia postępowania stała się podstawą sporu prawnego między skarżącą a organem, który to spór musi rozstrzygnąć Sąd w niniejszej sprawie. WSA w Gdańsku w w/w wyroku wyraził pogląd, zgodnie z którym "ustawa o grach hazardowych w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Do przepisów takich należy art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej". Wyrok jest nieprawomocny, gdyż została od niego wniesiona skarga kasacyjna. Przesądzenie kwestii, czy mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o grach hazardowych (zwłaszcza art. 135 ust. 2) mają charakter techniczny czy też nie, jest kluczowe dla oceny zgodności z prawem decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. Z uwagi na bardzo dużą liczbę spraw o analogicznym stanie prawnym i faktycznym konieczne jest zachowanie jednolitości poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych w tej fundamentalnej kwestii. Zasadne jest wobec tego powstrzymanie się od formułowania ocen przesądzających w niniejszej sprawie do czasu zapadnięcia wyroku NSA rozpoznającego skargę kasacyjną od wyroku w sprawie III SA/Gd 560/12. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.