III SA/Lu 9/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Robert Hałabis, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zezwolenia oraz odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżąca B. B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2011 r. nr [...], którą uchylono w całości wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L. decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., zezwalającą skarżącej na sprzedaż i podawanie napojów zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa zawierającego powyżej 4,5% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w okresie od dnia 27 kwietnia 2011 r. do 30 kwietnia 2016 r. oraz odmówiono skarżącej wydania tego rodzaju zezwolenia. W piśmie załączonym do skargi skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wykonanie zaskarżonego aktu może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, między innymi zakończenia prowadzonej przez nią działalności, utraty klienteli i związanych z tym dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże według art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wymaga zwrócenia uwagi, że w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przewidzianych w nim przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku w sposób, który przemawiałby za zasadnością udzielenia objętej wnioskiem ochrony tymczasowej. Oznacza to, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III, pkt 9, por. również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r., sygn. I GZ 316/10). W konsekwencji argumentacja wniosku musi być tego rodzaju, aby w sposób przekonujący wskazywać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a możliwością wystąpienia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zgłoszonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała jedynie, że zaprzestanie sprzedaży napojów alkoholowych może doprowadzić do zlikwidowania prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Odnosząc się do tego argumentu należy w tym miejscu zauważyć, że z ustaleń poczynionych przez Sąd z urzędu, z prowadzonego w formie elektronicznej publicznego rejestru (https://prod.ceidg.gov.pl/ceidg.cms.engine/) – Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEDIG) – wynika, iż skarżąca B. B. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: W. G.-R. B. B., REGON [...]. Podstawowy przedmiot prowadzonej działalności to zgodnie z zadeklarowanym kodem PKD 56.21.Z: Przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering). W ocenie Sądu powyższe oznacza, iż nie można wysunąć jednoznacznego wniosku, że skarżąca na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostanie całkowicie pozbawiona możliwości osiągania dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej, że zmuszona będzie zakończyć prowadzoną dotychczas działalność gospodarczą. W takich warunkach brak też podstaw do wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca na poparcie podnoszonych zagrożeń o charakterze majątkowym nie wskazała nawet, jakie konkretnie szkody i w jakim rozmiarze mogą pojawić się w związku z brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie dołączyła też do wniosku żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji życiowej i majątkowej, a także nawet hipotetycznie nie wykazała możliwości wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Bezspornie w sytuacji niemożności sprzedaży alkoholu obroty ze sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w tym zakresie zostaną ograniczone, jednak trzeba zaakcentować, że skarżąca w dalszym ciągu będzie miała możliwość kontynuowania działalności w podstawowym zakresie (przygotowywania i dostarczania żywności). Należy również mieć na uwadze, że prowadzenie działalności gospodarczej, w tym reglamentowanej, jest obarczone pewnym ryzykiem, które wiąże się z możliwością utraty stosownego zezwolenia. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.