III SA/Lu 907/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego. B. C. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W wykonaniu zarządzenia z dnia 13 lipca 2016 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie aktualnego dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktualnego odpisu pełnego z KRS albo informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało odebrane przez upoważnionego pracownika Spółki w dniu 28 lipca 2016 r. W dniu 17 sierpnia 2016 r. skarżąca nadesłała wydruk odpisu aktualnego z rejestru przedsiębiorców wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego. W uzasadnieniu wniosku prezes zarządu Spółki wyjaśnił, że wezwanie zostało doręczone na adres Spółki w dniu 29 lipca 2016 r., jednak korespondencja nie została mu przekazana, ani nikt go nie poinformował o przesyłce. W dniach od 1 sierpnia do 15 sierpnia 2016 r. przebywał na zagranicznym urlopie wypoczynkowym. Dopiero po powrocie, tj. w dniu 16 sierpnia 2016 r., otrzymał wezwanie. Prezes zarządu Spółki podniósł, że nie miał świadomości podjęcia przesyłki, korespondencja została podjęta w W., zaś on na co dzień przebywa w biurze Spółki w L.. Osoba, która odebrała przesyłkę nie przekazała jej przed rozpoczęciem urlopu wypoczynkowego, w związku z czym nie mógł wykonać wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. P. z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. P. z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. O braku winy można mówić jedynie w sytuacji, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że przeszkoda, o której mowa musi mieć charakter nagły. Do okoliczności uzasadniających przyjęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie należą stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagła choroba strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa [...], postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II GZ [...]). Przeszkoda ta musi również istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności (por. wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA [...], wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I GSK [...]). W orzecznictwie podkreśla się także, że oceniając winę strony lub jej brak w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie SN z dnia 6 października 1998 roku, sygn. akt II CKN [...], postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ [...]). Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej . Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należało uznać, że powołane przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy Spółki w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie Sądu okoliczność przebywania prezesa zarządu Spółki na zagranicznym urlopie wypoczynkowym nie jest okolicznością wyłączającą winę w uchybieniu terminu. Takiego wyjazdu z pewnością nie można bowiem zakwalifikować jako okoliczności niezależnej od strony, na którą nie miała ona wpływu, nagłej lub nieprzewidywalnej – czyli takiej, która w obiektywny sposób uniemożliwia zachowanie terminu. Strona, która wyjeżdża w trakcie postępowania, powinna tak zorganizować swoje sprawy, z ustanowieniem pełnomocnika włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Planując urlop wypoczynkowy prezes zarządu spółki powinien liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji wymagającej podjęcia w zakreślonych terminach odpowiednich czynności i zapewnić możliwość prawidłowego prowadzenia korespondencji z sądem. Skoro nie podjął takich czynności, to nie można mówić o braku winy Spółki w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Na uwzględnienie nie zasługuje również argumentacja skarżącej, że pracownik, który odebrał przesyłkę zawierającą wezwanie nie przekazał jej bezzwłocznie prezesowi zarządu. Należy mieć bowiem na uwadze, że strona ponosi odpowiedzialność za działania swoich pracowników, zaś skutki zaniedbania tych osób obciążają ją samą. W tym miejscu należy również podkreślić, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało nadane na wskazany w skardze adres siedziby Spółki w W., zaś strona nie podawała innego adresu do doręczeń. W ocenie Sądu, skarżąca nie przedstawiła żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające skarżącej zachowanie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.