III SA/Lu 91/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca.),, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi L. T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2009 r. o braku podstaw do stwierdzenia u L. T. choroby zawodowej narządu głosu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ), aby rozpoznać i stwierdzić chorobę zawodową u pracownika muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie rozpoznana choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych, przyczyną zaś tej choroby są czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż z zebranego materiału dowodowego, w tym karty oceny narażenia zawodowego wynika, że skarżąca pracowała na stanowisku nauczyciela w latach [...] i czasie pracy była narażona na nadmierne obciążenie narządu głosu w związku z koniecznością głośnego mówienia w czasie nauczania. Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia nie rozpoznawała choroby zawodowej narządu głosu, czego dowodzi wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] wskazujące, że skarżąca cierpi na przewlekły prosty nieżyt gardła i krtani. Schorzenie to nie jest wymienione w wykazie chorób zawodowych i tym samym nie może być uznane za chorobę zawodową. Choroby zawodowej nie rozpoznała również jednostka orzecznicza drugiego stopnia – Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. W tej sytuacji, a w szczególności mając na uwadze zgodne orzeczenia jednostek orzeczniczych, to jest Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu, stwierdzić należy, iż skarżona decyzja Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego organu z dnia [...] stycznia 2009 r. jest prawidłowa pod względem merytorycznym i opiera się na właściwych podstawach prawnych. W skardze do Sądu L. T. podniosła, że decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jest dla niej krzywdząca, gdyż przez okres [...] lat pracy leczyła się w poradniach laryngologicznej i foniatrycznej. Schorzenie gardła i krtani potwierdza nie tylko dokumentacja medyczna, ale i wyniki badań profilaktycznych z lat [...],[...] i [...]. Skarżąca stwierdziła, że od [...] września 2007 r. już nie pracuje (jest na emeryturze), a mimo to problemy zdrowotne z gardłem i krtanią nadal występują. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Organ odwoławczy słusznie podnosi, że stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ), aby rozpoznać i stwierdzić chorobę zawodową u pracownika muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie rozpoznana choroba musi być wymieniona w wykazie chorób zawodowych, zaś przyczyną tej choroby są czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy. Słusznie też wyjaśnia, że spełnienie tylko jednej z tych przesłanek nie daje podstaw do rozpoznania u pracownika choroby zawodowej. Do chorób zawodowych zalicza się – zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem - guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych, niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. W świetle przeprowadzonych badań lekarskich skarżąca cierpi na przewlekły prosty nieżyt gardła i krtani, a dowodzą tego jednoznaczne w swej treści wydane w dniu [...] marca 2008 r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz w dniu [...] listopada 2008 r. przez Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - orzeczenia lekarskie. Z akt sprawy nie wynika ponadto, aby u skarżącej wystąpiły zmiany chorobowe wymienione w omawianym rozporządzeniu. Brak jest w tym zakresie jakiegokolwiek dowodu, poza wyjaśnieniami złożonymi przez samą skarżącą. Skarżąca nie powołuje się przy tym na żaden dowód ( na przykład w postaci zaświadczenia lekarskiego, czy opinii lekarza), który wskazywałby na występowanie choroby zawodowej. W tych okolicznościach zaskarżona decyzją jest rozstrzygnięciem prawidłowym, a fakt, iż skarżąca pracowała na stanowisku nauczyciela w latach [...] i w tym okresie narażona była na nadmierny wysiłek głosowy, nie stanowi wystarczającej podstawy do podważenia stanowiska Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Z tych też względów i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.