III SA/Lu 915/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na czynność Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego oddala skargę. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Z. odmówił M. G. (dalej: skarżący, strona) przyjęcia zgłoszenia celnego towaru w postaci bursztynu nieobrobionego w ilości 18,414 kg netto podnosząc, że zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym wskazanym w art. 170 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L. Nr 269 z dnia 10 października 2013 r., s.1 - dalej jako: "Unijny Kodeks Celny" lub "UKC"), bowiem nie ma możliwości przedstawienia towaru, ponieważ znajduje się on w dyspozycji Sądu Rejonowego w T. i jest zajęty w sprawie karno-skarbowej o sygn. [...]. W piśmie z dnia [...] maja 2016 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przyjęcie zgłoszenia celnego towaru w postaci zakupionego przez niego bursztynu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia [...] maja 2016 r. Zarzucił naruszenie przepisów: - art. 180 § 1, art. 181, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. - dalej jako "Ordynacja podatkowa"), poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego niniejszej sprawy, co doprowadziło do jego błędnego przyjęcia, że zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, bowiem brak jest możliwości przedstawienia towaru pomimo, że organ celny zapoznał się z towarem podlegającym zgłoszeniu celnemu; - art. 170 w zw. z art. 172 § 1 u.k.c., poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na: odmowie przyjęcia zgłoszenia celnego mimo, że organ zapoznał się z towarem podlegającym zgłoszeniu, zabezpieczył go do postępowania, dokonał jego oględzin oraz oszacowania jego wartości w ramach prowadzonego postępowania; uznaniu, że w sytuacji, gdy organ zapoznał się z towarem podlegającym zgłoszeniu celnemu trzeba ponownie okazać towar przy dokonywaniu zgłoszenia celnego; uznaniu, że przekazanie towaru podlegającego zgłoszeniu celnemu sądowi do sprawy karno-skarbowej uniemożliwia dokonanie zgłoszenia celnego pomimo, że organ zapoznał się z towarem podlegającym zgłoszeniu, dokonał jego oględzin oraz wyceny w ramach prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celnego w Z. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest akt Naczelnika Urzędu Celnego w Z. polegający na odmowie M. G. przyjęcia zgłoszenia celnego towaru w postaci nieobrobionego bursztynu w ilości 18,414 kg netto. Oceniając wypełnienie przez skarżącego formalnych przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), należy stwierdzić, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (tak, jak w rozpoznawanym przypadku), skargę na akty lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący spełnił powyższe wymogi formalne wniesienia skargi i zachował termin do jej wniesienia, określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem czynności w przedmiocie odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego. Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Niewątpliwie w postępowaniu prowadzonym na podstawie ordynacji podatkowej dowodem mogło być wszystko, co przyczyniało się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej). W myśl przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie natomiast z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej). Organy podatkowe są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 180 § 1, art. 181, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącego. Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia dokonane przez organ wynikają z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Podkreślić należy, że sam skarżący nie wskazuje w skardze dowodów, które mając istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostałyby pominięte przez organy przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego, wskazać trzeba w pierwszej kolejności, że w dniu 1 maja 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny. Mając jednak na uwadze datę powstania długu celnego w rozpoznawanej sprawie, tj. [...] kwietnia 2015 r., o czym będzie mowa poniżej, zastosowanie będzie miało rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE. L nr 302 z dnia 19 października 1992 r., s. 1 - dalej jako: Wspólnotowy Kodeks Celny lub "WKC"). Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. M. G. przekroczył granicę państwową z Ukrainą na przejściu granicznym w H., samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...]. Skarżący złożył ustne zgłoszenie, deklarując przywóz 10 litrów benzyny silnikowej, wnosząc o zwolnienie z należności celnych i podatkowych. Skarżący nie deklarował wówczas przewozu innych towarów. Organ celny przyjął zgłoszenie celne, co spowodowało objęcie towaru procedurą. Towar został zwolniony [...] kwietnia 2015 r., o godz. 1:59. Tego samego dnia funkcjonariusze celni Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w W. zatrzymali ww. pojazd na drodze krajowej nr [...], w okolicy miejscowości M. Podczas kontroli samochodu, w przestrzeni bagażowej, znaleźli 18,414 kg pochodzącego z Ukrainy nieobrobionego bursztynu. Towar ten nie został zgłoszony do odprawy celnej w dniu [...] kwietnia 2015 r., w związku z czym organ wszczął postępowanie o wykroczenie skarbowe. Towar został zajęty do postępowania karno-skarbowego. Z akt sprawy wynika również, że zgłoszenie celne towaru w postaci 18,414 kg pochodzącego z Ukrainy, nieobrobionego bursztynu skarżący złożył dopiero w dniu [...] maja 2016 r., a więc po upływie roku od wprowadzenia towaru na obszar celny Wspólnoty. W powyższych okolicznościach nie budzi wątpliwości kwestia nielegalnego wprowadzenia pojazdu na obszar Wspólnoty. W dniu [...] kwietnia 2015 r., pojazdem marki [...] o nr rej. [...], skarżący wwoził z Ukrainy towar w postaci 18,414 kg nieobrobionego bursztynu, nie dokonując jednocześnie zgłoszenia celnego tego towaru. Okoliczności te są bezsporne. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 202 ust. 1 WKC, nielegalne wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym (lit. a), lub nielegalne wprowadzenie na pozostałą część obszaru celnego Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym i znajdującego się w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym (lit. b), powoduje powstanie długu celnego w przywozie. W zdaniu drugim powyższy przepis stanowi, że nielegalnym wprowadzeniem towaru w rozumieniu niniejszego artykułu jest każde wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów art. 38-41 i art. 177 tiret drugie. Stosownie zaś do art. 202 ust. 2 WKC, dług celny powstaje z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru. Zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. a WKC, towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty zostają bezzwłocznie przewiezione przez osobę, która dokonała wprowadzenia, trasą określoną przez organy celne i zgodnie z ich instrukcjami do urzędu celnego wyznaczonego przez organy celne albo w inne miejsce wyznaczone lub uznane przez te organy. Natomiast w myśl art. 40 WKC, towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty zostają przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła je na ten obszar lub, w zależności od przypadku, przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu. Jak wskazuje się w orzecznictwie europejskim, nielegalnym wprowadzeniem jest przywóz towarów z pominięciem kolejnych etapów procedury przewidzianych w kodeksie celnym. Po pierwsze, zgodnie z art. 38 ust. 1 WKC, towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty powinny zostać bezzwłocznie przewiezione do wyznaczonego urzędu celnego albo do wolnego obszaru celnego. Po drugie, zgodnie z art. 40 WKC, towary, które zostały dostarczone do urzędu celnego, powinny zostać przedstawione organom celnym. Przedstawienie towarów organom celnym określone zostało w art. 4 pkt 19 WKC jako zawiadomienie organów celnych, w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo do innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne (por. wyroki ETS (TS UE) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-195/03 Papismedov i in., Zb.Orz.s. I-1667 oraz z dnia 2 kwietnia 2009 r., w sprawie C-459/07 Veli Elshani, Zb. Orz.s. I-2759). W konsekwencji "nielegalne wprowadzenie" towarów na wspomniany obszar celny w rozumieniu art. 202 wspólnotowego kodeksu celnego ma miejsce w sytuacji, gdy po przekroczeniu zewnętrznej granicy Wspólnoty towary te znajdują się na tym obszarze celnym poza pierwszym urzędem celnym znajdującym się na obszarze celnym Wspólnoty i nie zostały do tego urzędu dostarczone ani przedstawione organom celnym, ze skutkiem, że organy celne nie zostały powiadomione o wprowadzeniu tych towarów przez osoby odpowiedzialne za spełnienie tego obowiązku. Ponadto przywóz towarów, dokonany w takich okolicznościach, skutkuje powstaniem długu celnego między innymi po stronie osoby, która dokonała tego przywozu w chwili nielegalnego wprowadzenia, tj. w czasie, gdy nie ulega wątpliwości, że formalności, określone między innymi w art. 38-41 kodeksu celnego, nie zostały dopełnione. Nielegalne wprowadzenie i powstanie długu następuje zatem równocześnie (por. wyrok ETS (TS UE) z dnia 2 kwietnia 2009 r., w sprawie C-459/07 Veli Elshani, Zb. Orz.s. I-2759). Należy również zauważyć, że stosownie do art. 201 ust. 1 WKC, dług celny w przywozie powstaje także w wyniku: a) dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, lub b) objęcia takiego towaru procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych. Wówczas, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (ust. 2). Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie dług celny powstał w dniu [...] kwietnia 2015 r., kiedy to skarżący wwiózł nielegalnie z Ukrainy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pojazdem marki [...]o nr rej. [...], towar w postaci 18,414 kg nieobrobionego bursztynu, nie dokonując jednocześnie zgłoszenia celnego tego towaru. Jak już wyżej bowiem wskazano, towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty powinny zostać bezzwłocznie przewiezione do wyznaczonego urzędu celnego albo do wolnego obszaru celnego oraz przedstawione organom celnym, poprzez ich zawiadomienie, w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo do innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne. W niniejszej sprawie skarżący nie dopełnił obowiązków przewidzianych w przepisach WKC, co spowodowało powstanie długu celnego z dniem [...] kwietnia 2015 r., tj. z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru. Tym samym nie budzi żadnych wątpliwości to, że w dniu [...] kwietnia 2015 r., w związku z nielegalnym wprowadzeniem towaru na obszar Wspólnoty, powstał dług celny związany z wwiezionym i nie zgłoszonym bursztynem. Wobec powyższego, nie można uznać za dopuszczalne i skuteczne złożenia przez skarżącego zgłoszenia celnego w dniu [...] maja 2016 r., dotyczącego przedmiotowego bursztynu, wprowadzonego nielegalnie na obszar Wspólnoty ponad rok wcześniej, tj. w dniu [...] kwietnia 2015 r. W stosunku do tego towaru dług celny już powstał, natomiast wielokrotne powstanie długu celnego w stosunku do tego samego towaru, który został wprowadzony na obszar celny Wspólnoty nie jest możliwe (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 934/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zwrócić należy bowiem uwagę, że zgłoszenie celne oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, w szczególności zaś procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu, która potencjalnie powinna zostać w sprawie zastosowana, gdyby skarżący we właściwym czasie dokonał zgłoszenia celnego towaru. Zgłoszenie celne prowadzi nie tylko do objęcia towaru określoną procedurą celną, ale także do powstania obowiązku zapłaty należności celnych, tj. do powstania długu celnego. Jednym z zasadniczych skutków zgłoszenia celnego pozostaje zatem powstanie długu celnego, co wynika tak z przepisów unijnego kodeksu celnego (art. 5 pkt 12, art. 77 ust. 1-3 UKC), jak i wynikało uprzednio z przepisów wspólnotowego kodeksu celnego (art. 4 pkt 9, art. 201 ust. 1-3 WKC). Skoro co do tego samego towaru wprowadzonego jednokrotnie na teren Wspólnoty powstał już wcześniej dług celny w związku z nielegalnym wprowadzeniem towaru na obszar celny Wspólnoty to nie może taki dług powstać ponownie w związku ze zgłoszeniem celnym. Nie jest możliwe bowiem wielokrotne powstanie długu celnego w stosunku do tego samego towaru, który został wprowadzony na obszar celny Wspólnoty. Tym samym organy celne prawidłowo odmówiły skarżącemu przyjęcia zgłoszenia celnego towaru w postaci nieobrobionego bursztynu w ilości 18,414 kg. Niezależnie od powyższego, odmowa przyjęcia powyższego zgłoszenia celnego, uzasadniona była również niedochowaniem wymogów formalnych. Wyjaśnić należy, że zgłoszenie celne stanowi zasadniczo deklarację wiedzy zgłaszającego odnośnie sprowadzonego towaru. Obejmuje ono rodzaj zgłaszanego towaru, jego ilość, wartość, pochodzenie oraz klasyfikację taryfową. Na tej też podstawie zgłaszający wylicza kwotę należności celnych i podatkowych. Stosownie do dyspozycji art. 62 oraz art. 63 WKC, zgłoszenia celne złożone na wymaganym formularzu, które zawierają wszystkie niezbędne dane oraz do których dołączono wymagane dokumenty są niezwłocznie przyjmowane przez organy celne pod warunkiem, że towary zostały tym organom przedstawione. Do konstrukcji zgłoszenia celnego, odnosi się również art. 21 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1880), dalej jako "prawo celne", stosownie do którego organ celny odmawia przyjęcia zgłoszenia celnego, wskazując przyczyny odmowy w formie pisemnej, jeżeli: 1) zgłoszenie nie odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w art. 62 WKC; 2) nie są spełnione warunki do objęcia towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadania przeznaczenia celnego; 3) objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną lub nadanie przeznaczenia celnego nie może nastąpić z powodu obowiązujących zakazów lub ograniczeń. Przyjęcie zgłoszenia celnego jest zatem rodzajem czynności materialno-technicznej, "niedecyzyjnej", opartej na obliczeniu i wykazaniu przez zgłaszającego, którego obdarza się w ten sposób kredytem zaufania w zakresie rzetelnego i prawidłowego wypełniania zgłoszeń celnych, kwoty należności przywozowych lub wywozowych. Dokonanie tej czynności powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz stanowi podstawę do zaksięgowania kwoty należności celnych (por. wyroki NSA z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt I GSK 1425/14, z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 1477/11). Jeżeli zgłoszenie celne czyni zadość określonym przepisami prawa wymogom formalnym, to brak jest podstaw do odmowy jego przyjęcia, jak również i ingerowania na etapie przyjęcia w treść tego dokumentu przez funkcjonariusza celnego. Przyjęcie zgłoszenia celnego możliwe jest jednak dopiero po przedstawieniu towarów podlegających zgłoszeniu organom celnym. Wynika to wprost z treści art. 63 WKC, zgodnie z którym pod warunkiem przedstawienia towarów organom celnym zgłoszenia, które spełniają warunki określone w art. 62, są natychmiast przyjmowane przez te organy. Identycznie tę kwestię reguluje także Unijny Kodeks Celny. Z przepisu art. 172 ust. 1 UKC wynika, że zgłoszenie celne jest przyjmowane przez organy celne, jeżeli towary, których dotyczy zostały przedstawione organom celnym. Z powyższych przepisów wynika, że podstawowym warunkiem skutecznego złożenia zgłoszenia celnego jest przedstawienie towaru, którego zgłoszenie dotyczy, organom celnym. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że wraz ze zgłoszeniem celnym z dnia [...] maja 2016 r. skarżący nie przedstawił towaru podlegającego zgłoszeniu. Nie można zatem uznać, że skarżący dopełnił wynikającego z art. 63 WKC obowiązku przedstawienia towaru wraz ze zgłoszeniem celnym. Organy zasadnie zatem przyjęły, że skarżący nie przedstawił zgłaszanego towaru, w związku z czym, na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy prawo celne, prawidłowo odmówiły przyjęcia zgłoszenia celnego towaru w postaci 18,414 kg pochodzącego z Ukrainy, nieobrobionego bursztynu. Niezasadne są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy celne podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ nie mógł uznać, że skarżący przedstawił zgłaszany towar wraz z zgłoszeniem celnym, z tej podstawowej przyczyny, że towar był już wcześniej w dyspozycji organu, w związku z przeprowadzonymi czynnościami procesowymi. To nie skarżący zatem przedstawił towar organom celnym, ale organy celne zajęły ten towar w związku z ujawnieniem wykroczenia skarbowego. Prawodawca wspólnotowy, w art. 63 WKC, jako wymóg konieczny dla dokonania odprawy celnej towarów, wprowadził obowiązek przedstawienia tychże towarów organowi celnemu. Konieczne jest zatem dostarczenie towaru do urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ i zaprezentowanie tego towaru organom celnym. Obowiązek ten spoczywa na osobie dokonującej zgłoszenia celnego i obowiązku tego nie można przerzucać na organy celne. W tym kontekście skarżący nie może zatem skutecznie powoływać się na okoliczność wcześniejszego dysponowania zgłaszanym towarem przez organy celne. Powyższego nie zmienia fakt fizycznego pozostawania bursztynu w siedzibie organu. Obowiązek przedstawienia i zaprezentowania towaru spoczywa bowiem na stronie dokonującej zgłoszenia celnego, a nie na organach celnych. Nadto jak wynika z akt sprawy (pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r. - k. 48 akt administracyjnych), skontrolowany towar został przekazany wraz z aktem oskarżenia do dyspozycji Sądu Rejonowego w T. W dniu zgłoszenia celnego towar fizycznie znajdował się w Magazynie Depozytowym Urzędu Celnego w Z., jednak dysponentem tego towaru był już sąd rejonowy. Nie można zatem uznać zarzutów skarżącego w tym zakresie za uzasadnione. W zakończeniu wskazać należy, że pomimo, iż przedmiotowe zgłoszenie celne dokonane zostało już po wejściu w życie Unijnego Kodeksu Celnego, w sprawie stosować należało przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego albowiem zgłoszenie to związane było z długiem celnym, który powstał przed wejściem w życie Unijnego Kodeksu Celnego (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 1228)). Na marginesie już więc tylko stwierdzić należy, że taką samą ocenę wyrazić należałoby również na gruncie przepisów Unijnego Kodeksu Celnego, albowiem także z przepisów tego aktu prawnego wynika, że warunkiem skutecznego złożenia zgłoszenia celnego jest przedstawienie towaru, którego zgłoszenie dotyczy, organom celnym (art. 139, art. 171 i art. 172 ust. 1 UKC). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.