III SA/Lu 935/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. S. i E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku S. S. o przyznanie prawa pomocy. W złożonej skardze skarżący zwrócili się jednocześnie z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący S. S. wezwany do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druku PPF), w piśmie z dnia 25 listopada 2014 r. oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w niniejszej sprawie. Do pisma skarżący załączył potwierdzenie uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. : Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W przedmiotowej sprawie skarżący cofnął złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie referendarza w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 60 p.p.s.a. do uznania cofnięcia wniosku za niedopuszczalne. Wobec skutecznego cofnięcia przez skarżącego w piśmie z dnia 25 listopada 2014 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy S. S. należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 64 § 3 i art. 258 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.