III SA/Lu 94/12

III SA/Lu 94/12 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. – T. P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozłożenia kary pieniężnej na raty postanawia: stwierdzić swą niewłaściwość i przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. III SA/Lu 94/12 UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania Z. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "T. P. M. Z. M.", decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia [...] września 2011 r., nr [...] o rozłożeniu kary pieniężnej (w wysokości 30.000,00 złotych) wynikającej z decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] na dwanaście równych rat w wysokości 2.500,00 złotych każda. Pismem z dnia 18 stycznia 2012 r., Z. M. wniósł skargę na przedmiotową decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, skarga została skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Sąd zważył, co następuje: Skarga dotyczy aktu wydanego przez wyżej wymieniony organ, który miał siedzibę w Warszawie. Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Nieliczne wyjątki od tej zasady, wprowadzane na podstawie art. 13 § 3 p.p.s.a., rozporządzeniami Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Jakkolwiek Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r., Nr 89, poz. 506 – dalej jako rozporządzenie), ustanowił wyjątek od zasady właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych, jednakże jest to przekazanie o ograniczonym zakresie. Zgodnie z § 1 rozporządzenia "Rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874, z późn. zm. – dalej jako u.t.d.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę." Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że nie dotyczy ona nałożenia kar pieniężnych przewidzianych przepisami art. 92 u.t.d. Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem o rozłożenie kary pieniężnej na raty, zatem toczyło się ono na etapie wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną. Podstawą do wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.). Zgodnie z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003, Nr 72, poz. 652 ze zm.) utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, właściwy dla obszaru województwa mazowieckiego. Wobec powyższego należy stwierdzić, że sądem właściwym miejscowo w niniejszej sprawie jest w myśl przepisu art. 13 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu.