III SA/Lu 94/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 25 listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie długu celnego w zakresie wniosku S. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 25 listopada 2013 r. w przedmiocie długu celnego S. K. wnosił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej powoływanej jako P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. na przykład postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie GZ 138/04, SIP Lex nr 281811. Oczywiste jest, że uprawdopodobnienie istnienia zagrożenia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danych przesłanek skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadnił swojego żądania, nie uargumentował konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak również nie przedłożył żadnych dokumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania tej decyzji. Zatem mając na uwadze, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku, to nie można przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, bowiem jak zostało podane we wstępie, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ogranicza się do wskazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla porządku wskazać tylko należy, że sąd rozpoznający wniosek o wstrzymaniu wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniająca jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (por. T. Woś w Komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. T. Wosia, wyd. LexisNexis 2011, s. 435). Nie ma tez znaczenia wskazywana we wniosku okoliczność, że skarżący działał na rzecz osoby trzeciej i nie był w stanie samodzielnie ocenić w pełni okoliczności faktycznych sprawy ani samodzielnie zebrać wszelkich niezbędnych dla sprawy dowodów. Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.