III SA/Lu 953/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem datowanym na 15 lipca 2015 r. adwokat S. F. wniósł w imieniu A.D. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skarga złożona za pośrednictwem organu zawierała cały szereg braków formalnych: nie została podpisana (złożono tylko pierwszą stronę skargi), nie wskazano adresów skarżącej i uczestnika postępowania, nie dołączono odpisu skargi dla uczestnika, nie określono naruszenia prawa lub interesu prawnego, nie złożono pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 sierpnia wezwano adw. S. F.do usunięcia ww. braków i złożenia pełnomocnictwa. Pomimo wezwania S. F. nie złożył pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej, w związku z tym postanowieniem z dnia 14 października 2015 r. odmówiono dopuszczenia go do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika. Zarządzeniem z tego samego dnia wezwano skarżącą do usunięcia ww. braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 21 października 2015 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi, nie składała tez wniosku o przywrócenie tergo terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.) skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, określonym m.in. w art. 46 p.p.s.a. W myśl art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: (1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; (2) oznaczenie rodzaju pisma; (3) osnowę wniosku lub oświadczenia; (4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; (5) wymienienie załączników. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt (§ 2). Ponadto do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (§ 3). Wymóg wykazania umocowania przez pełnomocnika wynika również z art. 29 p.p.s.a., zgodnie z którym przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Oprócz powyższych wymogów każdego pisma procesowego, skarga kierowana do sądu powinna zawierać w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a.: (1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; (2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; (3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; (4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Wniesiona przez adw. S.F. skarga zawierała szereg braków formalnych: nie została podpisana (złożono tylko pierwszą stronę skargi), nie wskazano adresów skarżącej i uczestnika postępowania, nie dołączono odpisu skargi dla uczestnika, nie określono naruszenia prawa lub interesu prawnego, nie złożono pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej. Pomimo wezwania ze strony sądu S. F. nie złożył pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej, sąd odmówił więc dopuszczenia go do udziału w postępowaniu (postanowienie z 14 października 2015 r.) i wezwał skarżącą do usunięcia braków. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 21 października 2015 r., do rąk własnych. Termin do usunięcia braków upłynął bezskutecznie w dniu 28 października 2015 r. Skarżąca została prawidłowo pouczona o skutkach nieusunięcia braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie cytowanego przepisu orzekł jak w sentencji postanowienia.