III SA/Lu 962/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], Prezydent Miasta Lublin odmówił przyznania M. O. dodatku mieszkaniowego. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzje organu I instancji w całości i przyznało M. O. dodatek mieszkaniowy na okres od [...] lipca do [...] grudnia 2013 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze z urzędu stwierdziło nieważność swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Organ wskazał, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskutek błędnego obliczenia dochodu strony przyznano dodatek mieszkaniowy w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami takie świadczenie nie przysługiwało. Po otrzymaniu powyższej decyzji M. O. wniósł pismo datowane na [...] listopada 2013 r., skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego , zatytułowane jako odwołanie, w którym wniósł o skierowanie sprawy do rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Skarżący stwierdził, że Kolegium wydało dwie sprzeczne ze sobą decyzje, dlatego spór powinien rozstrzygnąć organ nadrzędny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ze względu na to, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie procesowym z dnia 6 stycznia 2014 r. skarżący jeszcze raz wskazał, że w związku z wydaniem przez Kolegium dwóch sprzecznych decyzji wystąpił o rozstrzygnięcie sporu przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Jak wynika z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Paragraf 2 cytowanego przepisu precyzuje, iż pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W badanej sprawie przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie wydane w trybie nadzwyczajnym (stwierdzenia nieważności), w pierwszej instancji – decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r., którą to decyzją Kolegium stwierdziło nieważność swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Postępowanie prowadzone w trybach nadzwyczajnych, w tym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie stanowi kontynuacji postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz jest zupełnie odrębnym trybem postępowania, którego celem jest ustalenie, w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowana określoną w art. 156 § 1 k.p.a. i czy nie zachodzą tzw. negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 2 k.p.a.). Postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego zakończyło się ostateczną decyzją SKO z dnia [...] sierpnia 2013 r. (wydaną w drugiej instancji). Decyzja ta okazała się w ocenie Kolegium wadliwa, co skutkowało wszczęciem z urzędu postępowania w trybie nadzwyczajnym i stwierdzenia jej nieważności. Wbrew argumentom skarżącego, decyzje Kolegium nie są ze sobą sprzeczne – skoro Kolegium ustaliło, że decyzja z [...] sierpnia 2013 r. jest dotknięta wadą kwalifikowaną, miało uzasadnione podstawy aby stwierdzić jej nieważność. Skoro decyzja stwierdzająca nieważność z dnia [...] listopada 2013 r. została wydana w I instancji, służył od niej środek zaskarżenia, w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.). Skarżący został prawidłowo pouczony o rodzaju środka zaskarżenia, terminie i trybie jego wniesienia. Kierując się tym pouczeniem powinien prawidłowo wnieść o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismo z dnia [...] listopada 2013 r. skarżący zatytułował jako odwołanie, z jego treści wynika jednak jednoznacznie, że wnoszący je żąda przekazania sprawy do sądu administracyjnego. Swoje żądania skarżący potwierdził w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2014 r. Sąd nie może dokonać korekty charakteru i treści pisma wbrew wyraźnie wyrażonej woli skarżącego i nadać mu taki sens, jaki powinno ono przybrać, aby nadawać się do merytorycznego rozpatrzenia. Skoro skarżący dwukrotnie oświadczył, że jego wolą jest skierowanie sporu do rozpoznania przez sąd, nie ma podstaw, aby pismu skarżącego nadawać treść sprzeczną z tymi oświadczeniami i uznać je za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO . Z powyższych ustaleń wynika jednoznacznie, że skarżący przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (poza wymienionymi w punktach 1-5 cytowanego przepisu) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopełnienie przez skarżącego wymogu wyczerpania środków zaskarżenia skutkuje niedopuszczalnością wniesienia skargi, to zaś prowadzi do jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i2p..p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.