III SA/Lu 963/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić T.O. kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną z tytułu wpisu od skargi. W sprawie ze skargi T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P.z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami, skarżący został wezwany do uiszczenia w siedmiodniowym terminie wpisu od skargi. Przesyłka z zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia wpisu skierowana do skarżącego, po powtórnym awizowaniu, została zwrócona sądowi z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie" i pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 13 stycznia 2014 r. (k. 19v akt sądowych). Wpis od skargi został uiszczony to w dniu 21 stycznia 2014 r. (dowód opłaty – k. 22 akt sądowych), a więc osiem dni po doręczeniu wezwania w trybie doręczenia zastępczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., powoływanej dalej jako P.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wynika z akt sądowych sprawy, wezwanie do opłacenia skargi wraz z pouczeniem zostało skierowane do skarżącego w dniu 20 grudnia 2013 r. i po dwukrotnym awizowaniu, zostało zwrócone sądowi z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Z adnotacji dokonanych przez listonosza na dokumencie potwierdzenia odbioru przesyłki oraz na kopercie wynika, że pismo było po raz pierwszy awizowane w dniu 30 grudnia 2013 r. przez umieszczenie w oddawczej skrzynce pocztowej informacji o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Drugie awizowanie miało miejsce w dniu 8 stycznia 2014 r. Natomiast zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 16 stycznia 2014 r., ponieważ nie została ona podjęta w placówce pocztowej. Zgodnie z art. 65 § 2 P.p.s.a. do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy rozdziału IV w dziale III P.p.s.a. nie stanowią inaczej. Według art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W myśl § 2 wymienionego artykułu zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Zgodnie z art. 73 § 3 ustawy, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Natomiast według art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Przepis art. 73 § 4 P.p.s.a. konstruuje fikcję prawną doręczenia, z której wynika domniemanie skuteczności doręczenia pisma w trybie określonym w art. 73 § 1-4 P.p.s.a, mimo że jest oczywiste, że pismo nie dotarło fizycznie do rąk adresata w terminie określonym w art. 73 § 1 P.p.s.a. Doręczenie dokonane w omawianym trybie stwarza domniemanie prawne skutecznego doręczenia pisma oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, to nastąpiło to z przyczyn zawinionych lub niezawinionych leżących po jej stronie. Domniemanie prawne doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji prawnej doręczenia jest niewzruszalne w tym sensie, że nie można skutecznie wykazywać, że treść pisma nie dotarła do wiadomości adresata. Jest to bowiem przewidywany i dopuszczalny skutek zastosowania tej instytucji. Dopuszczalne jest obalenie domniemania doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji doręczenia, przez wykazanie, że art. 73 P.p.s.a. nie powinien być zastosowany z braku przesłanek, a ponadto nawet jeżeli byłyby przesłanki zastosowania doręczenia zastępczego, to możliwe jest obalenie domniemania skuteczności takiego doręczenia, jeżeli okaże się, że samo zastosowanie art. 73 K.p.a. było wadliwe przez nie przestrzeganie poszczególnych wymogów procedury doręczenia zastępczego. Jeżeli treść pisma nie dotarła do wiadomości adresata z przyczyn przez niego niezawinionych i w związku z tym adresat bez swojej winy nie dokonał w terminie czynności w postępowaniu sądowym, to wówczas może ubiegać się o przywrócenie terminu do dokonania czynności. W niniejszej sprawie z omówionych wyżej adnotacji listonosza na dokumencie potwierdzenia odbioru przesyłki oraz na kopercie wynika, że doręczenie zastępcze wezwania do opłacenia skargi zostało dokonane prawidło. W związku z tym skutek doręczenia wezwania nastąpił w dniu 13 stycznia 2013 r., to jest z upływem ostatniego dnia okresu (czternastodniowego), na który pismo zostało złożone w placówce pocztowej (art. 73 § 4 w związku z art. 73 § 1 P.p.s.a.). Okoliczność, że pismo pozostawało w placówce pocztowej do dnia 16 stycznia 2014 r., kiedy zostało zwrócone nadawcy, nie ma znaczenia dla określenia terminu, w którym nastąpił skutek doręczenia awizowanego, lecz nie podjętego pisma. Termin ten bowiem wyznacza przepis art. 73 § 4 P.p.s.a., uzależniając go jedynie od upływu okresu, o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w badanej sprawie siedmiodniowy termin do opłacenia skargi upłynął w dniu 20 stycznia 2014 r., co oznacza, że opłacenie wpisu w dniu 21 stycznia 2014 r. nastąpiło po terminie. Zgodnie z art. 85 P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę dyspozycję art. 220 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę. Zwrotu uiszczonego przez skarżącego wpisu dokonano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.