III SA/Lu 965/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. L. [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów postanawia: odrzucić skargę. I. L. [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z mocy art. 3 § 3 ww. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, zaś stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Z analizy przywołanych wyżej przepisów wynika, że zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem nie mieści się w żadnej kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy. Postanowienie w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów nie jest zaskarżalne w drodze zażalenia, nie kończy postępowania w sprawie oraz nie orzeka co do istoty sprawy. Zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej O.p.), na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Przepis art. 188 O. p. regulujący sposób załatwiania wniosków dowodowych stron nie przewiduje wniesienia zażalenia na wydane w tym przedmiocie postanowienie, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona. Wniosek o przeprowadzenie dowodu nie wszczął też żadnego odrębnego postępowania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku postępowania głównego w przedmiocie długu celnego i podatku od towarów i usług nie kończyło postępowania w sprawie. Nie można również przyjąć, że postanowienie rozstrzygało sprawę co do jej istoty. Powyższe oznacza, że skierowana przez skarżącą do WSA w Lublinie skarga dotyczy aktu, który nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w artykule 3 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji, na postanowienie w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 maja 2016 r. należało odrzucić. Niedopuszczalność wniesienia skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu nie pozbawia strony możliwości kontroli tego postanowienia. Zgodnie z art. 237 O. p. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Strona ma zatem prawo podnieść zarzuty w stosunku do takiego postanowienia w odwołaniu od decyzji kończącej sprawę w I instancji, a także później w skardze do sądu administracyjnego na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie, w ramach którego takie postanowienie zostało wydane. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu.