III SA/Lu 97/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 1 lipca 2010r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie przyznania osobie bezrobotnej zwrotnej pomocy państwa w spłacie kredytu mieszkaniowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 18 ustawy z dnia 19 czerwca 2009 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę (Dz.U. z 2009 r. Nr 115, poz. 964), po rozpatrzeniu odwołania M. Ś. wniesionego od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty K. z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącej zwrotnej pomocy państwa w spłacie kredytu mieszkaniowego, Wojewoda L. zaskarżoną decyzję uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca w dniu 5 listopada 2009 r. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w K., celem zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Mocą decyzji wydanej z upoważnienia Starosty K. z dnia 5 listopada 2009 r. skarżąca uznana została z tym dniem za osobę bezrobotną, lecz odmówiono jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 30 listopada 2009 r. skarżąca złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. wniosek o przyznanie pomocy państwa w spłacie kredytu mieszkaniowego. W wyniku rozpoznania wniosku, organ I instancji decyzją z dnia 14 grudnia 2009 r. orzekł o odmowie przyznania zwrotnej pomocy państwa w spłacie kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w [...] BANK S.A. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie do Wojewody L., domagając się zmiany decyzji i przyznania pomocy w spłacie zaciągniętego kredytu. Organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że w jego ocenie decyzja została wydana przez osobę nieupoważnioną - Kierownika Wydziału Informacji, Ewidencji i Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w K., działającego niezgodnie z prawem z upoważnienia Starosty K., a zatem decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na błędy zawarte w zaskarżonej decyzji, bowiem organ I instancji w podstawie prawnej decyzji podał przepis "art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 19 czerwca 2004 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę ". tymczasem przytoczona ustawa jest ustawą z dnia 19 czerwca 2009 r., ponadto nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej. Przyjmując zaś, że organ I instancji powołał w podstawie prawnej decyzji punkt 3 w art. 4, to mając na względzie brzmienie tego przepisu, który stanowi, że "pomoc nie może być przyznana, jeżeli w dniu złożenia wniosku o pomoc uprawniony lub jego małżonek jest najemcą innego lokalu mieszkalnego lub domu rodzinnego" organ stwierdził, że uzasadnienie decyzji z dnia 14 grudnia 2009 r. nie odpowiada w swojej treści przytoczonemu przepisowi. W przekazanych do organu odwoławczego aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który poświadczałby, że skarżąca lub jej małżonek jest najemcą innego lokalu mieszkalnego lub domu rodzinnego. Organ odwoławczy stwierdza także, że zaskarżona decyzja nie spełnia wszystkich wymogów, o których jest mowa w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, określającym składniki decyzji administracyjnej. W szczególności, uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 Kpa). Organ I instancji wydając decyzję, nie przytoczył w uzasadnieniu decyzji przepisu prawa, będącego podstawą jej wydania, a samo uzasadnienie decyzji jest lakoniczne. Zatem, wobec braku w uzasadnieniu decyzji przytoczenia brzmienia przepisu prawa oraz braku, zgodnego z przepisem, wyjaśnienia motywów dokonanej odmowy przyznania pomocy w spłacie kredytu mieszkaniowego, decyzja ta mogła być dla jej adresata niezrozumiała. Na decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której domaga się jej uchylenia i merytorycznego, korzystnego dla niej załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zarzuty skargi nie są zasadne, a zatem nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozstrzygania o stanie faktycznym w zakresie, w jakim nie została wydana decyzja organu, lecz do kontroli zapadłych orzeczeń organów administracyjnych. Dlatego nie mogą zostać zrealizowane oczekiwania skarżącej, ze sąd we własnym zakresie rozstrzygnie o jej uprawnieniach do uzyskania pomocy we wnioskowanym zakresie. Natomiast rolą sądu jest zbadanie, czy decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym są zgodne z prawem. Badając zaskarżoną decyzję sąd nie znalazł podstaw do jej uchylenia, choć jednocześnie uznaje za przedwczesną opinię organu odwoławczego, iż decyzja organu I instancji została wydana przez osobę nieupoważnioną. Organ odwoławczy uzasadnił swój pogląd tym, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2009 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę, pomoc jest przyznawana na podstawie decyzji właściwego starosty. Źródłem finansowania tej pomocy oraz kosztów jej realizacji - według art. 1 ust. 2 cyt. ustawy - jest Fundusz Pracy, o czym stanowi także przepis art. 108 ust. 1 pkt 42a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie kosztów pomocy oraz kosztów jej realizacji przez Bank Gospodarstwa Krajowego w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę. W świetle art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw, w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu odwoławczego, brak jest podstaw prawnych do stosowania przepisu art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia ( ... ) w zakresie upoważnienia przez starostę dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu, do załatwiania w imieniu starosty spraw określonych przepisami ustawy z dnia 19 czerwca 2009 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę, w tym do wydawania decyzji, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych ( ... ). W ocenie organu odwoławczego oznaczało to, że upoważnienie udzielone przez Starostę K. Dyrektorowi Powiatowego Urzędu Pracy w K. lub innym pracownikom tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw określonych przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) - d) ustawy, nie jest jednocześnie upoważnieniem dla Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. lub innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw określonych przepisami ustawy z dnia 19 czerwca 2009 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę, w tym do wydawania decyzji, o których mowa wart. 6 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych ( ... ). W ocenie sądu argumentacja ta nie jest wystarczająca. Skoro bowiem zgodnie z art. 9 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw, w tym do wydawania decyzji, a do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy, realizowanych przez powiatowe urzędy pracy należy m. in. wydawanie decyzji w przedmiocie objętym sprawą (wydawanie decyzji o odmowie przyznania prawa do finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów – art. 9 ust. 1 pkt 14 b ustawy), to zastrzeżenia organu odwoławczego dotyczące prawidłowości upoważnienia przez starostę pracownika PUP nie są zrozumiałe. Nie ma przeszkód prawnych do udzielenia takiego upoważnienia, natomiast czy istotnie zostało one udzielone i w jakim zakresie temu konkretnie pracownikowi PUP, który decyzję podpisał – kwestie te nie zostały należycie udokumentowane i wyjaśnione, jednak brak ten zostanie usunięty przy ponownym orzekaniu przez organ I instancji. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego w tej części, w jakiej uzasadniane jest ono zarzutami dotyczącymi niejasności decyzji. Zgodzić się należy, że decyzja organu I instancji zawiera błędne wskazanie podstawy prawnej i nie powinna służyć za wzór prawidłowego orzekania, jednak przy uwzględnieniu uzasadnienia tej decyzji widoczne staje się, że podstawę prawną stanowił art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2009 r. o pomocy państwa w spłacie niektórych kredytów mieszkaniowych udzielonych osobom, które utraciły pracę, a przesłankę odmowy stanowo to, że skarżąca jako wnioskodawczyni nie miała przyznanego prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jasno wynika to z treści decyzji z dnia 5 listopada 2009 r. przywołanej w uzasadnieniu, a która znajduje się a aktach sprawy. Niemniej jednak orzekając ponownie, organ I instancji starannie przytoczy podstawę prawną i ją uzasadni. Skoro więc zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.