III SA/Lu 971/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty zadłużenia powstałego w wyniku wypowiedzenia umowy o refundację kosztów wyposażenia stanowiska pracy odrzuca skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Wyrokiem z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 397/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. L. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty zadłużenia powstałego w wyniku wypowiedzenia umowy o refundację kosztów wyposażenia stanowiska pracy. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 397/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że powyższy wyrok jest prawomocny od dnia 5 listopada 2013 r. Pismem z dnia [...] października 2014 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu [...] października 2014 r., A. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 3 października 2013 r., sygn. III SA/Lu 397/13. W uzasadnieniu skargi A. L. wskazał, że skarga dotyczy braku doręczenia mu wyroku z dnia 3 października 2013 r., sygn. III SA/Lu 397/13. W dalszych pismach procesowych skarżący wyjaśnił, że sąd nie poinformował skarżącego o trybie doręczania wyroku oddalającego skargę z uzasadnieniem. Nikt go też nie poinformował o treści wyroku, a nie znając go nie mógł skorzystać ze środka zaskarżenia. W piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący wskazał, że o wyroku dowiedział się dopiero w dniu 28 lipca 2014 r. Wyrok ten był powołany w doręczonym mu wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie w sprawie o sygn. akt 597/14. W ocenie skarżącego Sąd nie zapewnił mu odpowiedniej opieki prawnej, zaś sam nie posiada wystarczających środków na ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie III SA/Lu 397/13, poprzez uprawdopodobnienie okoliczności stwierdzających zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi, w szczególności wskazanie daty, w której skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących – w jego ocenie – podstawę do wznowienia postępowania sądowego; wskazanie ustawowej podstawy wznowienia i jej uzasadnienie; wskazanie, czy skarżący żąda uchylenia, czy zmiany zaskarżonego orzeczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie. W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r., pełnomocnik skarżącego jako ustawową podstawę wznowienia wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że A. L. był pozbawiony możliwości działania na skutek nie doręczenia mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem oraz z uwagi na fakt, że Sąd nie udzielił wskazówek co do sposobu i terminów wniesienia środka odwoławczego. Zażądał zmiany wyroku z dnia 3 października 2013 r., sygn. III SA/Lu 397/13, poprzez uchylenie decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...]. Uzasadniając zachowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wskazał, że o tym, że nie zostanie na jego wniosek sporządzone uzasadnienie wyroku został poinformowany pismem z dnia [...] września 2014 r, zaś skarga o wznowienie postępowania została złożona w dniu 21 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu. Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach art. 270 – 285 p.p.s.a. Przepisy te wskazują kilka przypadków, w których można żądać wznowienia postępowania sądowego. Są to tzw. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania (art. 279). Skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277). Stosownie do przepisu art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Brak któregokolwiek z tych wymagań powoduje konieczność odrzucenia skargi. Oparcie skargi na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu przepisu art. 280 § 1 p.p.s.a. oznacza powołanie jednej lub kilku podstaw wznowienia, wymienionych w przepisach art. 271 – 274 p.p.s.a. Skarżący w skardze o wznowienie postępowania sądowego, uzupełnionej pismami z dnia [...] września 2014 r., [...] listopada 2014 r. oraz z dnia [...] stycznia 2015 r. w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 października 2013 r. w sprawie o sygnaturze akt III SA/Lu 397/13, jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 273 § 2 p.p.s.a. Wobec wskazania ustawowych przyczyn wznowienia, brak było podstaw do odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zatem z przepisem art. 280 § 1 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania skierowana została na rozprawę. W myśl przepisu art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca skargę, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia, albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Skarga o wznowienie postępowania sądowego w niniejszej sprawie została wniesiona z zachowaniem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Brak ustawowej podstawy wznowienia oznacza, że podstawa ta, mimo jej wskazania w skardze, w rzeczywistości nie istnieje. Badając skargę na posiedzeniu niejawnym sąd ogranicza się do ustalenia, czy podstawa przytoczona w skardze odpowiada którejkolwiek z podstaw wymienionych w przepisach ustawy, nie ustala natomiast, czy podstawa ta istnieje w rzeczywistości. Dopiero na rozprawie może sąd dokonać takiej oceny. A. L. w skardze oraz w kolejnych pismach kierowanych do Sądu podnosił, że Sąd nie poinformował go o trybie doręczania wyroku oddalającego skargę z uzasadnieniem. Skarżący podniósł, że nie mógł skorzystać ze środka zaskarżenia, ponieważ nie znał treści wyżej wymienionego wyroku. Skarżący zarzucił, że na skutek niedoręczenia wyroku z uzasadnieniem został pozbawiony możliwości działania przed sądem. W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącego jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazał przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., podnosząc, że na skutek naruszenia art. 140 i art. 141 p.p.s.a. skarżący pozbawiony był możliwości działania, ponieważ nie doręczono mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem oraz nie udzielono wskazówek co do sposobu i terminów wniesienia środka zaskarżenia. Z tak sformułowanego uzasadnienia podstawy wznowienia wynika jednak, że chodzi o podstawę wskazaną w przepisie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 273 § 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przepis art. 271 pkt 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podstawy wznowienia określone art. 271 pkt 2 i art. 273 § 2 nie zachodzą. Analiza treści skargi o wznowienie postępowania oraz licznych pism skarżącego prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania, na którą się powołał wskazując przepis art. 273 § 2 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że brak jest również podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 397/13 Sąd oddalił skargę A. L. W świetle art. 141 § 2 p.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Skarżący w zawiadomieniu o terminie rozprawy z dnia [...] września 2013 r. został o powyższym pouczony oraz poinformowany o dacie rozpoznania jego skargi przez sąd. W niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki doręczenia odpisu sentencji wyroku z urzędu, o których mowa w art. 140 § 2 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że odpis sentencji wyroku doręcza się z urzędu osobie pozbawionej wolności, która była nieobecna na ogłoszeniu wyroku, działającej bez adwokata lub radcy prawnego. Powyższe okoliczności nie dotyczą skarżącego. Przesłanka wznowienia wynikająca z art. 271 § 2 p.p.s.a. nie została spełniona, ponieważ skarżący, wbrew zarzutom, nie był pozbawiony możliwości działania. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 281 p.p.s.a., odrzucił skargę A. L. o wznowienie postępowania sądowego.