III SA/Lu 982/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. F. Polska sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę. Spółka H. F. Polska sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia aktualnego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Spółki (aktualnego odpisu pełnego KRS albo informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców) oraz do złożenia dowodu, w jakiej dacie wniesiono skargę (np. dowód nadania skargi w placówce pocztowej). Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru, wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono pełnomocnikowi w dniu 20 sierpnia 2015 r. Pełnomocnik nie ustosunkował się do wezwania w wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie jednak z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 12 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do nadesłania aktualnego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej – pełnego aktualnego odpisu z KRS. Podstawą wezwania był fakt, że pełnomocnik dołączył do skargi odpis z KRS datowany na 13 marca 2015 r. (k. 47). Przedstawiony odpis z KRS jest wcześniejszy zarówno od pełnomocnictwa (6 lipca 2015 r., k. 25), jak i od skargi (ta sama data, k. 3), nie mógł być więc uznany za aktualny odpis pozwalający określić, kto jest uprawniony do reprezentowania spółki. Zasadne było więc wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi. Wezwanie doręczono 20 sierpnia 2015 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu (27 sierpnia 2015 r.) pełnomocnik nie ustosunkował się do wezwania. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że wykazanie przez pełnomocnika procesowego umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną wymaga złożenia nie tylko dokumentu pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, ale także dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu osoby prawnej. Podkreśla się, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl natomiast art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepis art. 29 p.p.s.a. nie precyzuje jaki dokument powinien przedłożyć podmiot wymieniony w art. 28 p.p.s.a., aby wykazać swoje umocowanie. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości pogląd, że dokumentem tym jest wypis z Krajowego Rejestru Sądowego, w którym zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013 poz. 1203 ze zm.) zamieszcza się dane dotyczące oznaczenia organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji. W świetle powyższego przyjmuje się, że nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny skargi, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedłożeniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a niewykonanie nałożonego przez sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04). Dodatkowo sąd wskazuje, że pełnomocnik skarżącej nie wykonał również drugiego z obowiązków nałożonych wezwaniem z dnia 12 sierpnia 2015 r. – nie wykazał, w jakiej dacie wniesiono skargę. Wprawdzie w aktach sądowych znajduje się koperta, w której nadano paczkę zawierająca skargę wraz z załącznikami (k. 50), jednakże potwierdzenie nadania naklejone na kopercie jest całkowicie nieczytelne, nie ma możliwości odczytania daty nadania przesyłki. Należy zauważyć, że zaskarżoną decyzję doręczono 8 czerwca 2015 r. Termin do wniesienia skargi upływał 8 lipca 2015 r. Na oryginale skargi znajduje się prezentata Izby Celnej , na której widnieje data wpływu skargi – 10 lipca 2015 r. Brak przedstawienia przez skarżąca dowodu nadania przesyłki pocztowej uniemożliwia weryfikację zachowania terminu do wniesienia skargi, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Należy nadmienić, że nadesłanie dowodu nadania przesyłki pocztowej nie powinno stanowić poważnej przeszkody, należyta staranność, zwłaszcza w przypadku przedsiębiorcy, wymaga bowiem zachowania potwierdzenia nadania przesyłki. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.