III SA/Lu 992/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia 20 września 2014 r. E. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Zarządzeniem z dnia 24 października 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego. Pismo z wezwaniem do uiszczenia wpisu zostało wysłane na adres korespondencyjny podany przez skarżącego w skardze. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłka pocztowa nie została odebrana, w związku z czym została przyjęta do akt sądowych ze skutkiem doręczenia. W zakreślonym terminie nie uiszczono wpisu, w związku z czym postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę E. O. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego. Pismem z 31 grudnia 2014 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Uzasadniając wniosek wskazał, że jest przewlekle chory, a od dnia 29 września 2014 r. orzeczono u niego niepełnosprawność. Jako dowód załączył zaświadczenie lekarskie oraz orzeczenie o niepełnosprawności. Skarżący wskazał, że wskutek choroby nie mógł zajmować się swoimi sprawami i stąd nie odebrał przesyłki sądowej z wezwaniem do uiszczenia wpisu. O wezwaniu dowiedział się dopiero w dniu 30 grudnia 2014 r., kiedy odebrał z poczty postanowienie o odrzuceniu skargi i przeczytał jego uzasadnienie. Do wniosku dołączono dowód uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ocena okoliczności sprawy oraz złożonego przez skarżącego wniosku wskazuje, że nie została spełniona podstawowa przesłanka przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu – skarżący nie wykazał, że nie ponosi winy w braku dopełnienia tej czynności. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kryterium braku winy wynikające z art. 86 § 1 p.p.s.a. jako warunek przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności strony przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, sąd obowiązany jest przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy. Oznacza to, że strona wnosząca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodzianie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej (por. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 r., I OZ 1199/13; postanowienie NSA z 5 czerwca 2014 r., II OZ 553/14; postanowienie NSA z 9 października 2014 r., I OZ 757/14; postanowienie NSA z 19 listopada 2014 r., I OSK 1019/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA, na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący jako argumenty wskazujące na brak winy w niedopełnieniu obowiązku uiszczenia wpisu w terminie wskazuje przewlekłą chorobę oraz niepełnosprawność. Odnosząc się do tych argumentów należy stwierdzić, że z załączonego zaświadczenia lekarskiego wynika, iż skarżący "w okresie październik-grudzień 2014 r. leczony był w tutejszej przychodni [NZOZ w D.] z powodu przewlekłego zespołu lędźwiowego kręgosłupa. W okresie tym odbył również zabiegi rehabilitacyjne". Treść zaświadczenia nie wskazują absolutnie, aby schorzenie skarżącego było tego rodzaju, że uniemożliwiało mu zajmowanie się swoimi podstawowymi sprawami. Schorzenie nie ma charakteru nagłego, skarżący nie był hospitalizowany, nic nie wskazuje aby miał zalecenie lekarskie pozostania w domu i nie poruszania się. Konkludując: powoływane przez skarżącego schorzenia nie może być uznane za przyczynę uzasadniającą przyjęcie braku winy w nieuiszczeniu wpisu w terminie. Podobnie, o braku winy w zaniechaniu uiszczenia wpisu sądowego nie świadczy orzeczona niepełnosprawność skarżącego. Z załączonego orzeczenia z dnia 25 listopada 2014 r. wynika, że skarżącego zaliczono do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Nic w orzeczeniu nie wskazuje na to, aby chodziło o niepełnosprawność uniemożliwiającą poruszanie się i załatwianie swoich podstawowych spraw. Jak wynika z orzeczenia niepełnosprawność nie wyłącza nawet zdolności do wykonywania pracy, a jedynie istotnie ją obniża. Co więcej, stan niepełnosprawności, nie uniemożliwił skarżącemu złożenie rozpatrywanego aktualnie wniosku o przywrócenie terminu. Trudno więc przyjąć, że ma być argumentem uzasadniającym niedopełnienie wcześniej czynności uiszczenia wpisu sądowego. Konkludując: w analizowanej sytuacji nie można przyjąć, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło bez winy skarżącego. W tym stanie rzeczy, ponieważ skarżący nie wypełnił określonych ustawowo warunków przywrócenia terminu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.