III SAB/Lu 1/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Rady Miasta K. w przedmiocie opłat za korzystanie z targowiska miejskiego postanawia: odrzucić skargę. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Rady Miasta K., zarzucając, że Rada nie ustosunkowała się do pisma z dnia 6 października 2015 r. w sprawie wysokości opłat za korzystanie z miejskiego targowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Bezczynność organu administracji ma miejsce, gdy w prawnie określonym terminie właściwy organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadzi postępowanie, jednak mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem aktu lub podjęciem czynności. Skarga na bezczynność organu jest jednak dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z treści skargi wynika, że dotyczy ona pisma grupy osób, skierowanego do rady miasta w sprawie uzasadnienia ustalenia opłat za korzystanie z targowiska miejskiego w określonej wysokości. Wnoszący pismo zwracają się o ponowne uczciwe ustalenie opłat, kwestionując jednocześnie obecnie obowiązujące zasady pobierania opłat. Pismo to nie wszczyna zatem postępowania administracyjnego i nie zobowiązuje organu do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Treść pisma wskazuje, że mogłoby ono być potraktowane jako skarga lub wniosek, załatwiane w uproszczonym trybie, uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, ewentualnie jako petycja określona w ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o petycjach (Dz. U. poz. 1195), zawiera bowiem wniosek o zmianę obowiązujących przepisów. Postępowania te nie podlegają jednak kognicji sądów administracyjnych. Na czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów działu VIII lub ustawy o petycjach nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, w tym skarga na bezczynność albo przewlekłość. Skargę wniesioną w sprawie niniejszej uznać zatem należało za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i podlegającą z tego powodu odrzuceniu. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). W sprawie pisma grupy osób dotyczącego opłat za korzystanie z targowiska miejskiego, powołanego w skardze, nie toczyło się postępowanie administracyjne, w którym stronie przysługiwałyby takie środki zaskarżenia jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przed złożeniem skargi do sądu na bezczynność organu skarżący zobowiązany był zatem wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Skoro skarżący przed złożeniem skargi do sądu nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, to skarga jest w świetle powołanych wyżej przepisów niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Również zatem i z tego powodu skarga w sprawie niniejszej podlegałaby odrzuceniu Wyjaśnić ponadto należy, że opłaty za korzystanie z targowiska miejskiego ustalane są w drodze uchwały podejmowanej przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r., poz.1515 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jeżeli zatem skarżący uważał, że uchwała w sprawie opłat za korzystanie z targowiska miejskiego naruszyła jego interes uprawny lub uprawnienie, mógł wezwać organ do usunięcia naruszenia, a w przypadku bezskuteczności tego wezwania, wnieść skargę na uchwałę do sądu administracyjnego. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę.