III SAB/Lu 11/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Wojewody w przedmiocie statusu bezrobotnego postanawia: odrzucić skargę. M.W. złożył w dniu [...] października 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Wojewody, związaną z niezałatwieniem skargi z dnia [...] lipca 2007 r. Jak wyjaśnił pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 12 grudnia 2007 r. bezczynność dotyczy nierozpoznania przez Wojewodę skargi z dnia [...] lipca 2007 r. jako wniosku złożonego w trybie art. 235 kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczącego decyzji ostatecznej z dnia 19 grudnia 2006 r. znak PS.IV.9113-147/06 w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego. Skarga taka w ocenie pełnomocnika skarżącego powinna zostać rozpoznana przez Wojewodę jako wniosek o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie zachodzi jego bezczynność w sprawie, bowiem skarga z dnia [...] lipca 2007 r. została terminowo przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który odrzucił ją postanowieniem z dnia 19 września 2007 r. (sygn. akt III SA/Lu 335/07). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ppsa, jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący musi zatem wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność organu, zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu. W przeciwnym razie skarga z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd orzekł jak w postanowieniu.