III SAB/Lu 11/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 9 marca 2015 r. B. B.złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta L.polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarga w rozpoznawanej sprawie dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta L. polegającej na niezałatwieniu wniosku skarżącej o wydanie zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że skarżąca przed złożeniem skargi do sądu zobowiązana była wezwać Prezydenta Miasta L. do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy oraz pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 15 kwietnia 2015 r. wynika, że warunek wyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącej w administracyjnym toku instancji, nie został spełniony. Skoro skarżąca przed złożeniem skargi do sądu nie wyczerpała środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, tj. nie wezwała Prezydenta Miasta L. do usunięcia naruszenia prawa, to stanowiło to o niedopuszczalności skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.