III SAB/Lu 13/17

PostanowienieWSA w Lublinie2017-10-04

Skład orzekający: Robert Hałabis

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w przedmiocie podjęcia działań umożliwiających złożenie wniosku o przepadek pojazdu na rzecz Skarbu Państwa podlega kognicji sądów administracyjnych?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu w przedmiocie podjęcia działań umożliwiających złożenie wniosku o przepadek pojazdu na rzecz Skarbu Państwa nie należy do żadnej z form działalności administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych zgodnie z art. 3 § 2 PPSA. Z tego względu, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA.
Stan faktyczny
Spółka "S." złożyła skargę na bezczynność organu w przedmiocie podjęcia działań umożliwiających złożenie wniosku o przepadek pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Skarżąca wskazała, że pojazd od 2008 roku stoi na jej parkingu, a skarga ma na celu zwolnienie jej z obowiązku jego przechowywania. Organ administracji wyjaśnił, że pojazd został złożony do depozytu sądowego, a dalsze działania nie są przewidziane prawem. Sąd administracyjny uznał skargę za niedopuszczalną.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. [...] III SAB/Lu 13/17 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "S. " Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na bezczynność Inne w przedmiocie przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Skarżąca "S. " Spółka z o.o. z siedzibą w L. wniosła skargę na bezczynność Inne w przedmiocie przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Reprezentujący skarżącą pełnomocnik w uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w dniu 6 sierpnia 2008 r. Komenda Miejska Policji zwróciła się do Spółki z wnioskiem o przyjęcie na parking pojazdu marki H. P. nr rej. [...], na co skarżąca wyraziła zgodę. Pojazd do chwil obecnej stoi na parkingu należącym do Spółki, a wniesiona do sądu skarga jest jedynym sposobem prowadzącym do zwolnienia skarżącej z obowiązku przechowywania pojazdu. Pełnomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji do zawiadomienia właściciela pojazdu o możliwości jego odbioru z pouczeniem o skutkach nieodebrania, a po upływie terminu na odbiór, w razie braku jego odbioru przez właściciela, zawiadomienie Prezydenta Miasta L. o tym fakcie wraz z przedłożeniem dokumentów potwierdzających skuteczne zawiadomienie właściciela o możliwości odebrania pojazdu. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że Sąd Rejonowego w L. XIII Wydział Grodzki postanowieniem z dnia 14 września 2009 r., sygn. akt XIII Ns 21/09, zezwolił Skarbowi Państwa – Komisariatowi III Policji w L. na złożenie samochodu osobowego marki H. do depozytu sądowego. Koszty holowania pojazdu i parkowania za okres od dnia 6 sierpnia 2008 r. do dnia 14 września 2009 r. pokryła Komenda Wojewódzka Policji w L.. Jednocześnie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w L. z siedzibą w Ś. I Wydział Cywilny, w sprawie sygn. akt I Ns 91/13 dokonał wykładni postanowienia Sądu Rejonowego w L. Wydział Grodzki, że przedmiot depozytu ma być wydany T. M. po wylegitymowaniu się dowodem rejestracyjnym oraz umową sprzedaży samochodu. W ocenie organu podjął on czynności przewidziane prawem w celu zabezpieczenia pojazdu i brak jest podstaw prawnych do żądania podjęcia dodatkowych działań w trybie ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądy administracyjne są właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w przepisach art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Skarżąca zarzuciła organowi bezczynność w przedmiocie "podjęcia przez Inne działań umożliwiających złożenie przez Prezydenta Miasta L. wniosku o przepadek pojazdu H. P., nr rej. [...] [...] na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.). Tymczasem tak określony przez skarżącą przedmiot zaskarżenia nie należy do żadnej ze wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. form działalności administracji publicznej. Z uwagi zatem na brak przedmiotu podlegającego kognicji sądów administracyjnych, tego rodzaju skarga skierowana do sądu administracyjnego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. – obowiązany był skargę odrzucić.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło