III SAB/Lu 14/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.P. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie przyznania lokalu socjalnego postanawia: odrzucić skargę. Skarżący pismem datowanym na dzień [...] października 2007 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ze skargą na bezczynność Urzędu Gminy w sprawie przyznania mu lokalu socjalnego i z wnioskiem o zobowiązanie Urzędu Gminy do przyznania lokalu socjalnego skarżącemu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, jest bezdomny i podjął starania o przyznanie mu mieszkania z mieszkaniowego zasobu gminy. Gmina zaniechała przyznania mu lokalu socjalnego, pomimo, że w ocenie skarżącego jest on uprawniony do pomocy. Skarżący jest rencistą, któremu przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, gdyż sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego. W oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) organ wywodzi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, a więc w sprawach gdzie wydawane określone i wymienione akty administracyjne. W ocenie organu "sprawa skierowania danej osoby do zawarcia z nią umowy najmu lokalu socjalnego nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego", nie może być zatem załatwiona aktem wskazanym w art. 3 § 2 pkt 2 - 4 ppsa. W zakresie meritum organ wyjaśnia, że skarżący został poinformowany przez Gminę, iż spełnia wymogi do otrzymania lokalu socjalnego, ale na zasadach ogólnych tj. zgodnie z uchwałą Rady Miasta obowiązującą w tym zakresie, a sprawy osób ubiegających się o lokale komunalne, czy też socjalne rozpatrywane są zgodnie z kolejnością wpływu wystąpień o pomoc do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został m. in. w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, oraz na bezczynność organów administracji w określonym zakresie. Skoro skarżący wniósł stosowną skargę, musi on uznawać, że zachodzi bezczynność po stronie organu administracji, a sprawa, w której doszło do bezczynności, jest sprawą należącą do katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego. Jednak na obecnym etapie Sąd nie może badać tej kwestii. Nie został bowiem spełniony zasadniczy warunek, umożliwiający wniesienie skargi do sądu. Warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ppsa jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. odwołanie i zażalenie. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić, czy skarżącemu przysługiwał jakiś środek w ramach postępowania administracyjnego, przysługujący w razie bezczynności organu, przed wniesieniem sprawy do sądu administracyjnego. Terminy załatwienia sprawy administracyjnej określają art. 35 i art. 36 kpa. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 kpa - na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skoro zatem skarżącemu przysługiwało zażalenie na bezczynność do organu administracji publicznej wyższego stopnia, to przed wniesieniem skargi do sądu zobowiązany był on tryb ten wyczerpać, czego jednak nie uczynił. Nie został zatem spełniony warunek dopuszczalności wniesienia skargi określony w art. 52 § 1 ppsa. Okoliczność, iż organ administracji nie pouczył skarżącego o takiej możliwości ani nie przekazał stanowiska skarżącego organowi wyższego stopnia, nie może uruchamiać działania sądu administracyjnego poza ramami ustawowo określonymi. Ocena dopuszczalności rozpoznania skargi przez Sąd ze względu na jej materię jest zatem przedwczesna. Skarżący musi najpierw wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność, zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu. Organ, któremu skarżący zarzuca bezczynność, zobowiązany jest do udzielenia skarżącemu wszelkich wyjaśnień związanych z formalną procedurą wnoszenia zażalenia na jego bezczynność. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa Sąd orzekł jak w postanowieniu.