III SAB/Lu 16/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca),, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Referent Marcin Małek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2005 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynności Burmistrza Miasta w przedmiocie niewykonania decyzji Kuratora Oświaty postanawia odrzucić skargę. Skarżąca M. P. pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Burmistrza Miasta L. skargę, w której domaga się nakazania przez Sąd przeprowadzenia postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego. Skarżąca dopatruje się w sprawie bezczynności organu administracji jakim jest Burmistrz Miasta , po uchyleniu decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. przez Kuratora Oświaty uprzedniej decyzji Burmistrza Miasta L. w sprawie odmowy nadania skarżącej stopni awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, tłumacząc zwłokę przesłaniem sprawy Burmistrzowi Miasta S. zgodnie z właściwością miejscową. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został wart. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący musi zatem wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy na drodze administracyjnej w postaci wniesienia zażalenia na bezczynność organu I instancji w trybie administracyjnym, zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu. W przeciwnym razie skarga z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.