III SAB/Lu 16/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wydania kserokopii faktury za remont dachu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 października 2007 r. T.W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wydania kserokopii faktury za remont dachu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w niniejszej sprawie skarga T.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia skargi T.W. z dnia [...] października 2007 r. na działalność Wójta Gminy w sprawie wydania kserokopii faktury za remont dachu – jest w świetle przepisów obowiązującego prawa niedopuszczalna. Właściwość sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organów gminy wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Chodzi tu o bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżane jako bezczynność nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zagadnienie bezczynności organu administracji publicznej wypływa ze sformułowanej w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., zasady szybkości działania. Jako uszczegółowienie tej zasady i celem wzmocnienia sytuacji strony postępowania administracyjnego wprowadzono maksymalne terminy załatwiania spraw (art. 35 § 3 i § 4 k.p.a.) oraz instytucję zawiadamiania stron o przypadkach niezałatwienia spraw w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Oprócz wprowadzenia wyżej wymienionych mechanizmów prawnych urzeczywistniających zasadę szybkości działania ustawodawca umożliwił stronom postępowania administracyjnego uruchomienie czynności nadzorczych organów wyższego stopnia nad opieszałymi organami poprzez złożenie przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.). Tylko jeżeli strona złoży takie zażalenie do organu wyższego stopnia, będzie mogła złożyć skargę na bezczynność danego organu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stwierdzić należy, że skarżąca T.W. pomimo że zwróciła się z zażaleniem na bezczynność Wójta Gminy do organu wyższego stopnia, to następnie dochodząc do wniosku, że organ wyższego stopnia nie zajął stanowiska w tej kwestii, wniosła skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu odwoławczego. Tymczasem powinna była wnieść skargę do sądu – ale nie na bezczynność organu odwoławczego, tylko organu, którego bezczynności sprawa dotyczy, tj. Wójta Gminy. Na niewydanie bowiem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu w zakresie objętym art. 37 § 1 k.p.a. Postanowienie takie nie kończy bowiem postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani nie służy na nie zażalenie, tak jak wymaga przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem skarga na bezczynność organu polegającą na niewydaniu postanowienia w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje, zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, i z tej przyczyny skarga podlegałaby także odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na marginesie należy poza tym wskazać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] listopada 2007 r. postanowienie przekazujące zażalenie T.W. do załatwienia zgodnie z właściwością Radzie Gminy. Sąd nie mógł rozpoznać skargi T.W. jako skargi na bezczynność Wójta Gminy w zakresie niewydania kserokopii faktury za remont dachu, ze względu na to, że skarżąca jako organ pozostający w bezczynności wskazała Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W związku z powyższym skarga T.W. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.