III SAB/Lu 16/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 5 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. w przedmiocie wydania aktu administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 lipca 2012 r. nazwanym skargą na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej Z. D. wniósł o zobowiązanie Dyrektora tejże szkoły do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie organu prowadzącego do ukarania dyscyplinarnego Dyrektora szkoły oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż zwrócił się w dniu [...] czerwca 2011 r. do Dyrektora wskazanej powyżej szkoły z pisemną prośbą o wyjaśnienie sytuacji związanej z pojawieniem się w tejże szkole obraźliwych dla niego treści. Wobec braku odpowiedzi na powyższe pismo przez okres ponad 11 miesięcy skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do W. G. S.. Zażalenie to również pozostało bez odpowiedzi. Skarżący zarzucił Dyrektorowi szkoły naruszenie zasady zaufania do organów administracji zawartej w art. 8 k.p.a. oraz zasady szybkości postępowania wynikającej z art. 12 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zakres kontroli sprecyzowany w wymienionym przepisie obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, a ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola sądu administracyjnego w przypadku skarg na bezczynność organów administracji dotyczy sytuacji określonych art. 3 § 2 pkt 1-4a w związku z pkt 8 p.p.s.a., tj. gdy bezczynność ta dotyczy wydania decyzji administracyjnej, postanowienia albo podjęcia innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepisy prawa nie pozwalają, by przedmiotem badania przed sądem administracyjnym były jakiekolwiek inne zaniechania organów. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy sprawa wszczęta przed sądem administracyjnym pismem z dnia 7 lipca 2012 r., nazwanym "skargą na bezczynność" i skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ma charakter sprawy sądowoadministracyjnej, czy też nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, skarga Z. D. nie stanowi skargi na bezczynność organu, gdyż nie dotyczy żadnej z form działania organu administracji publicznej wymienionych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż skarżący wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej wynikającą z nieudzielania odpowiedzi na pismo z dnia [...] czerwca 2011 r., w którym skarżący kwestionował nieudzielanie odpowiedzi na powyższe pismo we właściwym terminie. Żądanie zawarte w tym piśmie jednakże nie zobowiązywało organu do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia w formie określonej art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., czego wymaga treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do uznania skargi na bezczynność organu za dopuszczalną. Skarga Z. D. stanowi w istocie tzw. skargę powszechną określoną przepisami art. 227 i nast. k.p.a. Przedmiotem takiej skargi mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu. W konsekwencji w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania, co powoduje odrzucenie skargi. Należy zwrócić uwagę, że Dyrektor szkoły podjął niezbędne kroki celem wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Nie przyniosły one jednak zamierzonego efektu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.