III SAB/Lu 18/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 1 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.P. i J.P. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia skargi H.P. i J.P. z dnia 31 maja 2002 r. w sprawie wszczęcia i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz ewentualnie dyscyplinarnego w zakresie wniosków o dostęp do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę W dniu 29 czerwca 2005 r. H.P. i J.P. wnieśli za pośrednictwem Rady Miasta skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia skargi skarżących z dnia 31 maja 2002 r. w sprawie wszczęcia i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz ewentualnie dyscyplinarnego w zakresie wniosków o dostęp do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na to, że skarga z dnia 31 maja 2002 r. została wniesiona w trybie postępowania skargowego określonego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie podlega kontroli sądu administracyjnego, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, ewentualnie o umorzenie postępowania z uwagi na fakt podjęcia przez Radę Miasta w dniu [...] lipca 2005 r. w tym przedmiocie uchwały, a w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków - o oddalenie skargi. Pismem procesowym z dnia 4 sierpnia 2005 r. skarżący podnieśli, że organ powołuje się na orzecznictwo sądowe z okresu, gdy inaczej były uregulowane struktura oraz kompetencje sądów administracyjnych, natomiast w świetle aktualnie obowiązującego art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organów w sprawach administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w niniejszej sprawie skarga H.P. i J.P. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia skargi skarżących z dnia 31 maja 2002 r. w sprawie wszczęcia i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz ewentualnie dyscyplinarnego w zakresie wniosków o dostęp do informacji publicznej - jest w świetle przepisów obowiązującego prawa niedopuszczalna. Kognicja sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organów gminy wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Chodzi tu o bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje skargę na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotową skargę do Rady Gminy z dnia 31 maja 2002 r. H.P. i J.P. wnieśli w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Postępowanie skargowe to rodzaj zagwarantowanej konstytucyjnie procedury kontrolnej dokonywanej przez organ, a inicjowanej przez jednostkę, w interesie publicznym, własnym lub innej osoby. Stwierdzić należy, że ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Sąd administracyjny bowiem kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie, a ta część aktywności administracji (postępowanie skargowe w trybie uregulowanym w dziale VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 pkt 1-4, które wymienił art. 3 § 2 pkt 8 dotyczący skargi na bezczynność organów administracji publicznej. W związku z powyższym ocena prawidłowości działalności organów państwowych i samorządowych regulowanej przepisami Działu VIII k.p.a. dotyczącej skarg i wniosków obywateli nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Rozpatrzenie skargi wniesionej w trybie art. 227 k.p.a. nie jest objęte zakresem przedmiotowym art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowisko owo potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne wydane zarówno pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, jak i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także przedstawiciele doktryny (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99, publ. ONSA 2001/1, poz. 27; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 213/00, publ. LEX nr 54555; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2347/01, publ. LEX nr 55766; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2004 r., sygn. akt I SA 2226/03, publ. Legalis; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 650/04, niepubl.; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 61). Zatem bezczynność organu samorządu gminnego w zakresie rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie działu VIII k.p.a., nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych względów działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.