III SAB/Lu 18/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M.– B. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozstrzygnięcia odwołania od wyniku postępowania kwalifikacyjnego o rozpoczęcie specjalizacji w dziedzinie diabetologii postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca pismem datowanym na dzień 20 października 2009 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ze skargą na bezczynność Wojewody w sprawie nierozstrzygnięcia odwołania od wyniku postępowania kwalifikacyjnego o rozpoczęcie specjalizacji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, że nie pozostaje w zwłoce, a działania swoje realizuje zgodnie z właściwością i w terminach określonych przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako ppsa) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został m. in. w art. 3 § 2 ppsa, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione, oraz na bezczynność organów administracji w określonym zakresie. Skoro skarżąca wniosła stosowną skargę, musi ona uznawać, że zachodzi bezczynność po stronie organu administracji, a sprawa, w której doszło do bezczynności, jest sprawą należącą do katalogu spraw poddanych kognicji sądu administracyjnego. Terminy załatwienia sprawy administracyjnej określają art. 35 i art. 36 kpa. Jednak na obecnym etapie Sąd nie może badać tej kwestii. Nie został bowiem spełniony zasadniczy warunek, umożliwiający wniesienie skargi do sądu. Warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ppsa jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. odwołanie i zażalenie. W przedmiotowej sprawie istnieje niewykorzystany środek w ramach postępowania administracyjnego, przysługujący w razie bezczynności organu. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 kpa - na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W rozumieniu kodeksu Organem wyższego stopnia w stosunku do wojewodów są właściwi w sprawie ministrowie (art. 17 pkt 2 kpa). Skoro zatem skarżącej przysługiwało zażalenie na bezczynność do organu administracji publicznej wyższego stopnia, to przed wniesieniem skargi do sądu zobowiązana była ona tryb ten wyczerpać, czego jednak nie uczyniła. Nie został zatem spełniony warunek dopuszczalności wniesienia skargi określony w art. 52 § 1 ppsa. Okoliczność, iż organ administracji nie pouczył skarżącej o takiej możliwości ani nie przekazał stanowiska skarżącej organowi wyższego stopnia, nie może uruchamiać działania sądu administracyjnego poza ramami ustawowo określonymi. Ocena dopuszczalności rozpoznania skargi przez Sąd ze względu na jej materię jest zatem przedwczesna. Skarżąca musi najpierw wykorzystać przysługujący jej środek odwoławczy na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność, zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu. Organ, któremu skarżąca zarzuca bezczynność, zobowiązany jest do udzielenia skarżącej wszelkich wyjaśnień związanych z formalną procedurą wnoszenia zażalenia na jego bezczynność. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa Sąd orzekł jak w postanowieniu.