III SAB/Lu 2/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i H.P. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Skarżący M. i.H.P., pismem nadanym w dniu 7 lutego 2005 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której domagają się interwencji Sądu w sprawie bezczynności organu administracji, jakim jest Burmistrz, w sprawie postępowania rozgraniczeniowego, po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny Oddział Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 2 października 2003 r. sygn. akt II SA/Lu 236/02 poprzednio wydanych w sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, to jest z pominięciem obligatoryjnego uprzedniego wniesienia zażalenia na bezczynność organu I instancji do organu nadrzędnego. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jednak warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie. Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Dopiero negatywne stanowisko tego organu upoważnia stronę postępowania do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność, iż organ administracji nie pouczył skarżących o takiej możliwości ani nie przekazał stanowiska skarżącego organowi nadrzędnemu nie może rozciągać kompetencji sądu administracyjnego poza ramy ustawowo określone. Skarżący musi zatem wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy na drodze administracyjnej w postaci zażalenia na bezczynność organu I instancji, zanim skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu. W przeciwnym razie skarga z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w postanowieniu.