III SAB/Lu 2/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie wydania wypisu z ewidencji gruntów postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] stycznia 2013 r. M. S. wniósł skargę sądową na bezczynność Starosty K., w przedmiocie wydania wypisu z ewidencji gruntów. Z akt administracyjnych wynika, że M. S., wskutek wniosku z 29 października 2012 r. o wydanie wypisu dotyczącego działki nr 135 w obrębie ewidencyjnym Z., Gmina Z., otrzymał wypisy z rejestru gruntów dotyczące działek nr [...] oraz nr [...]. W piśmie z dnia 5 listopada 2012 r., nazwanym wezwaniem do usunięcia naruszeń prawa, skierowanym do Starosty K., M. S. stwierdził, że jest właścicielem działki [...], zgodnie z postanowieniami aktu notarialnego [...]. Skarżący podniósł, że otrzymał wypisy z rejestru gruntów, z których wynika, że jest on właścicielem tylko działki o nr [...], natomiast właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa. Z uwagi na to, że w akcie notarialnym mowa jest tylko o działce nr [...], zwrócił się do organu z prośbą o wyjaśnienie tego stanu rzeczy. W odpowiedzi z dnia 7 grudnia 2012 r. na powyższe pismo, Starosta K.poinformował, że na wniosek Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych w L., Naczelnik Gminy w Z. wywłaszczył kompleks nieruchomości położonej między innymi we wsi Z.. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1987 r. została wywłaszczona działka nr [...], a wysokość odszkodowania ustalono na kwotę [...] zł. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] stycznia 1988 r. nr [...] Urząd Gminy w Z.przesłał do Banku Spółdzielczego w Z. prawomocną decyzję dotyczącą K. i I.małż. S. Dalej organ wskazał, że K.S. darując w 1988 r. M.S. działkę [...], wiedział o tym, że część z niej została wywłaszczona pod drogę. W 2007 roku została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków obrębu Z., Gm. Z. W dniu 8 maja 2007 r. dokonano czynności ustalenia granic działek [...] i [...] z działkami sąsiednimi. Mimo prawidłowego zawiadomienia, M. S. nie brał udziału w tych czynnościach. W skardze sądowej zarzucono, że Starosta K. pozostaje w bezczynności, a odpowiedź organu zawiera bezpodstawne i niezrozumiałe stwierdzenia. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) w przypadku bezczynności Starosty K., takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie, skierowane do organu wyższego stopnia (Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L.). Zatem, wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że M. S. nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia, a więc przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Starosty K. nie wyczerpał niezbędnego, przedsądowego toku postępowania, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. W tych okolicznościach wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.